Al meer dan 5 weken ben je weg bij ons, het voelt als een eeuwigheid sinds ik je gezien heb. Nog maar 5 weken sinds je ons verlaten hebt, het voelt als gisteren dat ik je stem nog even hoorde. Je aanwezigheid is nu afwezigheid, een leegte die niet opgevuld kan worden.
Ineens kwam dat ene belletje waar we al jaren op wachtten maar die we nog lang niet verwachtten. Ik schoot omhoog uit bed maar het was al te laat, je kon niet meer wachten op ons. Geen gedag, geen zoen, geen boks, geen blik, alleen maar stilte. Ik ben blij dat je er zelf niet bij kon zijn, dat had je vreselijk gevonden.
Een leven overladen met liefde, warmte en drukte is voldaan en dat neemt niemand je meer af, die vrijheid in zoveel beperking was alsnog een verademing maar daaraan kwam helaas abrupt een einde. Wat had je nog graag in je stoel gezeten en stiekem genoten van alles om je heen en wat hadden we jou daar nog graag zien zitten.
Helaas hebben we niets te wensen en was dat eigenlijk ook niet nodig, het is egoïstisch om te denken dat dat anders had gemoeten want dit is hoe je het wilde en dat heb je gekregen, wie zijn wij om het van je af te nemen om je te vertellen dat we zielsveel van je houden en je niet kwijt willen terwijl je dat wist.
Ik kan nog geen afscheid van je nemen want weg ben je niet maar waarom kan ik je dan niet zien? Waarom kan ik je dan niet horen? Ik wil ook rouwen maar ik ben daar nog niet want je bent nog hier.
zondag 15 september 2019
vrijdag 28 december 2018
Ik mis je
Dag lieveling, ik mis je zo.
Ik mis je als ik aan je denk, ik mis je als ik niet aan je denk, ik mis je als ik adem, als ik kijk, als ik praat, als ik loop, bij alles wat ik doe. Je bent er niet meer.
Nu moeten we een heel nieuw jaar beginnen, voor het eerst zonder jou. Zonder je lieve lach, je ondeugende ogen, je aparte trekjes, je grappige gezegden en gewoon, zonder je aanwezigheid. Voor het eerst in 27 jaar hoef ik je geen gelukkig en gezond nieuwjaar te wensen, voor het eerst in 27 jaar kán ik je geen gelukkig en gezond nieuwjaar wensen.
Ik vind het nog zo moeilijk om over je te praten in de verleden tijd, ik heb nog zo het gevoel dat ik zo naar je toe kan fietsen en je even kan horen en zien. Ik heb nog het gevoel dat je vanmiddag lekker over de gang aan het wandelen bent en dat je me dan zondag gaat vertellen dat je weer zoveel meter hebt gelopen. Ik vind het zo gek dat je er niet meer bent.
Ik betrap mezelf erop dat ik ergens loop en dingen zie waarvan ik denk "Die neem ik voor je mee" en dan komt het soms niet meteen binnen dat dat niet meer kan. Dan loop ik maar weer terug naar waar ik het vandaan heb gepakt en zet ik het daar weer terug. Ik ben zo met je bezig.
Toen ik in Toronto zat, miste ik je zo maar je hield niet zo van bellen. We hebben het een keer of drie gedaan en dat vond je fijn, ik ook want ik miste je zo. Ik dacht maar "Wat nou als ik niet meer tijd met je heb?", ik vind het fijn dat we dat nog wel hebben gehad maar ik had nog zo veel meer tijd met je gewild.
Ik had je nog graag verteld over hoe het op mijn werk gaat, ik had je nog graag horen tellen hoe veel weken er nog komen gaan tot Frankrijk, ik had je nog vaak mee uiteten willen nemen maar het allerliefst van alles had ik nog graag even je hand beet gehad. Gewoon om er even in te knijpen, om je te laten weten dat het goed is.
Ik mis je zo.
Ik mis je als ik aan je denk, ik mis je als ik niet aan je denk, ik mis je als ik adem, als ik kijk, als ik praat, als ik loop, bij alles wat ik doe. Je bent er niet meer.
Nu moeten we een heel nieuw jaar beginnen, voor het eerst zonder jou. Zonder je lieve lach, je ondeugende ogen, je aparte trekjes, je grappige gezegden en gewoon, zonder je aanwezigheid. Voor het eerst in 27 jaar hoef ik je geen gelukkig en gezond nieuwjaar te wensen, voor het eerst in 27 jaar kán ik je geen gelukkig en gezond nieuwjaar wensen.
Ik vind het nog zo moeilijk om over je te praten in de verleden tijd, ik heb nog zo het gevoel dat ik zo naar je toe kan fietsen en je even kan horen en zien. Ik heb nog het gevoel dat je vanmiddag lekker over de gang aan het wandelen bent en dat je me dan zondag gaat vertellen dat je weer zoveel meter hebt gelopen. Ik vind het zo gek dat je er niet meer bent.
Ik betrap mezelf erop dat ik ergens loop en dingen zie waarvan ik denk "Die neem ik voor je mee" en dan komt het soms niet meteen binnen dat dat niet meer kan. Dan loop ik maar weer terug naar waar ik het vandaan heb gepakt en zet ik het daar weer terug. Ik ben zo met je bezig.
Toen ik in Toronto zat, miste ik je zo maar je hield niet zo van bellen. We hebben het een keer of drie gedaan en dat vond je fijn, ik ook want ik miste je zo. Ik dacht maar "Wat nou als ik niet meer tijd met je heb?", ik vind het fijn dat we dat nog wel hebben gehad maar ik had nog zo veel meer tijd met je gewild.
Ik had je nog graag verteld over hoe het op mijn werk gaat, ik had je nog graag horen tellen hoe veel weken er nog komen gaan tot Frankrijk, ik had je nog vaak mee uiteten willen nemen maar het allerliefst van alles had ik nog graag even je hand beet gehad. Gewoon om er even in te knijpen, om je te laten weten dat het goed is.
Ik mis je zo.
maandag 5 november 2018
Het was niet voor niets.
Het is alweer een tijdje geleden dat jullie iets van mij hoorden (niet echt want ik plaats nog steeds teveel op Facebook en op Twitter maar laten we even doen alsof jullie jarenlang niets van mij hebben vernomen omdat ik meedeed aan Grenzeloos Verliefd en geen internetverbinding had in de bossen van Drenthe) maar ik ben terug.
Hoera.
Dank u.
Nou, ik ben nu alweer 3,5 week in het land en het is net alsof ik nooit weggeweest ben. Ik heb het gevoel alsof ik super veel gegroeid ben (Ja mentaal dan, fysiek zit dat er niet meer in helaas) en ook super veel geleerd heb maar niet weggeweest ben. En dan de andere keer voelt het alsof ik ieder moment weer op het vliegtuig terug naar Toronto kan stappen. Ik zou dat ook best wel willen, maar niet voor lang.
Halifax was fantastisch, ik was alleen compleet uitgeput van de laatste paar weken. Verhuizen, in een Air BnB, gedag zeggen tegen iedereen en mijn leven daar, het viel me niet mee. En dan het constant denken aan "Maar hoe moet het dan als ik weer thuis ben?". Ik moet zeggen dat ik het voor nu niet zo erg vind dat ik weer thuis woon, ik had echt tijd nodig om bij te komen en dat gaat toch makkelijker als je niet constant alles alleen hoeft te doen. Halifax bracht me wat rust en wederom vertrouwen in mezelf. Dan liep ik daar rond, over de boardwalk, haren in de wind, vingertoppen eraf geslagen door de scherpe wind, haar van mijn knar geblazen, ogen naar mijn achterhoofd geduwd, heerlijk genietend van al het moois om me heen. Lekker alleen, lekker even zelf genieten van alles.
Ik heb mezelf in Toronto niet altijd de tijd gegeven of gegund om van al het moois om me heen te genieten. Dan liep ik soms ergens waar ik al 20 keer gelopen had en dan dacht ik ineens "Fuck, wat is het hier eigenlijk mooi!". Ik genoot van de kleuren van de bladeren aan de boom, de eekhoorntjes op het pad en de mooie bloemen. Maar als ik dan genoot, dan genoot ik ook van het leven daar. Heerlijk gaan en staan, niemand let op je. Hier staat de buurvrouw voor het raam te koekeloeren als ik om 22u wordt opgehaald door een vriendin. Hier weet iedereen dat ik naar Canada ben geweest maar ik ken ze allemaal niet. Toronto is een stad waarin je je makkelijk eenzaam kunt voelen, als je daar gevoelig voor bent. Ik vond het prachtig, lekker mijn eigen ding doen en niemand kijkt naar je om. Dat vrije gevoel mis ik al vanaf de dag dat ik ben geland.
Maar mijn toekomst ligt hier.
Zoals jullie eerder hebben gelezen, was ik echt bang voor wat mijn terugkomst in Nederland zou brengen. Zou ik Toronto super erg missen? Zou ik wel een baan krijgen? Is dit allemaal voor niets geweest? Voor niets is het sowieso niet geweest, het was een fantastische ervaring waarvoor ik iedereen die eraan mee heeft gewerkt voor altijd dankbaar zal zijn. En de maandag nadat ik landde, had ik al 2 sollicitatiegesprekken. Dinsdag nog 1 en donderdag nog 1.Die van donderdag werd het, en dan heb je ineens 5 dagen na je terugkomst een fulltime baan in debiteurenbeheer (& meer administratieve werkzaamheden) bij een baas die super enthousiast over je is. Binnen een paar uur was het geregeld en zat ik gebakken. Ongelofelijk! En iedereen die zegt "Ik zei toch dat het goed zou komen!" ja bedankt, maar dat moesten we eerst nog maar eens gaan zien. Ik hou er niet om van tevoren te denken dat het toch wel goed komt want het is zo vaak niet goed gekomen en dat zal in de toekomst ook nog wel gebeuren. Maar ik heb nu geleerd dat dat niet uit maakt, want al gaat het slecht, dan komt het weer goed. Alleen dan gaat het weer slecht en komt het weer goed. Dat is het leven.
En ik accepteer dat nu een stuk meer.
Voorheen probeerde ik dingen die ik niet in de hand had te wijzigen. Ik heb niet zo zeer opgegeven maar ik heb het naast me neer gelegd. Er zijn in het afgelopen jaar heel veel dingen gebeurt waarover ik veel na heb kunnen denken. Ik ben nooit iemand geweest die haar gevoel onder banken stopte, daar ben ik te eerlijk voor en ik hou ervan om dat te zijn. Iemand die ik haast niet kende in Toronto, zei tegen mij dat hij mij wel een beetje verdrietig over vond komen soms. Ik denk dat dat niet zo zeer verdriet is maar zo over komt op mensen omdat wat ik zeg best hard kan zijn. En dat snap ik 100%, alleen ben ik zo altijd al geweest. In Toronto heb ik alleen maar gemerkt dat dat best Nederlands is. Ik vind niet dat daar iets mis mee is, al moet je natuurlijk rekening houden met tegen wie je het zegt en wanneer. Ik heb in Toronto mensen gekend die zo nep waren, die iets met je proberen op te bouwen of te forceren wat er niet is. Dat hoeft van mij niet.
Goed, ik ben terug in Nederland, heb een aantal van mijn vrienden al gezien, mijn hele familie en ik heb een fulltime baan binnen een bedrijf waar eigenlijk iedereen op een vast contract werkt. Ik zie de toekomst weer een beetje rooskleurig in en ga proberen dat rooskleurige alleen maar feller te maken. Ik heb hard gewerkt om hier te komen, ik heb mijn leven hier een jaar lang stop gezet maar gelukkig was het niet voor niets. Ik heb echt een super leuke ervaring achter de rug en heb heel veel fijne mensen leren kennen. De dagen dat ik met Joost naar de film ging waren mijn favoriete weekenden en de keren dat ik bij Kara en Neil mocht eten waren mijn favoriete avonden. De keren dat ik er met Durand op uit trok waren mijn favoriete middagen en de keren dat ik met Jessica mocht lachen waren een groot deel van mijn favoriete momenten. Ik ga absoluut nog eens terug! En niet maar 1 keer, hoor.
Doei
Mvg
Gr
Hoera.
Dank u.
Nou, ik ben nu alweer 3,5 week in het land en het is net alsof ik nooit weggeweest ben. Ik heb het gevoel alsof ik super veel gegroeid ben (Ja mentaal dan, fysiek zit dat er niet meer in helaas) en ook super veel geleerd heb maar niet weggeweest ben. En dan de andere keer voelt het alsof ik ieder moment weer op het vliegtuig terug naar Toronto kan stappen. Ik zou dat ook best wel willen, maar niet voor lang.
Halifax was fantastisch, ik was alleen compleet uitgeput van de laatste paar weken. Verhuizen, in een Air BnB, gedag zeggen tegen iedereen en mijn leven daar, het viel me niet mee. En dan het constant denken aan "Maar hoe moet het dan als ik weer thuis ben?". Ik moet zeggen dat ik het voor nu niet zo erg vind dat ik weer thuis woon, ik had echt tijd nodig om bij te komen en dat gaat toch makkelijker als je niet constant alles alleen hoeft te doen. Halifax bracht me wat rust en wederom vertrouwen in mezelf. Dan liep ik daar rond, over de boardwalk, haren in de wind, vingertoppen eraf geslagen door de scherpe wind, haar van mijn knar geblazen, ogen naar mijn achterhoofd geduwd, heerlijk genietend van al het moois om me heen. Lekker alleen, lekker even zelf genieten van alles.
Ik heb mezelf in Toronto niet altijd de tijd gegeven of gegund om van al het moois om me heen te genieten. Dan liep ik soms ergens waar ik al 20 keer gelopen had en dan dacht ik ineens "Fuck, wat is het hier eigenlijk mooi!". Ik genoot van de kleuren van de bladeren aan de boom, de eekhoorntjes op het pad en de mooie bloemen. Maar als ik dan genoot, dan genoot ik ook van het leven daar. Heerlijk gaan en staan, niemand let op je. Hier staat de buurvrouw voor het raam te koekeloeren als ik om 22u wordt opgehaald door een vriendin. Hier weet iedereen dat ik naar Canada ben geweest maar ik ken ze allemaal niet. Toronto is een stad waarin je je makkelijk eenzaam kunt voelen, als je daar gevoelig voor bent. Ik vond het prachtig, lekker mijn eigen ding doen en niemand kijkt naar je om. Dat vrije gevoel mis ik al vanaf de dag dat ik ben geland.
Maar mijn toekomst ligt hier.
Zoals jullie eerder hebben gelezen, was ik echt bang voor wat mijn terugkomst in Nederland zou brengen. Zou ik Toronto super erg missen? Zou ik wel een baan krijgen? Is dit allemaal voor niets geweest? Voor niets is het sowieso niet geweest, het was een fantastische ervaring waarvoor ik iedereen die eraan mee heeft gewerkt voor altijd dankbaar zal zijn. En de maandag nadat ik landde, had ik al 2 sollicitatiegesprekken. Dinsdag nog 1 en donderdag nog 1.Die van donderdag werd het, en dan heb je ineens 5 dagen na je terugkomst een fulltime baan in debiteurenbeheer (& meer administratieve werkzaamheden) bij een baas die super enthousiast over je is. Binnen een paar uur was het geregeld en zat ik gebakken. Ongelofelijk! En iedereen die zegt "Ik zei toch dat het goed zou komen!" ja bedankt, maar dat moesten we eerst nog maar eens gaan zien. Ik hou er niet om van tevoren te denken dat het toch wel goed komt want het is zo vaak niet goed gekomen en dat zal in de toekomst ook nog wel gebeuren. Maar ik heb nu geleerd dat dat niet uit maakt, want al gaat het slecht, dan komt het weer goed. Alleen dan gaat het weer slecht en komt het weer goed. Dat is het leven.
En ik accepteer dat nu een stuk meer.
Voorheen probeerde ik dingen die ik niet in de hand had te wijzigen. Ik heb niet zo zeer opgegeven maar ik heb het naast me neer gelegd. Er zijn in het afgelopen jaar heel veel dingen gebeurt waarover ik veel na heb kunnen denken. Ik ben nooit iemand geweest die haar gevoel onder banken stopte, daar ben ik te eerlijk voor en ik hou ervan om dat te zijn. Iemand die ik haast niet kende in Toronto, zei tegen mij dat hij mij wel een beetje verdrietig over vond komen soms. Ik denk dat dat niet zo zeer verdriet is maar zo over komt op mensen omdat wat ik zeg best hard kan zijn. En dat snap ik 100%, alleen ben ik zo altijd al geweest. In Toronto heb ik alleen maar gemerkt dat dat best Nederlands is. Ik vind niet dat daar iets mis mee is, al moet je natuurlijk rekening houden met tegen wie je het zegt en wanneer. Ik heb in Toronto mensen gekend die zo nep waren, die iets met je proberen op te bouwen of te forceren wat er niet is. Dat hoeft van mij niet.
