maandag 26 juni 2017

Day by day

A little less than 2 years ago I lost one of my grandmothers. She was a bright light in my life. She was kind, stubborn, funny and so sweet. Losing her was harder than I could have imagined. Losing her was something I never even thought of. Losing her was, and is, hard.

Less than a year ago, my parents decided to get divorced. We were the type of family that had our own jokes, our own way of doing things and even with 50 people there, we'd still be sitting next to each other. Less than a year ago, I lost the family I called my family.

I am just now getting used to things being this different. I am processing it all. I've learnt a lot in the last 2 years. New feelings, new situations, completely new chapters in my life.

It's hard to lose someone you love after 23 years. It's hard to lose something you just had after 24 years.

When you still live at home but you're older and you have to continue living in the same house for another 7 months, it gets harder to control your feelings. It gets harder to just not say anything. It gets a lot harder to live your life.

My trip to Toronto was a real eye-opener. I can do stuff on my own, by myself, for myself. I deserve that. I deserve to relax, after I've had a hard time.

I don't think people really noticed how much of a hard time I was having with all of this. I don't like to show my sadness, I was surrounded by it for months & I was relieved every time I got to "escape", even if "escape" meant meeting my friends for some ice cream. I didn't want to talk about it because it was so present in my life. I lived in that sadness, I lived in a house filled with hurt, anger and pain.

Everything is coming together now. I don't need to come up with excuses for the things I do. The last 2 years have been a rollercoaster of emotions in which I sometimes really wanted to talk to someone or for someone to ask me "so how are you really feeling?" but there were also times where I'd rather be watching TV, not talking to anyone, just minding my own business.

I just want to thank everyone who stayed with me during the 2 most difficult years of my life so far. I am a person that loved and hates deeply. I am a person that feels a lot but hardly shows it. I think a lot, I am opinionated, I'm trying to improve myself. But there are days when I'm really motivated & days where I'm not. And that's not weird, I think we all have that. I'm just taking things day by day.

zondag 16 april 2017

Dear CA,

- Scroll naar beneden voor Nederlands -

So... The only reason why I didn't write about this yet, is because I've not yet been able to find the right words to say how thankful I am. To say how welcome I felt & to say how at home I felt.

Before I left I wasn't nervous at all. Was it gonna be my first time far away from home? Yes. Was it gonna be my first time travelling by airplane by myself? Fuck yes. Was I worried? No. I felt like everything would be OK, and it was. The few weeks before I left were messy. My mom had just moved into her own/new house & wasn't there to help me pack and wash and iron now that I was going on this 5 week trip by myself. Of course it would have been nice to have a helping hand. But my suitcase weighed 21 kilos so I think I took every piece winter clothing I had.

My trip started at Schiphol, where my father & sister dropped me off on a saturday morning. Dropping off my suitcase wasn't too hard, but then I had to wait about an hour to get through security. Of course I put my Nikes on (because they are heavy af and I needed some winter-y shoes for in CA) and had to take them off at security. I didn't even think about that, amateurs mistake I think.  The lady who grabbed my shoes walked away with them and then totally disapeared because her shift was over. My shoes were somewhere on the belt & I just grabbed them and was like HELL NAW I ain't leaving my shoes here. So I put them back on & continued to get through all the passport checks. It took me an hour and a half to get through all that. Crazy! Then I of course had some Starbucks and McDonald's before I left for my gate.

The seat I chose was OK, way in the back and at the aisle so I could stretch my legs (No I'm not tall but I still need my space). The first couple of hours were incredibly boring, as there were hardly any movies (only 8 and they were all Ghostbusters, Star Trek, more of that shit and A Streetcat named Bob, which I'd already seen but loved so I watched that) and hardly any music/episodes of series. Then my neighbor started talking & we talked for 3 hours straight so the time flew (ha ha ha) by!!!! We landed within 6 hours, instead of 7. And that's where my true journey began!

Joost welcomed me at the airport & brought me one of Jessica's (his daughter) coats. I thought mine was going to be OK but boy WAS I WROOOONGG!!!!!! Canada, do something about that wind because I nearly flew back to Holland four times in the last 5 weeks. Of course I was welcomed with open arms and since it was Jessica's birthday, we immediately went to the party. I met so many nice people but crashed at some point so I HAD to go to bed. The jetlag lasted about a week. I fell asleep so early every night. The week after I kept crashing at 7:30pm til 8.30pm, after dinner.