Goed, ik ben terug in Nederland, heb een aantal van mijn vrienden al gezien, mijn hele familie en ik heb een fulltime baan binnen een bedrijf waar eigenlijk iedereen op een vast contract werkt. Ik zie de toekomst weer een beetje rooskleurig in en ga proberen dat rooskleurige alleen maar feller te maken. Ik heb hard gewerkt om hier te komen, ik heb mijn leven hier een jaar lang stop gezet maar gelukkig was het niet voor niets. Ik heb echt een super leuke ervaring achter de rug en heb heel veel fijne mensen leren kennen. De dagen dat ik met Joost naar de film ging waren mijn favoriete weekenden en de keren dat ik bij Kara en Neil mocht eten waren mijn favoriete avonden. De keren dat ik er met Durand op uit trok waren mijn favoriete middagen en de keren dat ik met Jessica mocht lachen waren een groot deel van mijn favoriete momenten. Ik ga absoluut nog eens terug! En niet maar 1 keer, hoor.
Doei
Mvg
Gr
maandag 13 augustus 2018
Dag lieve vriendin
Het is de zomer van 2016, ik ben net aangenomen bij een organisatie als vakantiehulp in de schoonmaak. Ik bel aan bij een huis niet ver van waar ik woon vandaan. Ik weet niet wat of wie ik moet verwachten, het is pas mijn tweede week en ik heb al zo veel verschillende mensen getroffen. Als ik de deurbel indruk, duurt het lang voor de deur open gaat. Er staat een nette, oudere vrouw met rollator die iets voorzichtig mij naar binnen laat. Ik heb het gevoel alsof ze onwijs over me oordeelt, ze kijkt naar mijn haar en tatoeages maar zegt niets. We hebben het over wat er gedaan moet worden en ik ga aan de slag, als ik klaar ben vraagt ze of ik iets wil drinken. Daar begon een van de meest waardevolle vriendschappen in mijn leven tot nu toe.
Voor we het wisten waren we al door de eerste 50 jaar van haar leven heen, toen kwam de andere 41 nog. Ik kwam erachter dat ze 91 jaar oud was, ze woonde alleen in een groot huis waar tot een aantal jaar geleden, haar man haar bijstond. Helaas was hij al overleden maar ze hebben een prachtige tijd gehad samen. We gingen van het ene onderwerp naar het andere en de tijd vloog voorbij. Ik zou 5 weken lang bij haar schoonmaken, 2 keer per week voor 2 uur. Uiteindelijk kwam ik, als mijn rooster het toeliet, een uur van tevoren en bleef ik een uur erna. We dronken eerst een lekker bakje thee met een heel oud chocolaatje of koekje erbij, dan ging ik aan de slag en dan hadden we altijd een glaasje sinaasappelsap en een plakje cake.
In mijn tweede week dat ik bij haar werkte, kwam uit dat mijn ouders gingen scheiden. Mevrouw wist inmiddels al veel over mijn leven dus het duurde niet lang voor ze er achter kwam dat er iets aan de hand was. Ze heeft mij toen zo gesteund, ze heeft me zo veel perspectieven laten zien en door haar ben ik er best goed doorheen gekomen. Toen die 5 weken voorbij waren kwam haar gewone hulp terug. Helaas viel er iets voor en mocht ik terug naar haar, dit keer tot mijn contract afliep en uiteindelijk zelfs tot ik naar Toronto vertrok. Ik begon meer voor haar te doen in mijn eigen tijd, een boodschapje hier en daar, wat eten dat ze nog wilde proberen of waar ze echt trek in had.
Ik bewonderde haar zo, ze had veel verloren en nog zei ze altijd dat ze nog zo veel had om voor te leven. Ze waardeerde iedereens hulp zo intens. Wat ze niet wist, is dat ze ons net zo hielp. Haar deur stond altijd open, je kreeg koffie of thee, een chocolaatje of koekje, wat wijze raad, een dosis humor en altijd een glimlach na. Ze kon zo hard schaterlachen en was zo ondeugend.
Toen ik haar vorig jaar vertelde dat ik 5 weken naar Toronto zou gaan, was ze daar niet blij mee. Haar vorige ervaringen met (tijdelijke) thuishulp waren echt niet goed, daardoor had ze haar vertrouwen verloren. Ik vond het moeilijk om haar achter te laten maar hoopte dat de 5 weken voorbij zouden vliegen voor haar, dat deden ze gelukkig. Later kwam het gedeelte waar ik haar moest vertellen dat ik de keuze had gemaakt dat ik voor een jaar naar Toronto zou gaan, vooral om mijn carriere een beetje te helpen. Ze begreep het maar was meteen verdrietig. De weken erna hebben we nog genoten van een bakje thee en een plakje cake, tot ik dan echt voor de laatste keer kwam.
Samen hebben we gehuild, ik heb haar beloofd dat ik haar elke maand iets zou laten horen. Maar zo veel mensen komen hun beloftes niet na dus ze zei "Dat zien we dan wel.". Toen ik de deur uitliep, had ik een brok in mijn keel. Ze was al 92 nu, een mens van de dag. Op 24 oktober stuurde ik haar mijn eerste kaartje, op de kaart stonden mijn appartement en de omgeving. Een paar dagen daarna belde ik haar en dan kletsten we erover. Zo ging dat eigenlijk elke maand, tot ik in januari een week naar huis toe kwam. Toen we elkaar weer zagen was het alsof ik nooit weg was geweest. We verzekerden elkaar ervan dat de tijd naar oktober ook zou vliegen, dat dat net zo snel zou gaan.
Ik wist helaas niet dat ik haar in mei voor het allerlaatst zou spreken. Ik wist niet dat de telefoon niet opgepakt ging worden in juni, dat ze met veel pijn en weinig energie in het ziekenhuis zou liggen in juli en uiteindelijk zou overlijden in augustus.
Als ik dat wel had geweten had ik haar verzekerd van dat haar God, waarin zij sterk geloofd, bestaat. En dat die op haar wacht aan de hemelpoort, waar hij haar dan koningin maakt omdat ze het meest onbaatzuchtige en zorgzame mens op de hele planeet is. Daar zullen haar man en dochter op haar wachten. Ik had haar gerust gesteld, gezegd dat het zo echt goed is en dat ik onze tijd samen zo gewaardeerd heb. 93 jaar mocht ze worden, het is niet makkelijk geweest maar wat was ze altijd tevreden. Ik geloof niet in God, ik geloof niet in de hemel of de hel maar mocht ik verkeerd zitten en mochten die er wel zijn, dan prijst iedereen in de hemel zich gelukkig met haar aanwezigheid.
Haar kracht, haar doorzettingsvermogen, haar humor, haar wijsheid, haar zorgzaamheid en haar eerlijkheid zorgden ervoor dat ze veel jonger over kwam dan ze daadwerkelijk was. Helaas voelde ze zich lichamelijk wel 93.
Na de 5 eerste weken die ik voor haar had gewerkt, kreeg ik een kaart waar op stond "Bedankt voor je vriendschap" en nu zijn we dat voor altijd, vriendinnen. Ik miste haar de afgelopen maanden al maar het idee dat ik nu nooit meer met haar kan praten of haar maar eventjes kan zien breekt mijn hart elke seconde een beetje meer. Het is het leven en 93 is ook onwijs oud maar uiteindelijk wil je van niemand waar je om geeft afscheid nemen. Ik wist dat onze tijd samen geen lange tijd zou zijn maar het had van mij nog wel minimaal 7 jaar mogen duren. Het was kort maar zo krachtig. Het was een eer om in haar gezelschap te mogen zijn.
Dag lieve vriendin, het gaat u goed.
Voor we het wisten waren we al door de eerste 50 jaar van haar leven heen, toen kwam de andere 41 nog. Ik kwam erachter dat ze 91 jaar oud was, ze woonde alleen in een groot huis waar tot een aantal jaar geleden, haar man haar bijstond. Helaas was hij al overleden maar ze hebben een prachtige tijd gehad samen. We gingen van het ene onderwerp naar het andere en de tijd vloog voorbij. Ik zou 5 weken lang bij haar schoonmaken, 2 keer per week voor 2 uur. Uiteindelijk kwam ik, als mijn rooster het toeliet, een uur van tevoren en bleef ik een uur erna. We dronken eerst een lekker bakje thee met een heel oud chocolaatje of koekje erbij, dan ging ik aan de slag en dan hadden we altijd een glaasje sinaasappelsap en een plakje cake.
In mijn tweede week dat ik bij haar werkte, kwam uit dat mijn ouders gingen scheiden. Mevrouw wist inmiddels al veel over mijn leven dus het duurde niet lang voor ze er achter kwam dat er iets aan de hand was. Ze heeft mij toen zo gesteund, ze heeft me zo veel perspectieven laten zien en door haar ben ik er best goed doorheen gekomen. Toen die 5 weken voorbij waren kwam haar gewone hulp terug. Helaas viel er iets voor en mocht ik terug naar haar, dit keer tot mijn contract afliep en uiteindelijk zelfs tot ik naar Toronto vertrok. Ik begon meer voor haar te doen in mijn eigen tijd, een boodschapje hier en daar, wat eten dat ze nog wilde proberen of waar ze echt trek in had.
Ik bewonderde haar zo, ze had veel verloren en nog zei ze altijd dat ze nog zo veel had om voor te leven. Ze waardeerde iedereens hulp zo intens. Wat ze niet wist, is dat ze ons net zo hielp. Haar deur stond altijd open, je kreeg koffie of thee, een chocolaatje of koekje, wat wijze raad, een dosis humor en altijd een glimlach na. Ze kon zo hard schaterlachen en was zo ondeugend.
Toen ik haar vorig jaar vertelde dat ik 5 weken naar Toronto zou gaan, was ze daar niet blij mee. Haar vorige ervaringen met (tijdelijke) thuishulp waren echt niet goed, daardoor had ze haar vertrouwen verloren. Ik vond het moeilijk om haar achter te laten maar hoopte dat de 5 weken voorbij zouden vliegen voor haar, dat deden ze gelukkig. Later kwam het gedeelte waar ik haar moest vertellen dat ik de keuze had gemaakt dat ik voor een jaar naar Toronto zou gaan, vooral om mijn carriere een beetje te helpen. Ze begreep het maar was meteen verdrietig. De weken erna hebben we nog genoten van een bakje thee en een plakje cake, tot ik dan echt voor de laatste keer kwam.
Samen hebben we gehuild, ik heb haar beloofd dat ik haar elke maand iets zou laten horen. Maar zo veel mensen komen hun beloftes niet na dus ze zei "Dat zien we dan wel.". Toen ik de deur uitliep, had ik een brok in mijn keel. Ze was al 92 nu, een mens van de dag. Op 24 oktober stuurde ik haar mijn eerste kaartje, op de kaart stonden mijn appartement en de omgeving. Een paar dagen daarna belde ik haar en dan kletsten we erover. Zo ging dat eigenlijk elke maand, tot ik in januari een week naar huis toe kwam. Toen we elkaar weer zagen was het alsof ik nooit weg was geweest. We verzekerden elkaar ervan dat de tijd naar oktober ook zou vliegen, dat dat net zo snel zou gaan.
Ik wist helaas niet dat ik haar in mei voor het allerlaatst zou spreken. Ik wist niet dat de telefoon niet opgepakt ging worden in juni, dat ze met veel pijn en weinig energie in het ziekenhuis zou liggen in juli en uiteindelijk zou overlijden in augustus.
Als ik dat wel had geweten had ik haar verzekerd van dat haar God, waarin zij sterk geloofd, bestaat. En dat die op haar wacht aan de hemelpoort, waar hij haar dan koningin maakt omdat ze het meest onbaatzuchtige en zorgzame mens op de hele planeet is. Daar zullen haar man en dochter op haar wachten. Ik had haar gerust gesteld, gezegd dat het zo echt goed is en dat ik onze tijd samen zo gewaardeerd heb. 93 jaar mocht ze worden, het is niet makkelijk geweest maar wat was ze altijd tevreden. Ik geloof niet in God, ik geloof niet in de hemel of de hel maar mocht ik verkeerd zitten en mochten die er wel zijn, dan prijst iedereen in de hemel zich gelukkig met haar aanwezigheid.
Haar kracht, haar doorzettingsvermogen, haar humor, haar wijsheid, haar zorgzaamheid en haar eerlijkheid zorgden ervoor dat ze veel jonger over kwam dan ze daadwerkelijk was. Helaas voelde ze zich lichamelijk wel 93.
Na de 5 eerste weken die ik voor haar had gewerkt, kreeg ik een kaart waar op stond "Bedankt voor je vriendschap" en nu zijn we dat voor altijd, vriendinnen. Ik miste haar de afgelopen maanden al maar het idee dat ik nu nooit meer met haar kan praten of haar maar eventjes kan zien breekt mijn hart elke seconde een beetje meer. Het is het leven en 93 is ook onwijs oud maar uiteindelijk wil je van niemand waar je om geeft afscheid nemen. Ik wist dat onze tijd samen geen lange tijd zou zijn maar het had van mij nog wel minimaal 7 jaar mogen duren. Het was kort maar zo krachtig. Het was een eer om in haar gezelschap te mogen zijn.
Dag lieve vriendin, het gaat u goed.
woensdag 4 juli 2018
Here we go
Omg... is it... is it really a blog in English? Is this the real life? I’m not gonna go into the fantasy part because it is overplayed and makes me think of way too many things. Like the Fanta boat that says is this just Fanta sea? That everyone still posts in 2018 even though the meme was first seen in 2009. This is definitely not how I wanted to start this blog. I also don’t know how I did want to start it.
Anyway, now that we broke the ice and we know each other a little better (not really but let’s go with it), it’s time to go to the second base; Emotional baggage. You’re stuck here now, there’s no way back.
Since I’ve been here, it’s kind of been weird when it comes to emotions. At first I felt happy to be here, then something happened that made me doubt myself and my abilities even though I shouldn’t even have in the first place because it was completely out of my hands, then the missing part came because I missed Christmas at home, then I was happy to go home for a week, happy to come back, in between there was a lot of anger because Toronto wanted me to freeze to death.
I appreciate the effort but you failed, Mother Nature, Toronto location. Now you’re trying to burn me to death, I plan on installing a fan in my rib cage.
Anyway, the last few months have been great but also confusing. In May, one of my best friends stopped by and it made me see what it’d be like if my friends were here. It would be so much better. I’m not one to go out of the house often, I’m ok inside although I also love being outside. There’s a lot of things to do here, when you’re with friends. I don’t mind going to a concert or the cinema by myself because that’s places where you don’t talk anyway but I always want to share my experiences with someone because I always have so many thoughts I would like to share.
My mom and her husband were here for two weeks, a week ago they left. They made me realize what it’d be like if my family was here. Going out for lunch, going shopping, going out for dinner but mainly just talking after a long day. Like I said, I have so many thoughts and in order to process them, I need to talk about them.
I think that if they were here, I would stay here. The city is so big, there’s always something to do, even late at night. I don’t really make new friends easily because I don’t really go to places where you do that. My friends are all from high school or from concerts, or even social media and we met irl. I don’t drink, don’t smoke, don’t do drugs so I see no fun in just going to the pub and sitting there. I don’t like forcing myself into things just to be “social”. I feel like I also don’t really need that. “Making friends” is just such a weird thing, like you’re doing it on purpose. The friends I have are not people I specifically looked for. They are people I clicked with and with whom it flowed naturally.
I made one very good friend here and that’s actually a coworker. I sure am going to miss her and her husband. You know, sometimes when people ask you over, it feels forced. With them, it never did. It never felt like we had dinner because they felt like they had to invite me. It never felt like I could tell her everything and she’d listen and reply because she felt like she had to. It feels genuine and that’s what I truly appreciate. I’d rather not be invited than feel uncomfortable because it doesn’t feel genuine.
Like I said, I’ve had a lot of emotions and fortunately there’s things such as whataapp, messenger and video calls that make it possible to call home or friends. I honestly can’t wait to go home, except for the part where I’m going to miss the people I’ve gotten to know here. It’s been a good experience and I still have a couple of months to make some more memories. I’m very fortunate to have been here and to have had this experience. There’s always ups and downs, it gets worse before it gets better and then it gets worse and gets better again.
Anyway, now that we broke the ice and we know each other a little better (not really but let’s go with it), it’s time to go to the second base; Emotional baggage. You’re stuck here now, there’s no way back.
Since I’ve been here, it’s kind of been weird when it comes to emotions. At first I felt happy to be here, then something happened that made me doubt myself and my abilities even though I shouldn’t even have in the first place because it was completely out of my hands, then the missing part came because I missed Christmas at home, then I was happy to go home for a week, happy to come back, in between there was a lot of anger because Toronto wanted me to freeze to death.
I appreciate the effort but you failed, Mother Nature, Toronto location. Now you’re trying to burn me to death, I plan on installing a fan in my rib cage.
Anyway, the last few months have been great but also confusing. In May, one of my best friends stopped by and it made me see what it’d be like if my friends were here. It would be so much better. I’m not one to go out of the house often, I’m ok inside although I also love being outside. There’s a lot of things to do here, when you’re with friends. I don’t mind going to a concert or the cinema by myself because that’s places where you don’t talk anyway but I always want to share my experiences with someone because I always have so many thoughts I would like to share.
My mom and her husband were here for two weeks, a week ago they left. They made me realize what it’d be like if my family was here. Going out for lunch, going shopping, going out for dinner but mainly just talking after a long day. Like I said, I have so many thoughts and in order to process them, I need to talk about them.
I think that if they were here, I would stay here. The city is so big, there’s always something to do, even late at night. I don’t really make new friends easily because I don’t really go to places where you do that. My friends are all from high school or from concerts, or even social media and we met irl. I don’t drink, don’t smoke, don’t do drugs so I see no fun in just going to the pub and sitting there. I don’t like forcing myself into things just to be “social”. I feel like I also don’t really need that. “Making friends” is just such a weird thing, like you’re doing it on purpose. The friends I have are not people I specifically looked for. They are people I clicked with and with whom it flowed naturally.
I made one very good friend here and that’s actually a coworker. I sure am going to miss her and her husband. You know, sometimes when people ask you over, it feels forced. With them, it never did. It never felt like we had dinner because they felt like they had to invite me. It never felt like I could tell her everything and she’d listen and reply because she felt like she had to. It feels genuine and that’s what I truly appreciate. I’d rather not be invited than feel uncomfortable because it doesn’t feel genuine.
Like I said, I’ve had a lot of emotions and fortunately there’s things such as whataapp, messenger and video calls that make it possible to call home or friends. I honestly can’t wait to go home, except for the part where I’m going to miss the people I’ve gotten to know here. It’s been a good experience and I still have a couple of months to make some more memories. I’m very fortunate to have been here and to have had this experience. There’s always ups and downs, it gets worse before it gets better and then it gets worse and gets better again.
dinsdag 12 juni 2018
Een veer in je reet?
Inmiddels zijn we al ver over de helft van mijn verblijf. Voor ik wegging was het “ik ga een heel jaar weg...” maar al 8 maanden van dat jaar zijn voorbij. Acht maanden! Waanzin. Inmiddels werk ik weer naar mijn toekomst thuis toe, ik wil graag sollicitatiegesprekken hebben staan nadat ik weer thuis ben. Ik kijk ernaar uit om thuis verder te kunnen met mijn leven, om mijn eigen plek in deze wereld verder op te bouwen. Ik denk niet dat het makkelijk zal worden maar dat zou ook wel erg saai zijn, hè...
Weet je, ik heb nooit gehad dat ik wist wat ik wilde worden. Ik vond werken bij de brandweer of bij de politie altijd gaaf, was zo stoer om te zien. Dat was ook maar tot ik een jaar of 12 was, daarvoor is dolfijnentrainer natuurlijk ook nog eens langs gekomen. Maar na mijn twaalfde heb ik het volgens mij nooit geweten. Ik kan me ook nooit herinneren wat ik op schreef als ze mij vroegen waar ik mezelf in 5 of 10 jaar zag. Vanaf mijn zestiende was het iets vaags als “goede baan, huisdieren, gelukkig”, nooit iets specifieks. Ik heb nooit gedroomd van een gezinnetje, ik ben daar niet mee bezig en nooit mee bezig geweest. Nu ik hier zit is dat ook niet veranderd, het zit gewoon niet in mij.
Ik heb altijd moeite gehad met naar het grotere plaatje kijken. Wij waren geen rijk gezin, ook zeker niet arm en we kwamen nooit wat tekort maar ik hoefde geen cadeautjes van over de €25 voor kerst of Sinterklaas, ik hoefde geen super coole step en ik hoefde niet perse de nieuwste telefoon. Alles wat wij hadden, daar werkten mijn ouders hard voor. Ik denk dat ik daarom misschien snel tevreden ben. Voor mij is een baan hebben altijd een kwestie geweest van “verdien ik goed en ben ik gelukkig?”. Ik weet niet wat mijn passie is, ik weet niet wat bij mij zou passen en er is niets wat ik mezelf tot een pensioen zie doen. Ik ben sowieso meer van het doen dan van hele dagen op kantoor zitten. Ik vind creatief zijn leuk, nieuwe manieren ontdekken waarop je iets kunt doen, mensen weten te bereiken en mensen helpen. Dat zijn dingen waarvan ik kan zeggen dat ik dat wel zoek in een baan. Daar houdt het ook mee op.
Dat ik nooit fan ben geweest van naar school gaan, is geen geheim. Middelbare school maar net gehaald (niet omdat ik het niet kon maar omdat ik niet gemotiveerd was), eerste studie gestopt (te saai, paste niet bij mij), tweede studie gestopt (ging plots in een andere richting en dat was iets waardoor ik weer motivatie kwijt was) en mijn derde studie werd ook niks, al was dat een studie die mij wel motiveerde, dat werd alleen niks omdat er wiskunde bij betrokken was. Ik heb wel iets uitdagends nodig, iets waarin ik mijn grenzen kan verleggen.
Hier op kantoor ben ik nog steeds bang als de telefoon gaat. De eerste paar keren was dat omdat ik dacht dat ze mij niet zouden kunnen verstaan of begrijpen maar nu is het omdat ik bang ben dat ik hén niet begrijp, hoewel het 9 van de 10 keer goed gaat. En als het dan toch die ene keer mis gaat, kan ik mezelf wel voor m’n kop slaan! Ik heb hier geleerd met wildvreemden te communiceren en dat ook nog eens in een andere taal. Ik heb hier geleerd verschillende services op te zetten, in een andere taal. Ik vind dat allemaal interessant. Maar weet je, iedereen heeft zoveel wensen en ze gaan lang niet allemaal uitkomen, daarom ben ik al blij als ik goed geld verdien en gelukkig ben.
We hadden nooit veel maar we hadden nooit niets, juist wat daar tussenin zit is waardevol geweest. “Ik wil, ik wil, ik wil”, ik wil zoveel. We willen allemaal zoveel. Maar zoveel is nooit teveel, zolang je er wat voor wil doen. Ik zie er nu alweer tegenop om te reageren op vacatures omdat ik toch al denk “ik ben daar toch niet goed genoeg voor?” of “ik heb toch niet genoeg ervaring?”. Mijn gedachten wisselen zo erg, de ene keer lul ik mezelf naar de hoogste bergtop en schreeuw ik er vanaf dat ik in Toronto werk, hier een baan heb waarvoor ik geen ervaring had, dat goed doe en het ook nog eens financieel niet slecht doe. De andere keer lig ik onderaan die hoogste berg te miepen, hoor ik alleen maar ge-maar in mijn hoofd want ja, ik heb echt geen diploma en ik heb echt niet zoveel ervaring en ik vind mezelf daar niet voor geschikt en ik ga nooit goed genoeg zijn voor een bedrijf. En 2 minuten later ga ik weer terug naar het vorige. 2 minuten daarna weer terug naar het laatste.
Je gedachten kunnen je zo bespelen, zelf manipulatie is echt één van de meest ontmoedigende dingen die er is. Je kan zoveel veren in mijn kont steken als je wil maar als ik ze er zelf allemaal weer uittrek, voel ik er niks meer van. Ik moet die veer in mijn eigen hol steken.
Nou dit draaide weer op helemaal niets uit.
Weet je, ik heb nooit gehad dat ik wist wat ik wilde worden. Ik vond werken bij de brandweer of bij de politie altijd gaaf, was zo stoer om te zien. Dat was ook maar tot ik een jaar of 12 was, daarvoor is dolfijnentrainer natuurlijk ook nog eens langs gekomen. Maar na mijn twaalfde heb ik het volgens mij nooit geweten. Ik kan me ook nooit herinneren wat ik op schreef als ze mij vroegen waar ik mezelf in 5 of 10 jaar zag. Vanaf mijn zestiende was het iets vaags als “goede baan, huisdieren, gelukkig”, nooit iets specifieks. Ik heb nooit gedroomd van een gezinnetje, ik ben daar niet mee bezig en nooit mee bezig geweest. Nu ik hier zit is dat ook niet veranderd, het zit gewoon niet in mij.
Ik heb altijd moeite gehad met naar het grotere plaatje kijken. Wij waren geen rijk gezin, ook zeker niet arm en we kwamen nooit wat tekort maar ik hoefde geen cadeautjes van over de €25 voor kerst of Sinterklaas, ik hoefde geen super coole step en ik hoefde niet perse de nieuwste telefoon. Alles wat wij hadden, daar werkten mijn ouders hard voor. Ik denk dat ik daarom misschien snel tevreden ben. Voor mij is een baan hebben altijd een kwestie geweest van “verdien ik goed en ben ik gelukkig?”. Ik weet niet wat mijn passie is, ik weet niet wat bij mij zou passen en er is niets wat ik mezelf tot een pensioen zie doen. Ik ben sowieso meer van het doen dan van hele dagen op kantoor zitten. Ik vind creatief zijn leuk, nieuwe manieren ontdekken waarop je iets kunt doen, mensen weten te bereiken en mensen helpen. Dat zijn dingen waarvan ik kan zeggen dat ik dat wel zoek in een baan. Daar houdt het ook mee op.
Dat ik nooit fan ben geweest van naar school gaan, is geen geheim. Middelbare school maar net gehaald (niet omdat ik het niet kon maar omdat ik niet gemotiveerd was), eerste studie gestopt (te saai, paste niet bij mij), tweede studie gestopt (ging plots in een andere richting en dat was iets waardoor ik weer motivatie kwijt was) en mijn derde studie werd ook niks, al was dat een studie die mij wel motiveerde, dat werd alleen niks omdat er wiskunde bij betrokken was. Ik heb wel iets uitdagends nodig, iets waarin ik mijn grenzen kan verleggen.
Hier op kantoor ben ik nog steeds bang als de telefoon gaat. De eerste paar keren was dat omdat ik dacht dat ze mij niet zouden kunnen verstaan of begrijpen maar nu is het omdat ik bang ben dat ik hén niet begrijp, hoewel het 9 van de 10 keer goed gaat. En als het dan toch die ene keer mis gaat, kan ik mezelf wel voor m’n kop slaan! Ik heb hier geleerd met wildvreemden te communiceren en dat ook nog eens in een andere taal. Ik heb hier geleerd verschillende services op te zetten, in een andere taal. Ik vind dat allemaal interessant. Maar weet je, iedereen heeft zoveel wensen en ze gaan lang niet allemaal uitkomen, daarom ben ik al blij als ik goed geld verdien en gelukkig ben.
We hadden nooit veel maar we hadden nooit niets, juist wat daar tussenin zit is waardevol geweest. “Ik wil, ik wil, ik wil”, ik wil zoveel. We willen allemaal zoveel. Maar zoveel is nooit teveel, zolang je er wat voor wil doen. Ik zie er nu alweer tegenop om te reageren op vacatures omdat ik toch al denk “ik ben daar toch niet goed genoeg voor?” of “ik heb toch niet genoeg ervaring?”. Mijn gedachten wisselen zo erg, de ene keer lul ik mezelf naar de hoogste bergtop en schreeuw ik er vanaf dat ik in Toronto werk, hier een baan heb waarvoor ik geen ervaring had, dat goed doe en het ook nog eens financieel niet slecht doe. De andere keer lig ik onderaan die hoogste berg te miepen, hoor ik alleen maar ge-maar in mijn hoofd want ja, ik heb echt geen diploma en ik heb echt niet zoveel ervaring en ik vind mezelf daar niet voor geschikt en ik ga nooit goed genoeg zijn voor een bedrijf. En 2 minuten later ga ik weer terug naar het vorige. 2 minuten daarna weer terug naar het laatste.
Je gedachten kunnen je zo bespelen, zelf manipulatie is echt één van de meest ontmoedigende dingen die er is. Je kan zoveel veren in mijn kont steken als je wil maar als ik ze er zelf allemaal weer uittrek, voel ik er niks meer van. Ik moet die veer in mijn eigen hol steken.
Nou dit draaide weer op helemaal niets uit.
zondag 15 april 2018
Jullie
Dit weekend was ik hier alweer een half jaar. Die zes maanden zijn echt voorbij gevlogen. Ik snap niet zo goed waarom mensen mij blijven vragen wat ik allemaal al heb gezien. Ik werk gewoon 40 uur per week, OV is best prijzig, ik heb geen rijbewijs en/of auto én het is hier al sinds eind november winter. Stop dus a.u.b met die vraag, ik post wel gewoon foto’s als ik ergens ben geweest.
Joost en ik proberen bijna ieder weekend naar een film te gaan, we hebben er al best veel gezien. O.a;
Three Billboards
Lady Bird
Love, Simon
Phantom Thread
Black Panther
Victoria & Abdul
Murder on the Oriënt Express
Red Sparrow
Er zijn er nog meer maar die kan ik me even niet herinneren aangezien ik momenteel uit bed geblazen word door de hevige wind.
Goed, 6 maanden. Klinkt lang, is kort. Aan de ene kant leuk, aan de andere kant wat minder. Ik kijk nu vooral uit naar de zomer, het zal dan een stuk makkelijker zijn om wat leuks te gaan doen, al is het in m’n eentje. Over een paar weken komt Tessa langs, over 2 maanden mijn moeder en Gerrit, in augustus Elma en Sifa voor 2! weken en erna komt Wesley nog een paar dagen. Allemaal super lief dat ze langs komen.
Ik vind het moeilijk om dingen te missen. Dingen zoals verjaardagen, lekker uiteten of gewoon even bij mijn opa’s en oma langs. Binnenkort is één van mijn oude klantjes die ik bij Aafje had jarig en word zij 93. Had ik onwijs graag bij willen zijn. Maar wat ik ervoor terug krijg is super fijn.
Ik doe onwijs veel ervaring op. Niet alleen qua werk maar ook sociaal. Hoe ga je om met iemand waar je niet aan kunt wennen? Hoe ga je om met iemand wiens kijk op de wereld zo anders is en daardoor mensen respectloos behandelt? Het zijn best moeilijke dingen die ik voorheen nog niet echt tegen gekomen ben. Normaal zou je zeggen “joh, doei hè!” maar als je in een situatie zit waarin je niet weg kunt lopen van diegene, moet je dat wel even handiger aanpakken.
Er is onwijs veel te doen hier, zeker met lekker weer. Dan zal mijn mening over de stad ook wel veranderen maar dat zal niet wegnemen dat ik voel dat mijn toekomst niet hier is. Mijn toekomst is in Nederland. En ja, ergens dicht(er)bij mijn familie en vrienden. Ik waardeerde hen altijd al maar nu ik hier ben nog meer. Je moet begrijpen dat mijn familie er áltijd voor mij is geweest, niet alleen als alles leuk is of toen alles beter werd. Ik heb hen altijd als support system gehad. Er zijn weinig vrienden die ik vanaf de middelbare ken maar ik ken ze inmiddels allemaal al wel 8, 9 en 10 jaar. We zijn met elkaar gegroeid als we niet uit elkaar gegroeid zijn.
Het is vreemd. Als ik thuis ben, zie ik mijn vrienden die ver weg wonen helemaal niet zo vaak. Nu ik hier zit, mis ik ze. Juist omdat ik niet zo even de trein kan pakken en naar Groningen kan gaan. Juist omdat zij niet even kunnen zeggen “hè Mies, heb je dan en dan tijd?”. Zo gek.
Maar als dit half jaar iets heeft gedaan, dan is het dat ik mijn familie en vrienden nog meer waardeer dan ik al deed. Natuurlijk praat ik met ze als ik ergens mee zit of als zij ergens mee zitten maar het is niet hetzelfde. Elma en Sifa sturen mij berichtjes en foto’s als ze nieuwe kleding kopen, normaal zou ik mee gaan shoppen of kon ik het irl zien. Als ik ga shoppen of geshopt heb, doe ik hetzelfde. Het fijne is wel dat mijn vriendschappen zo sterk zijn dat we elkaar nog steeds met regelmaat spreken. En ik weet ook dat als dat even niet zo is, dat niets verandert aan de sterkte van de vriendschap.
Het is gewoon fijn dat je enorm op mensen kunt bouwen en dat je weet dat als je terug bent, daaraan niets verandert is.
Lieve familie en vrienden,
Ik heb het nog niet vaak genoeg gezegd maar ik waardeer jullie ontzettend. Jullie steun, jullie woorden, jullie kaarten, jullie pakketjes en jullie medeleven. Dat laat blijken dat jullie me niet vergeten en dat jullie net zo veel aan mij denken als ik aan jullie. Dank jullie wel. Ik ga hier nog even 6 goede maanden doorzetten en avonturen beleven en daarna moeten jullie me weer terug verwelkomen. Jullie hebben geen keus.
Jullie, jullie, jullie
donderdag 8 februari 2018
Waar is het gat(ja!! Haha)))))
Super leuk, zwemles met de hele klas! En dan mag je ook nog eens zwemmen voor je diploma. Ook super leuk! Tot je door het gat moet en er maar niet doorheen komt omdat je het gat niet kan vinden (that’s what she said ha ha ga weg). Je blijft er maar tegenaan zwemmen en uiteindelijk moet je eromheen. Ik heb het gevoel dat ik nu weer op dat punt ben, zo’n 20 jaar verder. Alles wat ik tot nu toe heb geprobeerd, mislukt.
Mijn eerste opleiding. Heel eerlijk, dat was gewoon niets voor mij. Je bent 16, je moet een keuze maken en je weet het niet zo goed. Je begint aan iets, het is leuk maar niet leuk genoeg om gemotiveerd te blijven. De stage is oké maar voor jou voelt het niet fantastisch. Het is niet het gevoel dat je, denk ik, hoort te hebben als je met iets bezig bent waar je passie en liefde voor hebt. Mijn stage toen was als overblijf...nietmoeder..../BSO begeleidster. Voor hen kwam het als een shock dat ik het niet voelde. Zij voelden het wel, de kinderen waren gek van mij. Ik moet zeggen dat ik niet perse van kinderen houd, ik tolereer ze. Er zijn uitzonderingen natuurlijk, mijn achterneefjes en achternichtjes zijn fantastisch. Maar als je 16 bent moet je een keuze maken en dan hoop je dat het vanzelf wel komt, het kwam niet.