I was on my own for 3.5, as Jessica & Francis went to the Philippines. I made it through OK, I had fries & steak, fries & chicken, fries & pork tenderloin & roasted potatoes A LOT! But it's all I need though. Joost & Marilyn took me to see all the touristy places & I had a blast. They are 2 of the nicest & warmest people EVER. And of course their dog Libby & I became best friends 5ever.

I met so many amazing, nice, supportive, motivating, welcoming, heartwarming people those 5 weeks. I'm talking about the BTI crew here. I was welcomed in such a special way that I felt at home right away. Everyone trusted me and treated me like I'd been there for years. And in the end, it felt like I was! But it also felt like I'd only been there for such a short period of time because it FLEW by.

I never in a million years would have expected to ever be able to go to Canada. But thanks to Joost, Marilyn, Jessica & Francis, it was all made possible and it became an unforgettable experience. Jessica & Francis took me into their home & took care of me. They made me feel at home in their home, which is so special. They trusted me with their beautiful condo while they were on their honeymoon (which they SO deserved). That's special! And Joost & Marilyn trusted me enough to get me there, to be part of the BTI crew for a couple of weeks and to let me do things I'd never thought I could do. It's crazy to me that someone has so much faith in me that they're willing to get me to another country and let me do things I'd never done or never even looked at before!

Lunch at the CN tower is the best memory for me. Being able to eat in a rotating restaurant, so you can see all of the gorgeous city that is Toronto, is crazy! The company was beyond amazing and I was pretty pleased with the food.

The food was a struggle for me though. A lot of different flavours and a lot of sourness & bitterness. But their meat is A+ & my god their sirloin steaks are MAGICAL.

The flight back was great, it took 7 hours & I made friends with an almost 2 year old boy. His mother invited me to visit them whenever I get back to Toronto. I also made friends with a 74 year old woman, originally from Germany but she has been living in Niagara on the Lake for a loooong time now. So I spoke Dutch. German AND English on the plane. Living up to my full potential, thank you high school.

I think you've noticed by now that I've had the most amazing time, didn't wanna go home yet & would go back in a heartbeat. I've had my own life there for a couple of weeks & learnt that if someone that doesn't even know me in real life, that knows me only through skype, has faith in me... I should probably have a little more faith in myself.

Dear Joost, Marilyn, Jessica & Francis, thank  you again, for this once in a lifetime trip. For making things as special as they were, or as they became. Thank you to the BTI crew, if you read this, for welcoming me the way  you did. For guiding me, for trusting me and for making the long days FLY by!!!!

And as for Canada: I'll be back!!

--- Nederlands ---

Ik heb er natuurlijk wel dingen over gezegd maar er nog niets over geschreven. Ik kan de juiste woorden niet vinden om uit te drukken hoe dankbaar ik ben en hoe ik verwelkomd werd.

Deze grote trip zou de eerste keer worden dat ik ver van huis was en dat ik alleen met het vliegtuig ging reizen. Maar was ik nerveus? Nee. En alles is op z'n pootjes terecht gekomen. De weken in aanloop naar mijn vertrek waren chaotisch. Mijn moeder woonde net in haar huis en kon dus niet helpen met wassen, strijken en inpakken. Het had fijn geweest als iemand had kunnen helpen, gezien ik voor het eerst zo lang weg zou gaan. Maar uiteindelijk woog mijn koffer 21 kilo dus had ik volgens mij al mijn winterse kleding gewoon ingepakt!

Mijn reis begon op Schiphol. Mijn vader en zusje brachten mij er op zaterdagochtend naartoe. Mijn koffer op de band leggen was niet moeilijk maar het duurde zo lang voor ik door de security was. Ik heb een uur staan te wachten. En ik had ook nog eens mijn zware Nikes aan die ik uit moest! Helemaal niet over nagedacht, beginnersfoutje. De schoenen moesten ook door de scanner en de mevrouw verdween met mijn schoenen. En toen verdween de mevrouw ook! Uiteindelijk snel mijn schoenen gepakt want no way in HELL dat ik mijn nieuwe schoenen daar laat liggen. Hup, verder door de paspoort check! Alles bij elkaar duurde het anderhalf uur. Maar ik werd getroost door Starbucks en McDonalds.