Maar ik raak nu een beetje in paniek want ik voel het nu nog steeds niet. Ik weet nog steeds niet wat ik wil doen. Ik weet wel wat ik moet doen... Geld verdienen. En gelukkig zijn natuurlijk. Ik moet dan ook precies iemand zijn die alleen gemotiveerd blijft als er genoeg van mijn hart in zit. Tot nu toe heb ik nog niets gevonden waar ik dat bij heb. Maar ik wil het zo graag! Ik wil ook iemand zijn waarvan mensen zeggen “zij verstaat haar vak”. Maar ik kon het gat al niet vinden toen ik 5-6 was, laat staan nu (ja hhha!!!! Gat!!!! Lollololol!!!! Wat zegt ze nou!!!!!).
En al die mensen die zeggen “doe een beroepskeuzetest”, man, de quizzen op BuzzFeed hebben een betere uitkomst dan die zooi. Als het aan hen ligt trouw ik namelijk gewoon met Zac Efron, krijg ik 0 kinderen, 3 Golden Retrievers en heb ik een side piece die Idris Elba heet. Ik ben meer geïnteresseerd in watvoor hond mensen bij mij vinden passen dan watvoor beroep. Ik wil dan ook echt wel heel graag een hond of kat. Of een hamster, ik vond ze nooit leuk tot mijn oom en tante een hele schattige hamster kregen (shout out naar Nico de hamster!!!), een beetje zoals mijn band met kinderen dus.
Zie, over dat soort dingen weet ik wel wat ik moet zeggen. Verder weet ik het gewoon niet zo goed. Nog 9 maanden te gaan in Toronto dus ik heb nog genoeg tijd om na te denken (dat zeg ik inmiddels ook al tien jaar dus daar kunnen nog wel 9 maanden bij... niet). Ik heb hier een grote-mensen-baan en een appartement voor mezelf. Super fijn balkon en uitzicht over één van de mooiste en grootste begraafplaatsen. Ik had ook nooit gedacht dat ik dat fijn zou vinden maar het is een stuk natuur in alle drukte van de stad. Onder mijn raam raast dan weer wel de metro voorbij.
Alles heeft zo erg twee kanten dat ik echt geen idee meer wat ik ermee moet. Ik ben niet meer op een leeftijd waarop ik “het wel zie”. Ik ben op een leeftijd waarop ik wel echt een goede baan nodig heb en een appartement voor mezelf en mijn hond(kip) en kat(nugget) en hamster(milk) en goudvis(shake) en konijn(varkenshaas) wil.
Voorlopig ben ik dus nog wel even bezig met het gat (HAHAHAA JA WE WETEN HET NU ECHT WEL!!!!!!!) zoeken en hopelijk vind ik dat en kan ik er éindelijk doorheen. Toen ik mijn bril aan touwtjes deed terwijl ik -5 had lukte het nog niet (raar joh onder water!!) dus succes @ mezelf.
High five
Enz
Mijn eerste opleiding. Heel eerlijk, dat was gewoon niets voor mij. Je bent 16, je moet een keuze maken en je weet het niet zo goed. Je begint aan iets, het is leuk maar niet leuk genoeg om gemotiveerd te blijven. De stage is oké maar voor jou voelt het niet fantastisch. Het is niet het gevoel dat je, denk ik, hoort te hebben als je met iets bezig bent waar je passie en liefde voor hebt. Mijn stage toen was als overblijf...nietmoeder..../BSO begeleidster. Voor hen kwam het als een shock dat ik het niet voelde. Zij voelden het wel, de kinderen waren gek van mij. Ik moet zeggen dat ik niet perse van kinderen houd, ik tolereer ze. Er zijn uitzonderingen natuurlijk, mijn achterneefjes en achternichtjes zijn fantastisch. Maar als je 16 bent moet je een keuze maken en dan hoop je dat het vanzelf wel komt, het kwam niet.
Maar ik raak nu een beetje in paniek want ik voel het nu nog steeds niet. Ik weet nog steeds niet wat ik wil doen. Ik weet wel wat ik moet doen... Geld verdienen. En gelukkig zijn natuurlijk. Ik moet dan ook precies iemand zijn die alleen gemotiveerd blijft als er genoeg van mijn hart in zit. Tot nu toe heb ik nog niets gevonden waar ik dat bij heb. Maar ik wil het zo graag! Ik wil ook iemand zijn waarvan mensen zeggen “zij verstaat haar vak”. Maar ik kon het gat al niet vinden toen ik 5-6 was, laat staan nu (ja hhha!!!! Gat!!!! Lollololol!!!! Wat zegt ze nou!!!!!).
En al die mensen die zeggen “doe een beroepskeuzetest”, man, de quizzen op BuzzFeed hebben een betere uitkomst dan die zooi. Als het aan hen ligt trouw ik namelijk gewoon met Zac Efron, krijg ik 0 kinderen, 3 Golden Retrievers en heb ik een side piece die Idris Elba heet. Ik ben meer geïnteresseerd in watvoor hond mensen bij mij vinden passen dan watvoor beroep. Ik wil dan ook echt wel heel graag een hond of kat. Of een hamster, ik vond ze nooit leuk tot mijn oom en tante een hele schattige hamster kregen (shout out naar Nico de hamster!!!), een beetje zoals mijn band met kinderen dus.
Zie, over dat soort dingen weet ik wel wat ik moet zeggen. Verder weet ik het gewoon niet zo goed. Nog 9 maanden te gaan in Toronto dus ik heb nog genoeg tijd om na te denken (dat zeg ik inmiddels ook al tien jaar dus daar kunnen nog wel 9 maanden bij... niet). Ik heb hier een grote-mensen-baan en een appartement voor mezelf. Super fijn balkon en uitzicht over één van de mooiste en grootste begraafplaatsen. Ik had ook nooit gedacht dat ik dat fijn zou vinden maar het is een stuk natuur in alle drukte van de stad. Onder mijn raam raast dan weer wel de metro voorbij.
Alles heeft zo erg twee kanten dat ik echt geen idee meer wat ik ermee moet. Ik ben niet meer op een leeftijd waarop ik “het wel zie”. Ik ben op een leeftijd waarop ik wel echt een goede baan nodig heb en een appartement voor mezelf en mijn hond(kip) en kat(nugget) en hamster(milk) en goudvis(shake) en konijn(varkenshaas) wil.
Voorlopig ben ik dus nog wel even bezig met het gat (HAHAHAA JA WE WETEN HET NU ECHT WEL!!!!!!!) zoeken en hopelijk vind ik dat en kan ik er éindelijk doorheen. Toen ik mijn bril aan touwtjes deed terwijl ik -5 had lukte het nog niet (raar joh onder water!!) dus succes @ mezelf.
High five
Enz
zondag 31 december 2017
Mijn bed in Toronto.
Wat! Een! Jaar!
Ik lig op 31 december 2017 kruidnoten te eten. Op zich niet heel gek en niet zeldzaam. Maar ik lig in mijn bed, dat is ook niets nieuws. Wat dan wel, waar ga je heen met je gezeik? Nou... Dat bed, dat staat in mijn appartment in Toronto, Canada.
Mijn 2017 begon met het vooruitzicht dat mijn ouders hun scheiding officieel zou zijn en dat mijn moeder zou verhuizen. Heel raar, na 25 jaar samen in één huis te hebben gewoond en een gezin geweest te zijn. Maar aan de andere kant ook fijn dat er aan die periode een einde kwam. Mijn vooruitzicht was ook dat ik in maart voor 5 weken naar Toronto zou gaan om de baan van mijn vaders neefs dochter over te nemen terwijl zij en haar man op vakantie waren.
Laat me je meenemen naar 4 jaar geleden (iel nee, ik wil niet. Jawel, pak je Jip en Janneke koffer en reis met me mee). Ongeveer 4 jaar geleden vond ik mijn vaders neef op Facebook, nadat me verteld werd dat hij het enige familielid in het buitenland is. Ik stuurde hem een bericht omdat ik nieuwsgierig was naar hoe hij in Canada beland is en hoe het met hem gaat. Gelukkig stond hij open voor contact, wat voor mij best een wonder was want we wisten niet van elkaars bestaan. Vele skypesessies over o.a mijn werk en CV later, werd ik dus uitgenodigd. Ik kende Joost, Marilyn, Jessica en Francis niet in het echt en toch voelde het meteen goed zodra ik geland was.
De 5 weken vlogen voorbij en ik had het werk goed opgepakt, ook al had ik 0 ervaring in dat vakgebied. Aan het einde kwam uit dat Jessica zwanger was en dat ze mij dan als vervanging wilden, mocht alles goed blijven gaan. Eenmaal thuis werd het weken later nogmaals besproken over Skype en moest ik ja of nee zeggen. Ik kreeg mijn tijd ervoor en heb er best lang over na moeten denken, al lijkt het een makkelijke keuze.
Maar veel mensen begrijpen niet hoe close ik ben met mijn families en mijn vrienden, om alles te missen voor een jaar vond (spoiler alert: VIND) ik moeilijk. Op onze familievakantie in Frankrijk heb ik erover kunnen praten met mijn vaders familie, zij snapten dat het twee kanten heeft. Mijn moeders familie steunde me ook meteen en iedereen zei feitelijk "Wat je ook kiest, wij staan achter je.". Uiteindelijk besloot ik het te doen. Voor mijn eigen ontwikkeling, voor mijn eigen toekomst (ik heb geen diploma's dus ik kan zogenaamd niks) en om even weg te zijn van huis na het afgelopen jaar.
Mijn werkvergunning werd aangevraagd en daar ging echt maanden overheen zonder bericht. In die maanden wisten we allemaal wel dat het wel goed zou komen en heb ik heel veel leuke dingen gedaan met mijn familie, vrienden en vriendinnen.
Eind Augustus kwam het bericht dat ik een werkvergunning kreeg, toen begon het plannen pas echt want ik moest rond 16 oktober al weg. Ik ben vanaf half september (met pijn in mijn hart) gestopt met schoonmaken bij ouderen en mensen die het zelf niet meer kunnen. Ik ben op vakantie naar Porto geweest met twee van mijn beste vriendinnen. Mijn families kwamen gedag zeggen.
Ik ben hier inmiddels bijna drie maanden en het voelt als een thuis. Niet mijn thuis maar een thuis. Ik mis mijn familie en vrienden heel erg, ik ben echt een onwijs familiemens en ben er eigenlijk altijd geweest wanneer iemand me nodig had en dat vond ik fijn. De laatste tijd was het wa minder maar man, wat heb ik veel tijd doorgebracht bij mijn opa en oma. Ze wonen praktisch om de hoek maar voor veel mensen betekent dat niets. Voor mij wel, ik wil zo lang mogelijk en zo vaak mogelijk met ze zijn, nu ze er nog zijn. Dingen met ze doen en lachen, nu ze er nog zijn. Mijn opa's en oma zijn zeldzaam lief en zorgzaam. Ik wil ze niet te lang missen, de één is 88, de ander is bijna 80 en mijn oma is.... een leeftijd (Oma, u ziet eruit als 20 jaa oud dus ik zal uw leeftijd niet verraden). Het is gewoon zo dat de tijd doorgaat maar je nooit weet hoe lang je nog hebt en om dan een heel jaar te missen voelt lang voor mij.
Maar ik ben hier, het gaat goed, ik word goed opgevangen door mijn lieve familie hier en het werk gaat prima. Het is een unieke ervaring en dat zoiets op mijn pad iz gekomen, is absurd! Ik heb zoveel geluk gehad en nog steeds. Ik lig in een bed, in een prachtige (nu hele fokking koude) stad, in een vreemd land ver van huis. Maar ik heb het toch maar mooi gedaan.
Zonder mijn lieve families en vrienden had ik dit nooit gedurft. Ik zie niet altijd mijn eigen kracht en vind het moeilijk als mensen mij anders zien dan ik mezelf zie. Waar ik nooit had gedacht dat ik dit kon, lachten mensen me uit omdat ze wisten dat ik het wel.
Inmiddels is alles thuis in een rustig vaarwater. Mijn moeder is gelukkig zielsgelukkig met haar nieuwe partner die onwijs goed voor haar, en ons!!, zorgt. Mijn vader doet zijn eigen ding en vindt geluk in o.a die bluesclub. Mijn zusje is jonger en moet het allemaal een plekje geven maar dat komt nog wel.
Ik draai me nog heel even om in mijn bed in Toronto, knijp mezelf nog twee keer, of ik hier nou écht ben en ga erna lekker oliebollen bakken bij mijn lieve oom en tante, voor wie ik een volslagen vreemde was maar voor wie ze alles doen.
Gelukkig nieuwjaar fijne mensen en onwijs bedankt voor alle lieve woorden en steun. Bedankt voor het zeggen van wat ik soms moest horen en voor het zeggen van wat ik soms niet wílde horen.
Ik lig op 31 december 2017 kruidnoten te eten. Op zich niet heel gek en niet zeldzaam. Maar ik lig in mijn bed, dat is ook niets nieuws. Wat dan wel, waar ga je heen met je gezeik? Nou... Dat bed, dat staat in mijn appartment in Toronto, Canada.
Mijn 2017 begon met het vooruitzicht dat mijn ouders hun scheiding officieel zou zijn en dat mijn moeder zou verhuizen. Heel raar, na 25 jaar samen in één huis te hebben gewoond en een gezin geweest te zijn. Maar aan de andere kant ook fijn dat er aan die periode een einde kwam. Mijn vooruitzicht was ook dat ik in maart voor 5 weken naar Toronto zou gaan om de baan van mijn vaders neefs dochter over te nemen terwijl zij en haar man op vakantie waren.
Laat me je meenemen naar 4 jaar geleden (iel nee, ik wil niet. Jawel, pak je Jip en Janneke koffer en reis met me mee). Ongeveer 4 jaar geleden vond ik mijn vaders neef op Facebook, nadat me verteld werd dat hij het enige familielid in het buitenland is. Ik stuurde hem een bericht omdat ik nieuwsgierig was naar hoe hij in Canada beland is en hoe het met hem gaat. Gelukkig stond hij open voor contact, wat voor mij best een wonder was want we wisten niet van elkaars bestaan. Vele skypesessies over o.a mijn werk en CV later, werd ik dus uitgenodigd. Ik kende Joost, Marilyn, Jessica en Francis niet in het echt en toch voelde het meteen goed zodra ik geland was.
De 5 weken vlogen voorbij en ik had het werk goed opgepakt, ook al had ik 0 ervaring in dat vakgebied. Aan het einde kwam uit dat Jessica zwanger was en dat ze mij dan als vervanging wilden, mocht alles goed blijven gaan. Eenmaal thuis werd het weken later nogmaals besproken over Skype en moest ik ja of nee zeggen. Ik kreeg mijn tijd ervoor en heb er best lang over na moeten denken, al lijkt het een makkelijke keuze.
Maar veel mensen begrijpen niet hoe close ik ben met mijn families en mijn vrienden, om alles te missen voor een jaar vond (spoiler alert: VIND) ik moeilijk. Op onze familievakantie in Frankrijk heb ik erover kunnen praten met mijn vaders familie, zij snapten dat het twee kanten heeft. Mijn moeders familie steunde me ook meteen en iedereen zei feitelijk "Wat je ook kiest, wij staan achter je.". Uiteindelijk besloot ik het te doen. Voor mijn eigen ontwikkeling, voor mijn eigen toekomst (ik heb geen diploma's dus ik kan zogenaamd niks) en om even weg te zijn van huis na het afgelopen jaar.
Mijn werkvergunning werd aangevraagd en daar ging echt maanden overheen zonder bericht. In die maanden wisten we allemaal wel dat het wel goed zou komen en heb ik heel veel leuke dingen gedaan met mijn familie, vrienden en vriendinnen.
Eind Augustus kwam het bericht dat ik een werkvergunning kreeg, toen begon het plannen pas echt want ik moest rond 16 oktober al weg. Ik ben vanaf half september (met pijn in mijn hart) gestopt met schoonmaken bij ouderen en mensen die het zelf niet meer kunnen. Ik ben op vakantie naar Porto geweest met twee van mijn beste vriendinnen. Mijn families kwamen gedag zeggen.
Ik ben hier inmiddels bijna drie maanden en het voelt als een thuis. Niet mijn thuis maar een thuis. Ik mis mijn familie en vrienden heel erg, ik ben echt een onwijs familiemens en ben er eigenlijk altijd geweest wanneer iemand me nodig had en dat vond ik fijn. De laatste tijd was het wa minder maar man, wat heb ik veel tijd doorgebracht bij mijn opa en oma. Ze wonen praktisch om de hoek maar voor veel mensen betekent dat niets. Voor mij wel, ik wil zo lang mogelijk en zo vaak mogelijk met ze zijn, nu ze er nog zijn. Dingen met ze doen en lachen, nu ze er nog zijn. Mijn opa's en oma zijn zeldzaam lief en zorgzaam. Ik wil ze niet te lang missen, de één is 88, de ander is bijna 80 en mijn oma is.... een leeftijd (Oma, u ziet eruit als 20 jaa oud dus ik zal uw leeftijd niet verraden). Het is gewoon zo dat de tijd doorgaat maar je nooit weet hoe lang je nog hebt en om dan een heel jaar te missen voelt lang voor mij.
Maar ik ben hier, het gaat goed, ik word goed opgevangen door mijn lieve familie hier en het werk gaat prima. Het is een unieke ervaring en dat zoiets op mijn pad iz gekomen, is absurd! Ik heb zoveel geluk gehad en nog steeds. Ik lig in een bed, in een prachtige (nu hele fokking koude) stad, in een vreemd land ver van huis. Maar ik heb het toch maar mooi gedaan.
Zonder mijn lieve families en vrienden had ik dit nooit gedurft. Ik zie niet altijd mijn eigen kracht en vind het moeilijk als mensen mij anders zien dan ik mezelf zie. Waar ik nooit had gedacht dat ik dit kon, lachten mensen me uit omdat ze wisten dat ik het wel.
Inmiddels is alles thuis in een rustig vaarwater. Mijn moeder is gelukkig zielsgelukkig met haar nieuwe partner die onwijs goed voor haar, en ons!!, zorgt. Mijn vader doet zijn eigen ding en vindt geluk in o.a die bluesclub. Mijn zusje is jonger en moet het allemaal een plekje geven maar dat komt nog wel.
Ik draai me nog heel even om in mijn bed in Toronto, knijp mezelf nog twee keer, of ik hier nou écht ben en ga erna lekker oliebollen bakken bij mijn lieve oom en tante, voor wie ik een volslagen vreemde was maar voor wie ze alles doen.
Gelukkig nieuwjaar fijne mensen en onwijs bedankt voor alle lieve woorden en steun. Bedankt voor het zeggen van wat ik soms moest horen en voor het zeggen van wat ik soms niet wílde horen.
donderdag 30 november 2017
6 weken
Ik ben hier nu ongeveer 6 weken en die zijn voorbij gevlogen. Wennen aan de omgeving, wennen aan het werk, wennen aan de mensen waar je elke dag mee op kantoor zit, wennen aan alles. Wat dat betreft heb ik best veel geluk dat ik in Toronto zit, de mentaliteit is vrijwel hetzelfde als in Nederland. De plek waar ik woon is fijn en tussen 2 metrostations in dus wanneer ik wil, kan ik weg. Mijn werk is op 10-15 minuten lopen afstand van mijn appartement en het is een fijn stukje om te lopen.
Verder gaat alles eigenlijk wel zijn gangetje hier. Op mijn verjaardag hier heb ik niks hoeven missen. Ik ben verwend door lieve mensen hier en ik heb onwijs veel kaarten (En cadeautjes!) mogen ontvangen van het thuisfront. Volgend jaar ben ik gewoon weer thuis hoor, dan hoeven jullie niet zoveel verzendkosten te betalen.
Oma's verjaardag komt eraan, dat ga ik voor de eerste keer ooit (geloof ik) missen. Vind ik raar, normaal maak ik gehaktballetjes en bereid ik de hapjes. Nu kan ik haar alleen een kaart en cadeautje sturen, wat ik heb gedaan. Maar volgend jaar ben ik ook daar gewoon weer.
De kerst komt eraan. Het familiediner met mijn vaders familie moet ik ook (geloof ik) voor het eerst missen. Vind ik jammer, het is altijd onwijs gezellig en er staat altijd heerlijk eten op tafel. Dat zijn ook de dagen dat ik mijn achterneefjes en achternichtjes weer zie, die zo snel groeien.
Daarna hebben we het nieuwe jaar. Ik ben niet iemand die daar veel waarde aan hecht, ik heb nooit specifieke plannen. Vorig jaar hebben mijn moeder en ik het samen gevierd, vanwege de scheiding. We hebben daar ook niet echt tradities voor.
Vorig jaar was alles voor mij al anders, door de scheiding. Mijn zusje en ik hadden de feestdagen verdeeld omdat we niet wilden dat een van onze ouders zich alleen zou voelen. Intussen is alles rustiger geworden, alles is op z'n plek gevallen.
In januari ga ik een weekje naar huis. Dat wilde ik graag omdat ik echt een familiemens ben. Mijn opa wordt op 21 januari 80, hij is al een aantal jaar best ziek en ieder jaar dat hij leeft is er een die we niet verwacht hadden dus 80 is een hele leeftijd. Na alle feestdagen wil ik toch mijn beide families een gelukkig nieuw jaar in het echt kunnen wensen, eer dat ik terug ben zitten we bijna in 2018. En voor mij breekt die week dit jaar een beetje. Na januari gaan we naar juni, dan komen mijn zusje en mijn moeder en haar partner langs. En dan komt mijn vader in de laatste week dat ik hier ben, om mee te helpen mijn kleren naar huis te vervoeren.
Want ja, natuurlijk ga ik hier gewoon verder met shoppen. Ik heb een budget voor elke keer dat ik ga shoppen en dat gaat goed. Ik verdien hier gewoon een normaal salaris maar mijn huur is erg hoog waardoor ik hier vrijwel niet kan sparen. Ik wil gewoon kunnen leven hier zoals ik dat in Nederland deed. Ik wil hier ook leuke dingen doen, of dat nou een shirtje kopen of een concert is. Ik wil dat kunnen doen en dat kan ik nu.
Ik voel me hier welkom en gewild, het is niet zo dat nu ik hier eenmaal ben, er niet naar me omgekeken wordt. Elke dag wordt er gevraagd hoe het met me gaat en als ik ergens mee zit kan ik daar openlijk over praten. Als er iets gemaakt moet worden of ik moet iets doen wat ik nog nooit heb gedaan (vooral hier niet), staat er iemand klaar om te helpen. Als ik boodschappen nodig heb of iets voor in huis, hoef ik maar te bellen en er rijdt iemand voor.
Binnen het bedrijf zijn er zoveel verschillende afkomsten. We hebben mensen uit Pakistan, Libanon, Egypte, Kenia, Rusland, noem het maar op. Iedereen gaat goed met elkaar om. Dan neemt de een iets mee uit zijn of haar cultuur, dan neemt de ander weer eens iets mee. We accepteren elkaar en werken fijn samen, daar gaat het om. Dat vind ik fijn, zo leer je nog eens iets over elkaar en elkaars cultuur.
Dat was een kleine update uit Toronto :-)
Verder gaat alles eigenlijk wel zijn gangetje hier. Op mijn verjaardag hier heb ik niks hoeven missen. Ik ben verwend door lieve mensen hier en ik heb onwijs veel kaarten (En cadeautjes!) mogen ontvangen van het thuisfront. Volgend jaar ben ik gewoon weer thuis hoor, dan hoeven jullie niet zoveel verzendkosten te betalen.
Oma's verjaardag komt eraan, dat ga ik voor de eerste keer ooit (geloof ik) missen. Vind ik raar, normaal maak ik gehaktballetjes en bereid ik de hapjes. Nu kan ik haar alleen een kaart en cadeautje sturen, wat ik heb gedaan. Maar volgend jaar ben ik ook daar gewoon weer.
De kerst komt eraan. Het familiediner met mijn vaders familie moet ik ook (geloof ik) voor het eerst missen. Vind ik jammer, het is altijd onwijs gezellig en er staat altijd heerlijk eten op tafel. Dat zijn ook de dagen dat ik mijn achterneefjes en achternichtjes weer zie, die zo snel groeien.
Daarna hebben we het nieuwe jaar. Ik ben niet iemand die daar veel waarde aan hecht, ik heb nooit specifieke plannen. Vorig jaar hebben mijn moeder en ik het samen gevierd, vanwege de scheiding. We hebben daar ook niet echt tradities voor.
Vorig jaar was alles voor mij al anders, door de scheiding. Mijn zusje en ik hadden de feestdagen verdeeld omdat we niet wilden dat een van onze ouders zich alleen zou voelen. Intussen is alles rustiger geworden, alles is op z'n plek gevallen.
In januari ga ik een weekje naar huis. Dat wilde ik graag omdat ik echt een familiemens ben. Mijn opa wordt op 21 januari 80, hij is al een aantal jaar best ziek en ieder jaar dat hij leeft is er een die we niet verwacht hadden dus 80 is een hele leeftijd. Na alle feestdagen wil ik toch mijn beide families een gelukkig nieuw jaar in het echt kunnen wensen, eer dat ik terug ben zitten we bijna in 2018. En voor mij breekt die week dit jaar een beetje. Na januari gaan we naar juni, dan komen mijn zusje en mijn moeder en haar partner langs. En dan komt mijn vader in de laatste week dat ik hier ben, om mee te helpen mijn kleren naar huis te vervoeren.
Want ja, natuurlijk ga ik hier gewoon verder met shoppen. Ik heb een budget voor elke keer dat ik ga shoppen en dat gaat goed. Ik verdien hier gewoon een normaal salaris maar mijn huur is erg hoog waardoor ik hier vrijwel niet kan sparen. Ik wil gewoon kunnen leven hier zoals ik dat in Nederland deed. Ik wil hier ook leuke dingen doen, of dat nou een shirtje kopen of een concert is. Ik wil dat kunnen doen en dat kan ik nu.
Ik voel me hier welkom en gewild, het is niet zo dat nu ik hier eenmaal ben, er niet naar me omgekeken wordt. Elke dag wordt er gevraagd hoe het met me gaat en als ik ergens mee zit kan ik daar openlijk over praten. Als er iets gemaakt moet worden of ik moet iets doen wat ik nog nooit heb gedaan (vooral hier niet), staat er iemand klaar om te helpen. Als ik boodschappen nodig heb of iets voor in huis, hoef ik maar te bellen en er rijdt iemand voor.
Binnen het bedrijf zijn er zoveel verschillende afkomsten. We hebben mensen uit Pakistan, Libanon, Egypte, Kenia, Rusland, noem het maar op. Iedereen gaat goed met elkaar om. Dan neemt de een iets mee uit zijn of haar cultuur, dan neemt de ander weer eens iets mee. We accepteren elkaar en werken fijn samen, daar gaat het om. Dat vind ik fijn, zo leer je nog eens iets over elkaar en elkaars cultuur.
Dat was een kleine update uit Toronto :-)
dinsdag 19 september 2017
Het is voorbij
Vandaag was mijn laatste dag als schoonmaakster in de thuiszorg, na er 14 maanden gewerkt te hebben. Ik begon als vakantiekracht, mocht blijven en kreeg contractverlenging. Ik zou geen vaste klanten krijgen maar toch kreeg ik er twee en uiteindelijk om de week nog één erbij. Mijn eerste vaste klant was iemand van 92. Zoveel levenservaring in één mens, onvoorstelbaar.
Ik heb de mooiste, meest verdrietige en tofste verhalen gehoord het afgelopen jaar. Ik heb vaak ongeveer 6 klantjes per week gehad. De laatste weken waren dat er vaak een stuk of 9 á 10. Je komt zo veel mensen tegen, zo veel verschillende mensen. Niet alleen oude mensen. Van jonge mensen met kinderen die problemen hebben tot invalide mensen. Natuurlijk is 90% wel op leeftijd maar lang niet iedereen was oud.
Sowieso ben ik er achter gekomen dat "oud" zo'n apart woord is. Ik heb mensen van 94 gehad die veel "jonger" waren dan mensen van nog geen 70. Natuurlijk ligt dat o.a aan de levenservaringen en herinneringen van mensen maar ook aan de mentaliteit. Veel mensen zijn eenzaam, héél eenzaam. En dan maakt het helemaal niet uit of je kinderen hebt of niet, want sommige kinderen komen gewoon niet bij hun ouders. Om de meest lullige redenen, of zelfs helemaal geen reden. Natuurlijk is het voor mij makkelijk oordelen, ik hoor maar één kant. Maar wetende dat ik meer tijd met deze mensen door breng dan hun kinderen gemiddeld hebben gedaan in een jaar, mag ik best een vooroordeel hebben.
Misschien trek ik me het ook teveel aan maar als schoonmaakhulp ben je er vaak niet alleen voor het schoonmaak-gedeelte. Je bent er ook voor het sociale aspect, voor mensen die inderdaad niet veel mensen zien. Ik vind dat ik er ook ben om te signaleren. Als er iets bij mijn (groot)ouders zou gebeuren, zou ik dat ook willen weten. Gaan ze mentaal achteruit? Fysiek? Je bent er niet om dat te negeren, om je er niets van aan te trekken.
Ik heb heel veel geleerd in het afgelopen jaar en ben vrijwel nooit met tegenzin naar mijn werk gegaan. Het is absoluut dankbaar werk maar daarmee ook heel zwaar. Zoals ik zei, ik ben er ook voor het sociale aspect. Het verdriet dat sommige mensen hebben is heel zwaar. Zij hebben verdriet om de eenzaamheid, om een verloren partner, een verloren kind, wat dan ook. Sommigen hebben verdriet omdat zij nog leven, die willen niet meer leven. Als je in zo'n situatie komt, kun je niets anders doen dan luisteren. Maar voor mij is het zo dat dat mij niet in de koude kleren gaat zitten. Dat laat mij niet los, omdat ik in mijn naaste omgeving niemand heb die zich zo voelt. Waarom zou iemand zich zo voelen? Wat kan ik eraan doen? Vaak is dat niets en hoop ik maar dat de vaste hulp een groot steunpunt is, wat gelukkig vaak zo is.
Fysiek is het ook zwaar, ga je in je eigen huis 6 - 7 uur lang schoonmaken? Ik denk dat het antwoord nee is. Maar dat fysieke valt voor mij compleet weg als je je bedenkt wat je voor iemand kan betekenen in de korte tijd dat je er bent. Ik ben invalkracht geweest dus vaak was ik er maar één keer. Sommige mensen zijn al blij als je komt stofzuigen. Het is moeilijk om te accepteren dat je weinig meer kunt als je je hele leven alles zelf hebt gedaan en vervolgens alles ook nog eens uit handen moet geven aan iemand die je helemaal niet kent. Als je bij iemand komt en dat begrijpt, snap je het. Dan maakt het niet uit hoe veel stof er ligt, hoe vies de WC is of hoe veel je moet doen. Dan begrijp je dat je komt om te helpen, dat je geen slaaf bent, dat je niet alleen komt om je geld te verdienen.
Ik zou niet in de toekomst willen kijken hoe ik ben op die leeftijd. Zoveel mensen die ik heb leren kennen hebben zulke andere wegen begaan om te komen waar ze nu zijn. De mooiste wegen en de zwaarste wegen. Zoveel verschillende beroepen, verschillende gezinssamenstellingen en toch hebben ze uiteindelijk allemaal hulp nodig. Dan maakt het niet meer uit wie je bent en wat je hebt gedaan. En dat die hulp er dan is, is alleen maar fijn.
Neem de thuishulp van je moeder, vader, tante, oom, zus, broer, whatever niet voor lief. En neem als thuishulp je klantje niet voor lief. Je moet elkaar helpen, we leven allemaal op dezelfde wereld. Wij geven de hulp en een luisterend oor, wij krijgen waardering en liefde terug.
Ik heb intens genoten van het afgelopen jaar en ga nu verder met een andere uitdaging, in een ander vakgebied. Ik weet dat ik nooit, maar dan ook nooit spijt zal krijgen van het afgelopen jaar en ik ben zo dankbaar dat ik zoveel mensen heb kunnen helpen, van zoveel mensen waardering heb gekregen en dat ik terug kan kijken op veel mooie dagen.
Ik heb de mooiste, meest verdrietige en tofste verhalen gehoord het afgelopen jaar. Ik heb vaak ongeveer 6 klantjes per week gehad. De laatste weken waren dat er vaak een stuk of 9 á 10. Je komt zo veel mensen tegen, zo veel verschillende mensen. Niet alleen oude mensen. Van jonge mensen met kinderen die problemen hebben tot invalide mensen. Natuurlijk is 90% wel op leeftijd maar lang niet iedereen was oud.
Sowieso ben ik er achter gekomen dat "oud" zo'n apart woord is. Ik heb mensen van 94 gehad die veel "jonger" waren dan mensen van nog geen 70. Natuurlijk ligt dat o.a aan de levenservaringen en herinneringen van mensen maar ook aan de mentaliteit. Veel mensen zijn eenzaam, héél eenzaam. En dan maakt het helemaal niet uit of je kinderen hebt of niet, want sommige kinderen komen gewoon niet bij hun ouders. Om de meest lullige redenen, of zelfs helemaal geen reden. Natuurlijk is het voor mij makkelijk oordelen, ik hoor maar één kant. Maar wetende dat ik meer tijd met deze mensen door breng dan hun kinderen gemiddeld hebben gedaan in een jaar, mag ik best een vooroordeel hebben.
Misschien trek ik me het ook teveel aan maar als schoonmaakhulp ben je er vaak niet alleen voor het schoonmaak-gedeelte. Je bent er ook voor het sociale aspect, voor mensen die inderdaad niet veel mensen zien. Ik vind dat ik er ook ben om te signaleren. Als er iets bij mijn (groot)ouders zou gebeuren, zou ik dat ook willen weten. Gaan ze mentaal achteruit? Fysiek? Je bent er niet om dat te negeren, om je er niets van aan te trekken.