Ik had een stoel langs het gangpad gekozen, vrijwel helemaal achterin, zodat ik mijn benen kon strekken. En nee, nou ben ik niet super lang maar zo veel ruimer dan Transavia was de ruimte niet dus I needed to stretch!!!! De eerste paar uren waren echt verschrikkelijk saai. We hadden een oud vliegtuig dus stonden er hooguit 8 films op het entertainment systeem. En dat waren dan films zoals Ghostbusters en Star Trek. Uiteindelijk bleek dat A Streetcat Named Bob er ook op stond, dus heb ik die maar weer gekeken. Er stond zo weinig muziek op & amper een paar series. Toen begon mijn buurman te praten & zo zijn we de komende 3 uur doorgekomen. Uiteindelijk duurde de vlucht maar 6 uur!

Joost verwelkomde me op het vliegveld, mét een winterjas van Jessica! Ik dacht dat ik met de mijne wel OK zou zijn maar dat had ik dus flink verkeerd. Het zou de eerste nacht -20 worden. Oeps! Het ergste was de wind, die is zo snijdend. Verschrikkelijk! Ik liep op een gegeven moment gewoon naast het zebrapad in plaats van erop. De dag waarop ik aan kwam, was Jessica's verjaardag. Dus het was van het vliegveld naar het appartement en zo door naar het feestje! Ik heb een aantal ontzettend aardige mensen ontmoet maar ineens was ik op. Ik kon niet meer en moest echt gaan slapen. Mijn jetlag duurde ongeveer een week, ik wilde elke dag vroeg naar bed. De week erna, toen Jessica & Francis weg waren, sliep ik elke avond van ongeveer 19:30 tot 20:30.

In de 3,5 weken dat Jessica & Francis weg waren, was ik alleen in hun appartement. Ik heb veel patat (uit de oven!!) met steak, varkenshaas of kip op. En veel geroosterde aardappeltjes! In de weekenden namen Joost & Marilyn me mee naar alle toeristische plekken, wat fantastisch was. Joost & Marilyn zijn 2 van de liefste & warmste mensen die ik ooit heb mogen ontmoeten. En natuurlijk werd ik binnen no time beste vriendinnen met hun hond, Libby.

Ik heb zo veel aardige, warme, motiverende en vooral lieve mensen ontmoet in die 5 weken. En dan heb ik het vooral over de BTI crew. Ze verwelkomden me op een bepaalde manier waardoor ik me gelijk thuis voelde. Iedereen vertrouwde me en behandelde me alsof ik er al jaren was! En tegen het einde voelde het ook alsof dat zo was, al leek het ook nog maar 2 dagen omdat de tijd zó snel voorbij was gegaan.

Ik had nooit maar dan ook echt nooit verwacht dat ik ooit naar Canada zou kunnen maar dankzij Joost, Marilyn, Jessica & Francis kon het allemaal gebeuren en werd het een onvergetelijke ervaring. Jessica & Francis verwelkomden me in hun huis en lieten me voelen alsof het ook mijn huis was. Ze vertrouwden me met hun appartement terwijl ze zelf op huwelijksreis waren, die ze zo verdiend hebben want mijn god wat is het daar duur en wat moeten mensen hard werken om normaal rond te kunnen komen. Joost & Marilyn vertrouwden me genoeg om me naar Canada te halen, om me bij de BTI crew te betrekken en om me dingen te laten doen waarvan ik nooit had gedacht dat ik dat zou kunnen. Als ik er over na denk is het echt compleet belachelijk voor mij dat iemand mij naar een heel ander land laat komen om me dingen te laten doen die ik nog nooit gedaan had en waar ik geen kennis over had.

Mijn favoriete herinnering is die aan de CN Tower. Om lunch te hebben in een roterend restaurant, met uitzicht op het prachtige Toronto, voelde echt onwerkelijk. We hadden geweldig gezelschap en het eten was heerlijk.

Het eten was wel een dingetje voor mij, veel vanzelfsprekende dingen waren bitter of zuur. Maar hun vlees, hun steaks in het bijzonder, zijn FANTASTISCH.