Ik heb heel veel geleerd in het afgelopen jaar en ben vrijwel nooit met tegenzin naar mijn werk gegaan. Het is absoluut dankbaar werk maar daarmee ook heel zwaar. Zoals ik zei, ik ben er ook voor het sociale aspect. Het verdriet dat sommige mensen hebben is heel zwaar. Zij hebben verdriet om de eenzaamheid, om een verloren partner, een verloren kind, wat dan ook. Sommigen hebben verdriet omdat zij nog leven, die willen niet meer leven. Als je in zo'n situatie komt, kun je niets anders doen dan luisteren. Maar voor mij is het zo dat dat mij niet in de koude kleren gaat zitten. Dat laat mij niet los, omdat ik in mijn naaste omgeving niemand heb die zich zo voelt. Waarom zou iemand zich zo voelen? Wat kan ik eraan doen? Vaak is dat niets en hoop ik maar dat de vaste hulp een groot steunpunt is, wat gelukkig vaak zo is.
Fysiek is het ook zwaar, ga je in je eigen huis 6 - 7 uur lang schoonmaken? Ik denk dat het antwoord nee is. Maar dat fysieke valt voor mij compleet weg als je je bedenkt wat je voor iemand kan betekenen in de korte tijd dat je er bent. Ik ben invalkracht geweest dus vaak was ik er maar één keer. Sommige mensen zijn al blij als je komt stofzuigen. Het is moeilijk om te accepteren dat je weinig meer kunt als je je hele leven alles zelf hebt gedaan en vervolgens alles ook nog eens uit handen moet geven aan iemand die je helemaal niet kent. Als je bij iemand komt en dat begrijpt, snap je het. Dan maakt het niet uit hoe veel stof er ligt, hoe vies de WC is of hoe veel je moet doen. Dan begrijp je dat je komt om te helpen, dat je geen slaaf bent, dat je niet alleen komt om je geld te verdienen.
Ik zou niet in de toekomst willen kijken hoe ik ben op die leeftijd. Zoveel mensen die ik heb leren kennen hebben zulke andere wegen begaan om te komen waar ze nu zijn. De mooiste wegen en de zwaarste wegen. Zoveel verschillende beroepen, verschillende gezinssamenstellingen en toch hebben ze uiteindelijk allemaal hulp nodig. Dan maakt het niet meer uit wie je bent en wat je hebt gedaan. En dat die hulp er dan is, is alleen maar fijn.
Neem de thuishulp van je moeder, vader, tante, oom, zus, broer, whatever niet voor lief. En neem als thuishulp je klantje niet voor lief. Je moet elkaar helpen, we leven allemaal op dezelfde wereld. Wij geven de hulp en een luisterend oor, wij krijgen waardering en liefde terug.
Ik heb intens genoten van het afgelopen jaar en ga nu verder met een andere uitdaging, in een ander vakgebied. Ik weet dat ik nooit, maar dan ook nooit spijt zal krijgen van het afgelopen jaar en ik ben zo dankbaar dat ik zoveel mensen heb kunnen helpen, van zoveel mensen waardering heb gekregen en dat ik terug kan kijken op veel mooie dagen.
maandag 26 juni 2017
Day by day
A little less than 2 years ago I lost one of my grandmothers. She was a bright light in my life. She was kind, stubborn, funny and so sweet. Losing her was harder than I could have imagined. Losing her was something I never even thought of. Losing her was, and is, hard.
Less than a year ago, my parents decided to get divorced. We were the type of family that had our own jokes, our own way of doing things and even with 50 people there, we'd still be sitting next to each other. Less than a year ago, I lost the family I called my family.
I am just now getting used to things being this different. I am processing it all. I've learnt a lot in the last 2 years. New feelings, new situations, completely new chapters in my life.
It's hard to lose someone you love after 23 years. It's hard to lose something you just had after 24 years.
When you still live at home but you're older and you have to continue living in the same house for another 7 months, it gets harder to control your feelings. It gets harder to just not say anything. It gets a lot harder to live your life.
My trip to Toronto was a real eye-opener. I can do stuff on my own, by myself, for myself. I deserve that. I deserve to relax, after I've had a hard time.
I don't think people really noticed how much of a hard time I was having with all of this. I don't like to show my sadness, I was surrounded by it for months & I was relieved every time I got to "escape", even if "escape" meant meeting my friends for some ice cream. I didn't want to talk about it because it was so present in my life. I lived in that sadness, I lived in a house filled with hurt, anger and pain.
Everything is coming together now. I don't need to come up with excuses for the things I do. The last 2 years have been a rollercoaster of emotions in which I sometimes really wanted to talk to someone or for someone to ask me "so how are you really feeling?" but there were also times where I'd rather be watching TV, not talking to anyone, just minding my own business.
I just want to thank everyone who stayed with me during the 2 most difficult years of my life so far. I am a person that loved and hates deeply. I am a person that feels a lot but hardly shows it. I think a lot, I am opinionated, I'm trying to improve myself. But there are days when I'm really motivated & days where I'm not. And that's not weird, I think we all have that. I'm just taking things day by day.
Less than a year ago, my parents decided to get divorced. We were the type of family that had our own jokes, our own way of doing things and even with 50 people there, we'd still be sitting next to each other. Less than a year ago, I lost the family I called my family.
I am just now getting used to things being this different. I am processing it all. I've learnt a lot in the last 2 years. New feelings, new situations, completely new chapters in my life.
It's hard to lose someone you love after 23 years. It's hard to lose something you just had after 24 years.
When you still live at home but you're older and you have to continue living in the same house for another 7 months, it gets harder to control your feelings. It gets harder to just not say anything. It gets a lot harder to live your life.
My trip to Toronto was a real eye-opener. I can do stuff on my own, by myself, for myself. I deserve that. I deserve to relax, after I've had a hard time.
I don't think people really noticed how much of a hard time I was having with all of this. I don't like to show my sadness, I was surrounded by it for months & I was relieved every time I got to "escape", even if "escape" meant meeting my friends for some ice cream. I didn't want to talk about it because it was so present in my life. I lived in that sadness, I lived in a house filled with hurt, anger and pain.
Everything is coming together now. I don't need to come up with excuses for the things I do. The last 2 years have been a rollercoaster of emotions in which I sometimes really wanted to talk to someone or for someone to ask me "so how are you really feeling?" but there were also times where I'd rather be watching TV, not talking to anyone, just minding my own business.
I just want to thank everyone who stayed with me during the 2 most difficult years of my life so far. I am a person that loved and hates deeply. I am a person that feels a lot but hardly shows it. I think a lot, I am opinionated, I'm trying to improve myself. But there are days when I'm really motivated & days where I'm not. And that's not weird, I think we all have that. I'm just taking things day by day.
zondag 16 april 2017
Dear CA,
- Scroll naar beneden voor Nederlands -
So... The only reason why I didn't write about this yet, is because I've not yet been able to find the right words to say how thankful I am. To say how welcome I felt & to say how at home I felt.
Before I left I wasn't nervous at all. Was it gonna be my first time far away from home? Yes. Was it gonna be my first time travelling by airplane by myself? Fuck yes. Was I worried? No. I felt like everything would be OK, and it was. The few weeks before I left were messy. My mom had just moved into her own/new house & wasn't there to help me pack and wash and iron now that I was going on this 5 week trip by myself. Of course it would have been nice to have a helping hand. But my suitcase weighed 21 kilos so I think I took every piece winter clothing I had.
My trip started at Schiphol, where my father & sister dropped me off on a saturday morning. Dropping off my suitcase wasn't too hard, but then I had to wait about an hour to get through security. Of course I put my Nikes on (because they are heavy af and I needed some winter-y shoes for in CA) and had to take them off at security. I didn't even think about that, amateurs mistake I think. The lady who grabbed my shoes walked away with them and then totally disapeared because her shift was over. My shoes were somewhere on the belt & I just grabbed them and was like HELL NAW I ain't leaving my shoes here. So I put them back on & continued to get through all the passport checks. It took me an hour and a half to get through all that. Crazy! Then I of course had some Starbucks and McDonald's before I left for my gate.
The seat I chose was OK, way in the back and at the aisle so I could stretch my legs (No I'm not tall but I still need my space). The first couple of hours were incredibly boring, as there were hardly any movies (only 8 and they were all Ghostbusters, Star Trek, more of that shit and A Streetcat named Bob, which I'd already seen but loved so I watched that) and hardly any music/episodes of series. Then my neighbor started talking & we talked for 3 hours straight so the time flew (ha ha ha) by!!!! We landed within 6 hours, instead of 7. And that's where my true journey began!
Joost welcomed me at the airport & brought me one of Jessica's (his daughter) coats. I thought mine was going to be OK but boy WAS I WROOOONGG!!!!!! Canada, do something about that wind because I nearly flew back to Holland four times in the last 5 weeks. Of course I was welcomed with open arms and since it was Jessica's birthday, we immediately went to the party. I met so many nice people but crashed at some point so I HAD to go to bed. The jetlag lasted about a week. I fell asleep so early every night. The week after I kept crashing at 7:30pm til 8.30pm, after dinner.
I was on my own for 3.5, as Jessica & Francis went to the Philippines. I made it through OK, I had fries & steak, fries & chicken, fries & pork tenderloin & roasted potatoes A LOT! But it's all I need though. Joost & Marilyn took me to see all the touristy places & I had a blast. They are 2 of the nicest & warmest people EVER. And of course their dog Libby & I became best friends 5ever.
I met so many amazing, nice, supportive, motivating, welcoming, heartwarming people those 5 weeks. I'm talking about the BTI crew here. I was welcomed in such a special way that I felt at home right away. Everyone trusted me and treated me like I'd been there for years. And in the end, it felt like I was! But it also felt like I'd only been there for such a short period of time because it FLEW by.
I never in a million years would have expected to ever be able to go to Canada. But thanks to Joost, Marilyn, Jessica & Francis, it was all made possible and it became an unforgettable experience. Jessica & Francis took me into their home & took care of me. They made me feel at home in their home, which is so special. They trusted me with their beautiful condo while they were on their honeymoon (which they SO deserved). That's special! And Joost & Marilyn trusted me enough to get me there, to be part of the BTI crew for a couple of weeks and to let me do things I'd never thought I could do. It's crazy to me that someone has so much faith in me that they're willing to get me to another country and let me do things I'd never done or never even looked at before!
Lunch at the CN tower is the best memory for me. Being able to eat in a rotating restaurant, so you can see all of the gorgeous city that is Toronto, is crazy! The company was beyond amazing and I was pretty pleased with the food.
The food was a struggle for me though. A lot of different flavours and a lot of sourness & bitterness. But their meat is A+ & my god their sirloin steaks are MAGICAL.
The flight back was great, it took 7 hours & I made friends with an almost 2 year old boy. His mother invited me to visit them whenever I get back to Toronto. I also made friends with a 74 year old woman, originally from Germany but she has been living in Niagara on the Lake for a loooong time now. So I spoke Dutch. German AND English on the plane. Living up to my full potential, thank you high school.
I think you've noticed by now that I've had the most amazing time, didn't wanna go home yet & would go back in a heartbeat. I've had my own life there for a couple of weeks & learnt that if someone that doesn't even know me in real life, that knows me only through skype, has faith in me... I should probably have a little more faith in myself.
Dear Joost, Marilyn, Jessica & Francis, thank you again, for this once in a lifetime trip. For making things as special as they were, or as they became. Thank you to the BTI crew, if you read this, for welcoming me the way you did. For guiding me, for trusting me and for making the long days FLY by!!!!
And as for Canada: I'll be back!!
--- Nederlands ---
Ik heb er natuurlijk wel dingen over gezegd maar er nog niets over geschreven. Ik kan de juiste woorden niet vinden om uit te drukken hoe dankbaar ik ben en hoe ik verwelkomd werd.
Deze grote trip zou de eerste keer worden dat ik ver van huis was en dat ik alleen met het vliegtuig ging reizen. Maar was ik nerveus? Nee. En alles is op z'n pootjes terecht gekomen. De weken in aanloop naar mijn vertrek waren chaotisch. Mijn moeder woonde net in haar huis en kon dus niet helpen met wassen, strijken en inpakken. Het had fijn geweest als iemand had kunnen helpen, gezien ik voor het eerst zo lang weg zou gaan. Maar uiteindelijk woog mijn koffer 21 kilo dus had ik volgens mij al mijn winterse kleding gewoon ingepakt!
Mijn reis begon op Schiphol. Mijn vader en zusje brachten mij er op zaterdagochtend naartoe. Mijn koffer op de band leggen was niet moeilijk maar het duurde zo lang voor ik door de security was. Ik heb een uur staan te wachten. En ik had ook nog eens mijn zware Nikes aan die ik uit moest! Helemaal niet over nagedacht, beginnersfoutje. De schoenen moesten ook door de scanner en de mevrouw verdween met mijn schoenen. En toen verdween de mevrouw ook! Uiteindelijk snel mijn schoenen gepakt want no way in HELL dat ik mijn nieuwe schoenen daar laat liggen. Hup, verder door de paspoort check! Alles bij elkaar duurde het anderhalf uur. Maar ik werd getroost door Starbucks en McDonalds.
Ik had een stoel langs het gangpad gekozen, vrijwel helemaal achterin, zodat ik mijn benen kon strekken. En nee, nou ben ik niet super lang maar zo veel ruimer dan Transavia was de ruimte niet dus I needed to stretch!!!! De eerste paar uren waren echt verschrikkelijk saai. We hadden een oud vliegtuig dus stonden er hooguit 8 films op het entertainment systeem. En dat waren dan films zoals Ghostbusters en Star Trek. Uiteindelijk bleek dat A Streetcat Named Bob er ook op stond, dus heb ik die maar weer gekeken. Er stond zo weinig muziek op & amper een paar series. Toen begon mijn buurman te praten & zo zijn we de komende 3 uur doorgekomen. Uiteindelijk duurde de vlucht maar 6 uur!
Joost verwelkomde me op het vliegveld, mét een winterjas van Jessica! Ik dacht dat ik met de mijne wel OK zou zijn maar dat had ik dus flink verkeerd. Het zou de eerste nacht -20 worden. Oeps! Het ergste was de wind, die is zo snijdend. Verschrikkelijk! Ik liep op een gegeven moment gewoon naast het zebrapad in plaats van erop. De dag waarop ik aan kwam, was Jessica's verjaardag. Dus het was van het vliegveld naar het appartement en zo door naar het feestje! Ik heb een aantal ontzettend aardige mensen ontmoet maar ineens was ik op. Ik kon niet meer en moest echt gaan slapen. Mijn jetlag duurde ongeveer een week, ik wilde elke dag vroeg naar bed. De week erna, toen Jessica & Francis weg waren, sliep ik elke avond van ongeveer 19:30 tot 20:30.
In de 3,5 weken dat Jessica & Francis weg waren, was ik alleen in hun appartement. Ik heb veel patat (uit de oven!!) met steak, varkenshaas of kip op. En veel geroosterde aardappeltjes! In de weekenden namen Joost & Marilyn me mee naar alle toeristische plekken, wat fantastisch was. Joost & Marilyn zijn 2 van de liefste & warmste mensen die ik ooit heb mogen ontmoeten. En natuurlijk werd ik binnen no time beste vriendinnen met hun hond, Libby.
Ik heb zo veel aardige, warme, motiverende en vooral lieve mensen ontmoet in die 5 weken. En dan heb ik het vooral over de BTI crew. Ze verwelkomden me op een bepaalde manier waardoor ik me gelijk thuis voelde. Iedereen vertrouwde me en behandelde me alsof ik er al jaren was! En tegen het einde voelde het ook alsof dat zo was, al leek het ook nog maar 2 dagen omdat de tijd zó snel voorbij was gegaan.
Ik had nooit maar dan ook echt nooit verwacht dat ik ooit naar Canada zou kunnen maar dankzij Joost, Marilyn, Jessica & Francis kon het allemaal gebeuren en werd het een onvergetelijke ervaring. Jessica & Francis verwelkomden me in hun huis en lieten me voelen alsof het ook mijn huis was. Ze vertrouwden me met hun appartement terwijl ze zelf op huwelijksreis waren, die ze zo verdiend hebben want mijn god wat is het daar duur en wat moeten mensen hard werken om normaal rond te kunnen komen. Joost & Marilyn vertrouwden me genoeg om me naar Canada te halen, om me bij de BTI crew te betrekken en om me dingen te laten doen waarvan ik nooit had gedacht dat ik dat zou kunnen. Als ik er over na denk is het echt compleet belachelijk voor mij dat iemand mij naar een heel ander land laat komen om me dingen te laten doen die ik nog nooit gedaan had en waar ik geen kennis over had.
Mijn favoriete herinnering is die aan de CN Tower. Om lunch te hebben in een roterend restaurant, met uitzicht op het prachtige Toronto, voelde echt onwerkelijk. We hadden geweldig gezelschap en het eten was heerlijk.
Het eten was wel een dingetje voor mij, veel vanzelfsprekende dingen waren bitter of zuur. Maar hun vlees, hun steaks in het bijzonder, zijn FANTASTISCH.
De vlucht terug duurde wel gewoon 7 uur en ik heb vrienden gemaakt met een jongetje van net geen 2. Zijn moeder heeft me zelfs uitgenodigd om langs te komen, mocht ik weer eens in Toronto zijn! Ik heb ook vrienden gemaakt met een mevrouw van 74 die oorspronkelijk uit Duitsland komt maar nu al jaaaaaaren in Niagara on the Lake woont. Ik heb dus Nederlands, Engels én Duits gesproken in het vliegtuig. Is dat hele middelbare school ding toch nuttig geweest.
Zoals jullie kunnen lezen heb ik het dus echt fantastisch gehad. Ik wilde nog niet naar huis en zou zo terug gaan. Ik heb daar zo'n beetje mijn eigen leven opgebouwd in die 5 weken. Wat ik vooral heb geleerd is dat als iemand die mij niet in het echt kent, die ik alleen op Skype gesproken heb, zelfs vertrouwen in mij kan hebben, dat ik dan best wel wat meer vertrouwen in mezelf mag hebben.
Lieve Joost, Marilyn, Jessica & Francis, nogmaals bedankt voor deze fantastische trip, waarvan ik nooit had durven dromen. Bedankt voor de manier waarop jullie mij verwelkomt hebben in jullie levens en voor de speciale dingen die we hebben gedaan. Dankjewel BTI crew, voor de manier waarop jullie mij verwelkomt hebben, voor de begeleiding, het vertrouwen en het korter maken van de lange dagen!
Enne Canada, ik kom terug.
So... The only reason why I didn't write about this yet, is because I've not yet been able to find the right words to say how thankful I am. To say how welcome I felt & to say how at home I felt.
Before I left I wasn't nervous at all. Was it gonna be my first time far away from home? Yes. Was it gonna be my first time travelling by airplane by myself? Fuck yes. Was I worried? No. I felt like everything would be OK, and it was. The few weeks before I left were messy. My mom had just moved into her own/new house & wasn't there to help me pack and wash and iron now that I was going on this 5 week trip by myself. Of course it would have been nice to have a helping hand. But my suitcase weighed 21 kilos so I think I took every piece winter clothing I had.
My trip started at Schiphol, where my father & sister dropped me off on a saturday morning. Dropping off my suitcase wasn't too hard, but then I had to wait about an hour to get through security. Of course I put my Nikes on (because they are heavy af and I needed some winter-y shoes for in CA) and had to take them off at security. I didn't even think about that, amateurs mistake I think. The lady who grabbed my shoes walked away with them and then totally disapeared because her shift was over. My shoes were somewhere on the belt & I just grabbed them and was like HELL NAW I ain't leaving my shoes here. So I put them back on & continued to get through all the passport checks. It took me an hour and a half to get through all that. Crazy! Then I of course had some Starbucks and McDonald's before I left for my gate.
The seat I chose was OK, way in the back and at the aisle so I could stretch my legs (No I'm not tall but I still need my space). The first couple of hours were incredibly boring, as there were hardly any movies (only 8 and they were all Ghostbusters, Star Trek, more of that shit and A Streetcat named Bob, which I'd already seen but loved so I watched that) and hardly any music/episodes of series. Then my neighbor started talking & we talked for 3 hours straight so the time flew (ha ha ha) by!!!! We landed within 6 hours, instead of 7. And that's where my true journey began!
Joost welcomed me at the airport & brought me one of Jessica's (his daughter) coats. I thought mine was going to be OK but boy WAS I WROOOONGG!!!!!! Canada, do something about that wind because I nearly flew back to Holland four times in the last 5 weeks. Of course I was welcomed with open arms and since it was Jessica's birthday, we immediately went to the party. I met so many nice people but crashed at some point so I HAD to go to bed. The jetlag lasted about a week. I fell asleep so early every night. The week after I kept crashing at 7:30pm til 8.30pm, after dinner.
I was on my own for 3.5, as Jessica & Francis went to the Philippines. I made it through OK, I had fries & steak, fries & chicken, fries & pork tenderloin & roasted potatoes A LOT! But it's all I need though. Joost & Marilyn took me to see all the touristy places & I had a blast. They are 2 of the nicest & warmest people EVER. And of course their dog Libby & I became best friends 5ever.
I met so many amazing, nice, supportive, motivating, welcoming, heartwarming people those 5 weeks. I'm talking about the BTI crew here. I was welcomed in such a special way that I felt at home right away. Everyone trusted me and treated me like I'd been there for years. And in the end, it felt like I was! But it also felt like I'd only been there for such a short period of time because it FLEW by.
I never in a million years would have expected to ever be able to go to Canada. But thanks to Joost, Marilyn, Jessica & Francis, it was all made possible and it became an unforgettable experience. Jessica & Francis took me into their home & took care of me. They made me feel at home in their home, which is so special. They trusted me with their beautiful condo while they were on their honeymoon (which they SO deserved). That's special! And Joost & Marilyn trusted me enough to get me there, to be part of the BTI crew for a couple of weeks and to let me do things I'd never thought I could do. It's crazy to me that someone has so much faith in me that they're willing to get me to another country and let me do things I'd never done or never even looked at before!
Lunch at the CN tower is the best memory for me. Being able to eat in a rotating restaurant, so you can see all of the gorgeous city that is Toronto, is crazy! The company was beyond amazing and I was pretty pleased with the food.
The food was a struggle for me though. A lot of different flavours and a lot of sourness & bitterness. But their meat is A+ & my god their sirloin steaks are MAGICAL.
The flight back was great, it took 7 hours & I made friends with an almost 2 year old boy. His mother invited me to visit them whenever I get back to Toronto. I also made friends with a 74 year old woman, originally from Germany but she has been living in Niagara on the Lake for a loooong time now. So I spoke Dutch. German AND English on the plane. Living up to my full potential, thank you high school.
I think you've noticed by now that I've had the most amazing time, didn't wanna go home yet & would go back in a heartbeat. I've had my own life there for a couple of weeks & learnt that if someone that doesn't even know me in real life, that knows me only through skype, has faith in me... I should probably have a little more faith in myself.
Dear Joost, Marilyn, Jessica & Francis, thank you again, for this once in a lifetime trip. For making things as special as they were, or as they became. Thank you to the BTI crew, if you read this, for welcoming me the way you did. For guiding me, for trusting me and for making the long days FLY by!!!!
And as for Canada: I'll be back!!
--- Nederlands ---
Ik heb er natuurlijk wel dingen over gezegd maar er nog niets over geschreven. Ik kan de juiste woorden niet vinden om uit te drukken hoe dankbaar ik ben en hoe ik verwelkomd werd.
Deze grote trip zou de eerste keer worden dat ik ver van huis was en dat ik alleen met het vliegtuig ging reizen. Maar was ik nerveus? Nee. En alles is op z'n pootjes terecht gekomen. De weken in aanloop naar mijn vertrek waren chaotisch. Mijn moeder woonde net in haar huis en kon dus niet helpen met wassen, strijken en inpakken. Het had fijn geweest als iemand had kunnen helpen, gezien ik voor het eerst zo lang weg zou gaan. Maar uiteindelijk woog mijn koffer 21 kilo dus had ik volgens mij al mijn winterse kleding gewoon ingepakt!
Mijn reis begon op Schiphol. Mijn vader en zusje brachten mij er op zaterdagochtend naartoe. Mijn koffer op de band leggen was niet moeilijk maar het duurde zo lang voor ik door de security was. Ik heb een uur staan te wachten. En ik had ook nog eens mijn zware Nikes aan die ik uit moest! Helemaal niet over nagedacht, beginnersfoutje. De schoenen moesten ook door de scanner en de mevrouw verdween met mijn schoenen. En toen verdween de mevrouw ook! Uiteindelijk snel mijn schoenen gepakt want no way in HELL dat ik mijn nieuwe schoenen daar laat liggen. Hup, verder door de paspoort check! Alles bij elkaar duurde het anderhalf uur. Maar ik werd getroost door Starbucks en McDonalds.
Ik had een stoel langs het gangpad gekozen, vrijwel helemaal achterin, zodat ik mijn benen kon strekken. En nee, nou ben ik niet super lang maar zo veel ruimer dan Transavia was de ruimte niet dus I needed to stretch!!!! De eerste paar uren waren echt verschrikkelijk saai. We hadden een oud vliegtuig dus stonden er hooguit 8 films op het entertainment systeem. En dat waren dan films zoals Ghostbusters en Star Trek. Uiteindelijk bleek dat A Streetcat Named Bob er ook op stond, dus heb ik die maar weer gekeken. Er stond zo weinig muziek op & amper een paar series. Toen begon mijn buurman te praten & zo zijn we de komende 3 uur doorgekomen. Uiteindelijk duurde de vlucht maar 6 uur!
Joost verwelkomde me op het vliegveld, mét een winterjas van Jessica! Ik dacht dat ik met de mijne wel OK zou zijn maar dat had ik dus flink verkeerd. Het zou de eerste nacht -20 worden. Oeps! Het ergste was de wind, die is zo snijdend. Verschrikkelijk! Ik liep op een gegeven moment gewoon naast het zebrapad in plaats van erop. De dag waarop ik aan kwam, was Jessica's verjaardag. Dus het was van het vliegveld naar het appartement en zo door naar het feestje! Ik heb een aantal ontzettend aardige mensen ontmoet maar ineens was ik op. Ik kon niet meer en moest echt gaan slapen. Mijn jetlag duurde ongeveer een week, ik wilde elke dag vroeg naar bed. De week erna, toen Jessica & Francis weg waren, sliep ik elke avond van ongeveer 19:30 tot 20:30.
In de 3,5 weken dat Jessica & Francis weg waren, was ik alleen in hun appartement. Ik heb veel patat (uit de oven!!) met steak, varkenshaas of kip op. En veel geroosterde aardappeltjes! In de weekenden namen Joost & Marilyn me mee naar alle toeristische plekken, wat fantastisch was. Joost & Marilyn zijn 2 van de liefste & warmste mensen die ik ooit heb mogen ontmoeten. En natuurlijk werd ik binnen no time beste vriendinnen met hun hond, Libby.
Ik heb zo veel aardige, warme, motiverende en vooral lieve mensen ontmoet in die 5 weken. En dan heb ik het vooral over de BTI crew. Ze verwelkomden me op een bepaalde manier waardoor ik me gelijk thuis voelde. Iedereen vertrouwde me en behandelde me alsof ik er al jaren was! En tegen het einde voelde het ook alsof dat zo was, al leek het ook nog maar 2 dagen omdat de tijd zó snel voorbij was gegaan.
Ik had nooit maar dan ook echt nooit verwacht dat ik ooit naar Canada zou kunnen maar dankzij Joost, Marilyn, Jessica & Francis kon het allemaal gebeuren en werd het een onvergetelijke ervaring. Jessica & Francis verwelkomden me in hun huis en lieten me voelen alsof het ook mijn huis was. Ze vertrouwden me met hun appartement terwijl ze zelf op huwelijksreis waren, die ze zo verdiend hebben want mijn god wat is het daar duur en wat moeten mensen hard werken om normaal rond te kunnen komen. Joost & Marilyn vertrouwden me genoeg om me naar Canada te halen, om me bij de BTI crew te betrekken en om me dingen te laten doen waarvan ik nooit had gedacht dat ik dat zou kunnen. Als ik er over na denk is het echt compleet belachelijk voor mij dat iemand mij naar een heel ander land laat komen om me dingen te laten doen die ik nog nooit gedaan had en waar ik geen kennis over had.
Mijn favoriete herinnering is die aan de CN Tower. Om lunch te hebben in een roterend restaurant, met uitzicht op het prachtige Toronto, voelde echt onwerkelijk. We hadden geweldig gezelschap en het eten was heerlijk.
Het eten was wel een dingetje voor mij, veel vanzelfsprekende dingen waren bitter of zuur. Maar hun vlees, hun steaks in het bijzonder, zijn FANTASTISCH.
De vlucht terug duurde wel gewoon 7 uur en ik heb vrienden gemaakt met een jongetje van net geen 2. Zijn moeder heeft me zelfs uitgenodigd om langs te komen, mocht ik weer eens in Toronto zijn! Ik heb ook vrienden gemaakt met een mevrouw van 74 die oorspronkelijk uit Duitsland komt maar nu al jaaaaaaren in Niagara on the Lake woont. Ik heb dus Nederlands, Engels én Duits gesproken in het vliegtuig. Is dat hele middelbare school ding toch nuttig geweest.
Zoals jullie kunnen lezen heb ik het dus echt fantastisch gehad. Ik wilde nog niet naar huis en zou zo terug gaan. Ik heb daar zo'n beetje mijn eigen leven opgebouwd in die 5 weken. Wat ik vooral heb geleerd is dat als iemand die mij niet in het echt kent, die ik alleen op Skype gesproken heb, zelfs vertrouwen in mij kan hebben, dat ik dan best wel wat meer vertrouwen in mezelf mag hebben.
Lieve Joost, Marilyn, Jessica & Francis, nogmaals bedankt voor deze fantastische trip, waarvan ik nooit had durven dromen. Bedankt voor de manier waarop jullie mij verwelkomt hebben in jullie levens en voor de speciale dingen die we hebben gedaan. Dankjewel BTI crew, voor de manier waarop jullie mij verwelkomt hebben, voor de begeleiding, het vertrouwen en het korter maken van de lange dagen!
Enne Canada, ik kom terug.
maandag 20 februari 2017
I'm ready!
NOG 12 DAGEN
Bij iedere opleiding die ik heb gedaan (Ja, dat zijn er veel. Nee, ik heb er geen afgemaakt) werd gevraagd waar je jezelf over 5 of 10 jaar ziet. Voor mij was dat simpel;
Goed bevriend met Neil Young, zittend in de tuin ergens in Canada met alle zwerfhonden die ik opgevangen heb en daarnaast de 52 mannen van mijn wishlist.
Maar goed, ik schreef dat nooit op omdat ik nooit zo ver durfde te dromen. De droom om naar Canada te kunnen gaan is er al sinds ik 12 was, het is de grootste droom die ik heb die daadwerkelijk uit kan komen. Wij zijn nooit het rijkste gezin geweest, gelukkig ook zeker niet het armste, maar ik zou heel hard moeten sparen wilde ik die droom waar maken. Maar ineens kwam daar afgelopen december verandering in.
Zo'n 3 jaar geleden heb ik contact gezocht met de neef van mijn vader, Joost, die al jaaaaaren in Toronto woont met zijn gezin. Vanaf toen zijn we regelmatig gaan skypen om elkaar op de hoogte te houden van de families en Joost hielp mij heel erg met het aanpassen van mijn CV, motivatiebrieven en e-mails. Ik kreeg in december het aanbod, of ik voor 5 weken naar Toronto wil komen, dan kan ik in het appartement van zijn dochter en haar man verblijven. Perfect! Ik was vooral de laatste 3 jaar hard aan het proberen om naar Toronto te kunnen, gezien ik hen allemaal graag wilde ontmoeten. Maar nu kwam dit zo op mijn pad en heb ik het aangegrepen.
Afgelopen oktober ben ik voor het eerst gaan vliegen. Een vlucht van 2 uur, met mijn beste vriendin. Ik vond het vliegen niet erg. Maar nu 7 uur lang alleen vind ik toch wel een beetje spannend. Wat de FUCK moet ik 7 uur gaan doen? Nou weet ik dat er zat te doen is in een vliegtuig maar realiseer je ff dat ik nog nooit in zo'n groot ding met al die zooi heb gezeten. Ik kan me dat nog even niet inbeelden.
Ik heb er wel echt onwijs veel zin in. Ik ga eindelijk Joost, Marilyn, Jessica & Francis ontmoeten! Ik ga eindelijk naar het land waarvan ik niet heb DURVEN dromen! Ik ga nog eens heerlijk alleen ook! Na de afgelopen paar maanden heb ik hier zo veel behoefte aan. Ik heb zo veel rekening gehouden met iedereen. Proberen niet teveel te laten merken, proberen mijn stemming goed te houden, proberen om niet teveel te zeuren. Nou is dat niet altijd gelukt maar om er dan even obamaself op uit te gaan vind ik echt een heerlijk vooruitzicht.
I'm READY!
vrijdag 10 februari 2017
Hallo. Het voelt een klein beetje alsof jullie dit bericht van mij verwachten, al weet ik heel goed dat ik geen fanbase heb maar veel steun van mensen die een update verdienen. Ik kan niet met 1 bericht komen en het daarbij laten.
Vandaag is dé dag. Mijn moeder gaat, na 25 jaar een gezin te hebben gevormd, op zichzelf wonen. In haar eigen huis. Met haar eigen meubels. Met haar eigen spullen. Met onze hond Jip.
En dat vind ik dan ook gelijk het moeilijkste. Mijn hond gaat weg. Natuurlijk gaat hij de wereld niet uit, het is hooguit 10 minuten fietsen, maar het is wel anders als hij er niet is.
Mijn moeder gaat dus uit huis. Mijn zusje en ik blijven bij mijn vader. De hele week helpen mensen ons met het huis klaar maken en met de nodige spullen halen. Maar eerlijk gezegd helpen mensen ons al maanden.
Ik spreek voor mezelf als ik zeg dat ik vind dat we echt enorm veel steun hebben gehad van zoveel mensen. Mijn families, mijn lieve vrienden en daarnaast ook nog eens kennissen die ik vrijwel nooit spreek. We mogen dankbaar zijn voor iedereen.