De vlucht terug duurde wel gewoon 7 uur en ik heb vrienden gemaakt met een jongetje van net geen 2. Zijn moeder heeft me zelfs uitgenodigd om langs te komen, mocht ik weer eens in Toronto zijn! Ik heb ook vrienden gemaakt met een mevrouw van 74 die oorspronkelijk uit Duitsland komt maar nu al jaaaaaaren in Niagara on the Lake woont. Ik heb dus Nederlands, Engels én Duits gesproken in het vliegtuig. Is dat hele middelbare school ding toch nuttig geweest.

Zoals jullie kunnen lezen heb ik het dus echt fantastisch gehad. Ik wilde nog niet naar huis en zou zo terug gaan. Ik heb daar zo'n beetje mijn eigen leven opgebouwd in die 5 weken. Wat ik vooral heb geleerd is dat als iemand die mij niet in het echt kent, die ik alleen op Skype gesproken heb, zelfs vertrouwen in mij kan hebben, dat ik dan best wel wat meer vertrouwen in mezelf mag hebben.

Lieve Joost, Marilyn, Jessica & Francis, nogmaals bedankt voor deze fantastische trip, waarvan ik nooit had durven dromen. Bedankt voor de manier waarop jullie mij verwelkomt hebben in jullie levens en voor de speciale dingen die we hebben gedaan. Dankjewel BTI crew, voor de manier waarop jullie mij verwelkomt hebben, voor de begeleiding, het vertrouwen en het korter maken van de lange dagen!

Enne Canada, ik kom terug.

maandag 20 februari 2017

I'm ready!


Bij iedere opleiding die ik heb gedaan (Ja, dat zijn er veel. Nee, ik heb er geen afgemaakt) werd gevraagd waar je jezelf over 5 of 10 jaar ziet. Voor mij was dat simpel;

Goed bevriend met Neil Young, zittend in de tuin ergens in Canada met alle zwerfhonden die ik opgevangen heb en daarnaast de 52 mannen van mijn wishlist.

Maar goed, ik schreef dat nooit op omdat ik nooit zo ver durfde te dromen. De droom om naar Canada te kunnen gaan is er al sinds ik 12 was, het is de grootste droom die ik heb die daadwerkelijk uit kan komen. Wij zijn nooit het rijkste gezin geweest, gelukkig ook zeker niet het armste, maar ik zou heel hard moeten sparen wilde ik die droom waar maken. Maar ineens kwam daar afgelopen december verandering in.

Zo'n 3 jaar geleden heb ik contact gezocht met de neef van mijn vader, Joost, die al jaaaaaren in Toronto woont met zijn gezin. Vanaf toen zijn we regelmatig gaan skypen om elkaar op de hoogte te houden van de families en Joost hielp mij heel erg met het aanpassen van mijn CV, motivatiebrieven en e-mails. Ik kreeg in december het aanbod, of ik voor 5 weken naar Toronto wil komen, dan kan ik in het appartement van zijn dochter en haar man verblijven. Perfect! Ik was vooral de laatste 3 jaar hard aan het proberen om naar Toronto te kunnen, gezien ik hen allemaal graag wilde ontmoeten. Maar nu kwam dit zo op mijn pad en heb ik het aangegrepen.

Afgelopen oktober ben ik voor het eerst gaan vliegen. Een vlucht van 2 uur, met mijn beste vriendin. Ik vond het vliegen niet erg. Maar nu 7 uur lang alleen vind ik toch wel een beetje spannend. Wat de FUCK moet ik 7 uur gaan doen? Nou weet ik dat er zat te doen is in een vliegtuig maar realiseer je ff dat ik nog nooit in zo'n groot ding met al die zooi heb gezeten. Ik kan me dat nog even niet inbeelden.

Ik heb er wel echt onwijs veel zin in. Ik ga eindelijk Joost, Marilyn, Jessica & Francis ontmoeten! Ik ga eindelijk naar het land waarvan ik niet heb DURVEN dromen! Ik ga nog eens heerlijk alleen ook! Na de afgelopen paar maanden heb ik hier zo veel behoefte aan. Ik heb zo veel rekening gehouden met iedereen. Proberen niet teveel te laten merken, proberen mijn stemming goed te houden, proberen om niet teveel te zeuren. Nou is dat niet altijd gelukt maar om er dan even obamaself op uit te gaan vind ik echt een heerlijk vooruitzicht.


vrijdag 10 februari 2017

Hallo. Het voelt een klein beetje alsof jullie dit bericht van mij verwachten, al weet ik heel goed dat ik geen fanbase heb maar veel steun van mensen die een update verdienen. Ik kan niet met 1 bericht komen en het daarbij laten.