In Juli werd de knoop doorgehakt. Vanaf daar ging het niet echt snel. We zijn nu een half jaar verder en de scheiding is er nog niet officieel door en mijn moeder heeft pas sinds vorige week een huis. Natuurlijk leef je 24/7 met spanningen die zijn tol eisen. Ik denk dat we alle 4 kapot zijn en hierna bij kunnen gaan komen en kunnen gaan proberen om alles zo snel mogelijk als "normaal" te gaan zien.
Over 3 weken vertrek ik voor 5 weken naar Toronto, Canada. Ik ben blij dat ik voor die tijd nog wat rust krijg. Mijn eerste (vlieg)reis alleen, gelukkig naar familie, dus toch een beetje spannend. Ik heb er zo ontzettend veel zin in en wat mij betreft vertrek ik over 5 minuten. Maar het is fijn dat er nu een tijd aangebroken is waarin we tot rust kunnen komen, misschien opnieuw uit kunnen vinden wie we ook alweer zijn en waar we voor staan. Misschien ook om te kijken hoe we erin staan en hoe we dat gaan handelen.
Bedankt voor jullie oprechte interesse. Bedankt.
Stuur me varkenshaas ik ben echt vet zielig
Vandaag is dé dag. Mijn moeder gaat, na 25 jaar een gezin te hebben gevormd, op zichzelf wonen. In haar eigen huis. Met haar eigen meubels. Met haar eigen spullen. Met onze hond Jip.
En dat vind ik dan ook gelijk het moeilijkste. Mijn hond gaat weg. Natuurlijk gaat hij de wereld niet uit, het is hooguit 10 minuten fietsen, maar het is wel anders als hij er niet is.
Mijn moeder gaat dus uit huis. Mijn zusje en ik blijven bij mijn vader. De hele week helpen mensen ons met het huis klaar maken en met de nodige spullen halen. Maar eerlijk gezegd helpen mensen ons al maanden.
Ik spreek voor mezelf als ik zeg dat ik vind dat we echt enorm veel steun hebben gehad van zoveel mensen. Mijn families, mijn lieve vrienden en daarnaast ook nog eens kennissen die ik vrijwel nooit spreek. We mogen dankbaar zijn voor iedereen.
In Juli werd de knoop doorgehakt. Vanaf daar ging het niet echt snel. We zijn nu een half jaar verder en de scheiding is er nog niet officieel door en mijn moeder heeft pas sinds vorige week een huis. Natuurlijk leef je 24/7 met spanningen die zijn tol eisen. Ik denk dat we alle 4 kapot zijn en hierna bij kunnen gaan komen en kunnen gaan proberen om alles zo snel mogelijk als "normaal" te gaan zien.
Over 3 weken vertrek ik voor 5 weken naar Toronto, Canada. Ik ben blij dat ik voor die tijd nog wat rust krijg. Mijn eerste (vlieg)reis alleen, gelukkig naar familie, dus toch een beetje spannend. Ik heb er zo ontzettend veel zin in en wat mij betreft vertrek ik over 5 minuten. Maar het is fijn dat er nu een tijd aangebroken is waarin we tot rust kunnen komen, misschien opnieuw uit kunnen vinden wie we ook alweer zijn en waar we voor staan. Misschien ook om te kijken hoe we erin staan en hoe we dat gaan handelen.
Bedankt voor jullie oprechte interesse. Bedankt.
Stuur me varkenshaas ik ben echt vet zielig
donderdag 22 december 2016
Have yourself a merry little Shitmas
"It's beginning to look a lot like Shitmas, everywhere you go."
It's Christmas 2016, our parents are getting divorced and people think we'll manage because we're 25 & 19. Spoiler alert: we won't.
Truth is; There is no way to do a divorce the right way. There's no way the children involved will hardly notice anything. There's just no good way. And that's fine, but stop treating us like there is. I don't think people get that this is the end of life as we know it. Life as a family, with all four of us and our pets. The four of us is all we've ever known for the last 25 & 19 years. And that's coming to an end. I think most of you don't get it because you haven't experienced it. And if you have, every experience is different.
I think I've been alright for the last couple of months, since the decision was made in July. I've been alright mainly because of the fact that I have a job that makes me have to (and want to) get out of bed. If I wouldn't have had that, it would've been worse. I haven't written about this before because I don't think I really wanted to, but I do now. I want people to know that it does hurt in many ways and that it isn't easier when you're older. The people getting divorced are still your parents. Doesn't matter if you're 2, 14, 19 or 25.
I don't think I've still fully processed it all, considering my mother is not moving out until she has a house, which will be in 2017. So we're still with the 4 of us. Although there's hardly any love here, it's pretty much the same. It's still us 4. That will change when my mother and dog move out.
I would like all of you to take a minute and realise that it's our family that's fallen apart. Not yours. You get to judge, you will anyway, but take us into consideration. It's not easy, no divorce has ever been easy. The decision to get divorced is not easy. The process of getting divorced is not easy.
Life as we've known it for our entire lives is over.
I've told my parents they deserve to be happy the last 30-40 years of their lives. Because everyone deserves that. The divorce is for the best, and I know it all too well. But that doesn't mean the road to true happiness is easy. It has never been easy, for anyone.
--
Het is kerst 2016, onze ouders gaan scheiden en mensen denken dat wij het wel redden omdat we 25 & 19 zijn. Spoiler alert: we redden het niet.
Er is geen juiste manier om te scheiden, er is geen manier waarop de kinderen er niets van zullen merken. Er is geen juiste manier en dat is oké maar behandel ons niet alsof dat er wel is.. Ik denk niet dat mensen snappen dat dit het einde van het leven, dat wij kennen, is. Ons leven als gezin, ons vieren en onze huisdieren. Wij zijn heel onze levens met z'n vieren geweest en dat houdt op. Ik denk niet dat jullie het snappen omdat jullie het nog niet meegemaakt hebben, of op een andere manier. Iedereen ervaart het anders.
Ik denk dat ik het best goed doe de laatste paar maanden, sinds de beslissing is genomen in Juli. Ik ben vooral op de goede weg omdat ik werk heb waarvoor ik uit bed moet (en wil) komen. Als ik dat niet had gehad was het veel slechter geweest. Ik heb hier nog niet over geschreven omdat ik dat denk ik niet wilde. Maar ik wil dat mensen weten dat het zeker pijn doet. Op meerdere manieren en dat het niet makkelijker is als je ouder bent. De mensen die gaan scheiden zijn nog steeds je ouders, het maakt niet uit of je 2, 14, 19 of 25 bent.
Ik denk niet dat het al volledig doorgedrongen is omdat mijn moeder nog bij ons woont tot ze een huis heeft. Ondanks dat er vrij weinig liefde is, is alles nog steeds vrijwel hetzelfde. Nog steeds wij, met z'n vieren. Maar dat verandert natuurlijk als mijn moeder en Jip eruit gaan.
Ik wil graag dat jullie je realiseren dat ons gezin uit elkaar is gevallen, niet dat van jullie. Natuurlijk mag je oordelen, dat doet iedereen toch wel maar spaar ons een beetje. Het is niet makkelijk, geen enkele scheiding is ooit makkelijk geweest. De beslissing om te gaan scheiden is niet makkelijk. Het proces van scheiden is niet makkelijk.
Het leven zoals wij dat kennen is voorbij.
Ik heb tegen mijn ouders gezegd dat ze het verdienen om gelukkig te zijn de laatste 30-40 jaar. Iedereen verdient dat. De scheiding is voor het beste, dat weet ik maar al te goed. Maar dat betekent niet dat de weg naar geluk makkelijk is, dat is het nooit geweest, voor niemand niet.
It's Christmas 2016, our parents are getting divorced and people think we'll manage because we're 25 & 19. Spoiler alert: we won't.
Truth is; There is no way to do a divorce the right way. There's no way the children involved will hardly notice anything. There's just no good way. And that's fine, but stop treating us like there is. I don't think people get that this is the end of life as we know it. Life as a family, with all four of us and our pets. The four of us is all we've ever known for the last 25 & 19 years. And that's coming to an end. I think most of you don't get it because you haven't experienced it. And if you have, every experience is different.
I think I've been alright for the last couple of months, since the decision was made in July. I've been alright mainly because of the fact that I have a job that makes me have to (and want to) get out of bed. If I wouldn't have had that, it would've been worse. I haven't written about this before because I don't think I really wanted to, but I do now. I want people to know that it does hurt in many ways and that it isn't easier when you're older. The people getting divorced are still your parents. Doesn't matter if you're 2, 14, 19 or 25.
I don't think I've still fully processed it all, considering my mother is not moving out until she has a house, which will be in 2017. So we're still with the 4 of us. Although there's hardly any love here, it's pretty much the same. It's still us 4. That will change when my mother and dog move out.
I would like all of you to take a minute and realise that it's our family that's fallen apart. Not yours. You get to judge, you will anyway, but take us into consideration. It's not easy, no divorce has ever been easy. The decision to get divorced is not easy. The process of getting divorced is not easy.
Life as we've known it for our entire lives is over.
I've told my parents they deserve to be happy the last 30-40 years of their lives. Because everyone deserves that. The divorce is for the best, and I know it all too well. But that doesn't mean the road to true happiness is easy. It has never been easy, for anyone.
--
Het is kerst 2016, onze ouders gaan scheiden en mensen denken dat wij het wel redden omdat we 25 & 19 zijn. Spoiler alert: we redden het niet.
Er is geen juiste manier om te scheiden, er is geen manier waarop de kinderen er niets van zullen merken. Er is geen juiste manier en dat is oké maar behandel ons niet alsof dat er wel is.. Ik denk niet dat mensen snappen dat dit het einde van het leven, dat wij kennen, is. Ons leven als gezin, ons vieren en onze huisdieren. Wij zijn heel onze levens met z'n vieren geweest en dat houdt op. Ik denk niet dat jullie het snappen omdat jullie het nog niet meegemaakt hebben, of op een andere manier. Iedereen ervaart het anders.
Ik denk dat ik het best goed doe de laatste paar maanden, sinds de beslissing is genomen in Juli. Ik ben vooral op de goede weg omdat ik werk heb waarvoor ik uit bed moet (en wil) komen. Als ik dat niet had gehad was het veel slechter geweest. Ik heb hier nog niet over geschreven omdat ik dat denk ik niet wilde. Maar ik wil dat mensen weten dat het zeker pijn doet. Op meerdere manieren en dat het niet makkelijker is als je ouder bent. De mensen die gaan scheiden zijn nog steeds je ouders, het maakt niet uit of je 2, 14, 19 of 25 bent.
Ik denk niet dat het al volledig doorgedrongen is omdat mijn moeder nog bij ons woont tot ze een huis heeft. Ondanks dat er vrij weinig liefde is, is alles nog steeds vrijwel hetzelfde. Nog steeds wij, met z'n vieren. Maar dat verandert natuurlijk als mijn moeder en Jip eruit gaan.
Ik wil graag dat jullie je realiseren dat ons gezin uit elkaar is gevallen, niet dat van jullie. Natuurlijk mag je oordelen, dat doet iedereen toch wel maar spaar ons een beetje. Het is niet makkelijk, geen enkele scheiding is ooit makkelijk geweest. De beslissing om te gaan scheiden is niet makkelijk. Het proces van scheiden is niet makkelijk.
Het leven zoals wij dat kennen is voorbij.
Ik heb tegen mijn ouders gezegd dat ze het verdienen om gelukkig te zijn de laatste 30-40 jaar. Iedereen verdient dat. De scheiding is voor het beste, dat weet ik maar al te goed. Maar dat betekent niet dat de weg naar geluk makkelijk is, dat is het nooit geweest, voor niemand niet.
dinsdag 11 oktober 2016
Denk ik aan u
En soms wanneer mijn wekker afgaat,
Wanneer de dag weer naast mijn bed staat,
Wanneer de rust mijn lichaam verlaat,
Denk ik aan u.
Dan denk ik aan de mooie dingen,
Moet ik mijn tranen bedwingen,
Maar bovenal nog eens verzinnen.
Ogen gevuld vol met leven,
Ik zag ze maar even,
Maar dat is het mooiste wat u mij hebt gegeven,
Niet lang geleden.
Soms voelde het als jaren,
Terwijl het maar maanden waren,
Met zo veel schade.
Wanneer ik naar uw stoel kijk,
Wanneer ik van mijn pad afwijk,
Wanneer ik mijn hand uitreik,
Denk ik aan u.
Wanneer de dag weer naast mijn bed staat,
Wanneer de rust mijn lichaam verlaat,
Denk ik aan u.
Dan denk ik aan de mooie dingen,
Moet ik mijn tranen bedwingen,
Maar bovenal nog eens verzinnen.
Ogen gevuld vol met leven,
Ik zag ze maar even,
Maar dat is het mooiste wat u mij hebt gegeven,
Niet lang geleden.
Soms voelde het als jaren,
Terwijl het maar maanden waren,
Met zo veel schade.
Wanneer ik naar uw stoel kijk,
Wanneer ik van mijn pad afwijk,
Wanneer ik mijn hand uitreik,
Denk ik aan u.
maandag 8 augustus 2016
I got none
If I didn't know any better, I'd start telling myself I'm a failure. I'd start to convince myself it's all my fault. Well it isn't, not all of it.
I still have not been able to find a proper job, a job that lasts longer than 5 months. A job that makes me think I actually am capable of having a future. A job that makes me think I can have a home of myself someday. A job that makes me think I can at least take care of me and my dad when it's just us 2 in the near future.
So many weird things have been happening in the last year, it almost feels like it's a soap I'm watching. It feels like my life is one of those lives you see in series on Netflix. It doesn't feel like my life. And the hard truth is that it is. I can't press play, pause or rewind. I can't even decide the volume.
It's kinda weird to know what it's like to have your life lead by someone. Because a big part of mine is being lead by 2 people who made a big decision just last week. And I have to take time to adjust to that. And I need money to adjust to that situation, money I can't seem to earn because I can not get a proper job.
It's a circle. I need this, in order to do that, so I can do this.
I still have not been able to find a proper job, a job that lasts longer than 5 months. A job that makes me think I actually am capable of having a future. A job that makes me think I can have a home of myself someday. A job that makes me think I can at least take care of me and my dad when it's just us 2 in the near future.
So many weird things have been happening in the last year, it almost feels like it's a soap I'm watching. It feels like my life is one of those lives you see in series on Netflix. It doesn't feel like my life. And the hard truth is that it is. I can't press play, pause or rewind. I can't even decide the volume.
It's kinda weird to know what it's like to have your life lead by someone. Because a big part of mine is being lead by 2 people who made a big decision just last week. And I have to take time to adjust to that. And I need money to adjust to that situation, money I can't seem to earn because I can not get a proper job.
It's a circle. I need this, in order to do that, so I can do this.
donderdag 4 augustus 2016
It's theirs.
Sometimes change is good. Most of the time, actually. It pushes you out of your comfort zone, on your way to a new, bigger comfort zone. And I'm not sure if that's happening right now, but it could be happening. Where one door closes, another one opens. In this case, literally. I do not really care for closing & opening doors, though. I care for doors that will close and open whenever I want them to. I care for doors that will never be locked.
A future is something you create for yourself, with influences from people whom you have met throughout your life. And when someone is creating your future for you, you have all the rights to take back that control and say "Stop. This is it". Because if you don't, they will continue to do it for you as if you're still 3 years old. And you are not, because you must be a very special 3 year old if you read this blog.
Find comfort in the things you do, so you can be at peace with the things others do. Because it's not your life, it's theirs.
A future is something you create for yourself, with influences from people whom you have met throughout your life. And when someone is creating your future for you, you have all the rights to take back that control and say "Stop. This is it". Because if you don't, they will continue to do it for you as if you're still 3 years old. And you are not, because you must be a very special 3 year old if you read this blog.
Find comfort in the things you do, so you can be at peace with the things others do. Because it's not your life, it's theirs.
woensdag 6 april 2016
Wanneer
Wanneer bij ons in de ochtend de alarmen af gaan, wanneer bij ons de lichten aan gaan, wanneer bij ons het leven weer begint, staat het bij hem weer even stil. De lege plek naast hem wordt gevuld door het geluid van haar stem. Met zijn ogen dicht luistert hij graag naar hoe ze hem wakker roept. Hij wordt wakker, dat is waar het leven voor hem weer op gang komt. Hij luistert niet meer graag naar hoe ze hem wakker roept. De moeite die het kost, de pijn die het doet, de tranen die het levert, dit is zijn leven nu.
De lege stoel, het stille huis... De leegte die gevuld wordt door enkel en alleen verdriet. Verdriet en misschien een beetje trots, trots op zijn leven met haar. Trots op zijn herinnering van haar. Herinneringen van de tijd waarin de lucht gevuld werd met grapjes, waarin de leegte nooit aanwezig was en waarin het wakker worden naast die vertrouwde ogen een gewoonte was.
Geen dag hetzelfde, alleen het gemist is constant.
De lege stoel, het stille huis... De leegte die gevuld wordt door enkel en alleen verdriet. Verdriet en misschien een beetje trots, trots op zijn leven met haar. Trots op zijn herinnering van haar. Herinneringen van de tijd waarin de lucht gevuld werd met grapjes, waarin de leegte nooit aanwezig was en waarin het wakker worden naast die vertrouwde ogen een gewoonte was.
Geen dag hetzelfde, alleen het gemist is constant.
Abonneren op:
Posts (Atom)