Vandaag is dé dag. Mijn moeder gaat, na 25 jaar een gezin te hebben gevormd, op zichzelf wonen. In haar eigen huis. Met haar eigen meubels. Met haar eigen spullen. Met onze hond Jip.

En dat vind ik dan ook gelijk het moeilijkste. Mijn hond gaat weg. Natuurlijk gaat hij de wereld niet uit, het is hooguit 10 minuten fietsen, maar het is wel anders als hij er niet is.

Mijn moeder gaat dus uit huis. Mijn zusje en ik blijven bij mijn vader. De hele week helpen mensen ons met het huis klaar maken en met de nodige spullen halen. Maar eerlijk gezegd helpen mensen ons al maanden.

Ik spreek voor mezelf als ik zeg dat ik vind dat we echt enorm veel steun hebben gehad van zoveel mensen. Mijn families, mijn lieve vrienden en daarnaast ook nog eens kennissen die ik vrijwel nooit spreek. We mogen dankbaar zijn voor iedereen.

In Juli werd de knoop doorgehakt. Vanaf daar ging het niet echt snel. We zijn nu een half jaar verder en de scheiding is er nog niet officieel door en mijn moeder heeft pas sinds vorige week een huis. Natuurlijk leef je 24/7 met spanningen die zijn tol eisen. Ik denk dat we alle 4 kapot zijn en hierna bij kunnen gaan komen en kunnen gaan proberen om alles zo snel mogelijk als "normaal" te gaan zien.

Over 3 weken vertrek ik voor 5 weken naar Toronto, Canada. Ik ben blij dat ik voor die tijd nog wat rust krijg. Mijn eerste (vlieg)reis alleen, gelukkig naar familie, dus toch een beetje spannend. Ik heb er zo ontzettend veel zin in en wat mij betreft vertrek ik over 5 minuten. Maar het is fijn dat er nu een tijd aangebroken is waarin we tot rust kunnen komen, misschien opnieuw uit kunnen vinden wie we ook alweer zijn en waar we voor staan. Misschien ook om te kijken hoe we erin staan en hoe we dat gaan handelen.

Bedankt voor jullie oprechte interesse. Bedankt.

Stuur me varkenshaas ik ben echt vet zielig

donderdag 22 december 2016

Have yourself a merry little Shitmas

"It's beginning to look a lot like Shitmas, everywhere you go."

 It's Christmas 2016, our parents are getting divorced and people think we'll manage because we're 25 & 19. Spoiler alert: we won't.

Truth is; There is no way to do a divorce the right way. There's no way the children involved will hardly notice anything. There's just no good way. And that's fine, but stop treating us like there is. I don't think people get that this is the end of life as we know it. Life as a family, with all four of us and our pets. The four of us is all we've ever known for the last 25 & 19 years. And that's coming to an end. I think most of you don't get it because you haven't experienced it. And if you have, every experience is different.

I think I've been alright for the last couple of months, since the decision was made in July. I've been alright mainly because of the fact that I have a job that makes me have to (and want to) get out of bed. If I wouldn't have had that, it would've been worse. I haven't written about this before because I don't think I really wanted to, but I do now. I want people to know that it does hurt in many ways and that it isn't easier when you're older. The people getting divorced are still your parents. Doesn't matter if you're 2, 14, 19 or 25.

I don't think I've still fully processed it all, considering my mother is not moving out until she has a house, which will be in 2017. So we're still with the 4 of us. Although there's hardly any love here, it's pretty much the same. It's still us 4. That will change when my mother and dog move out.

I would like all of you to take a minute and realise that it's our family that's fallen apart. Not yours. You get to judge, you will anyway, but take us into consideration. It's not easy, no divorce has ever been easy. The decision to get divorced is not easy. The process of getting divorced is not easy.
Life as we've known it for our entire lives is over. 

I've told my parents they deserve to be happy the last 30-40 years of their lives. Because everyone deserves that. The divorce is for the best, and I know it all too well. But that doesn't mean the road to true happiness is easy. It has never been easy, for anyone.


Het is kerst 2016, onze ouders gaan scheiden en mensen denken dat wij het wel redden omdat we 25 & 19 zijn. Spoiler alert: we redden het niet.

Er is geen juiste manier om te scheiden, er is geen manier waarop de kinderen er niets van zullen merken. Er is geen juiste manier en dat is oké maar behandel ons niet alsof dat er wel is.. Ik denk niet dat mensen snappen dat dit het einde van het leven, dat wij kennen, is. Ons leven als gezin, ons vieren en onze huisdieren. Wij zijn heel onze levens met z'n vieren geweest en dat houdt op. Ik denk niet dat jullie het snappen omdat jullie het nog niet meegemaakt hebben, of op een andere manier. Iedereen ervaart het anders.

Ik denk dat ik het best goed doe de  laatste paar maanden, sinds de beslissing is genomen in Juli. Ik ben vooral op de goede weg omdat ik werk heb waarvoor ik uit bed moet (en wil) komen. Als ik dat niet had gehad was het veel slechter geweest. Ik heb hier nog niet over geschreven omdat ik dat denk ik niet wilde. Maar ik wil dat mensen weten dat het zeker pijn doet. Op meerdere manieren en dat het niet makkelijker is als je ouder bent. De mensen die gaan scheiden zijn nog steeds je ouders, het maakt niet uit of je 2, 14, 19 of 25 bent.

Ik denk niet dat het al volledig doorgedrongen is omdat mijn moeder nog bij ons woont tot ze een huis heeft. Ondanks dat er vrij weinig liefde is, is alles nog steeds vrijwel hetzelfde. Nog steeds wij, met z'n vieren. Maar dat verandert natuurlijk als mijn moeder en Jip eruit gaan.

Ik wil graag dat jullie je realiseren dat ons gezin uit elkaar is gevallen, niet dat van jullie. Natuurlijk mag je oordelen, dat doet iedereen toch wel maar spaar ons een beetje. Het is niet makkelijk, geen enkele scheiding is ooit makkelijk geweest. De beslissing om te gaan scheiden is niet makkelijk. Het proces van scheiden is niet makkelijk.
Het leven zoals wij dat kennen is voorbij.

Ik heb tegen mijn ouders gezegd dat ze het verdienen om gelukkig te zijn de laatste 30-40 jaar. Iedereen verdient dat. De scheiding is voor het beste, dat weet ik maar al te goed. Maar dat betekent niet dat de weg naar geluk makkelijk is, dat is het nooit geweest, voor niemand niet.

dinsdag 11 oktober 2016

Denk ik aan u

En soms wanneer mijn wekker afgaat,
Wanneer de dag weer naast mijn bed staat,
Wanneer de rust mijn lichaam verlaat,
Denk ik aan u.

Dan denk ik aan de mooie dingen,
Moet ik mijn tranen bedwingen,
Maar bovenal nog eens verzinnen.

Ogen gevuld vol met leven,
Ik zag ze maar even,
Maar dat is het mooiste wat u mij hebt gegeven,
Niet lang geleden.

Soms voelde het als jaren,
Terwijl het maar maanden waren,
Met zo veel schade.

Wanneer ik naar uw stoel kijk,
Wanneer ik van mijn pad afwijk,
Wanneer ik mijn hand uitreik,
Denk ik aan u.

maandag 8 augustus 2016

I got none

If I didn't know any better, I'd start telling myself I'm a failure. I'd start to convince myself it's all my fault. Well it isn't, not all of it.

I still have not been able to find a proper job, a job that lasts longer than 5 months. A job that makes me think I actually am capable of having a future. A job that makes me think I can have a home of myself someday. A job that makes me think I can at least take care of me and my dad when it's just us 2 in the near future.

So many weird things have been happening in the last year, it almost feels like it's a soap I'm watching. It feels like my life is one of those lives you see in series on Netflix. It doesn't feel like my life. And the hard truth is that it is. I can't press play, pause or rewind. I can't even decide the volume.

It's kinda weird to know what it's like to have your life lead by someone. Because a big part of mine is being lead by 2 people who made a big decision just last week. And I have to take time to adjust to that. And I need money to adjust to that situation, money I can't seem to earn because I can not get a proper job.

It's a circle. I need this, in order to do that, so I can do this.