maandag 20 februari 2017

I'm ready!


NOG 12 DAGEN

Bij iedere opleiding die ik heb gedaan (Ja, dat zijn er veel. Nee, ik heb er geen afgemaakt) werd gevraagd waar je jezelf over 5 of 10 jaar ziet. Voor mij was dat simpel;

Goed bevriend met Neil Young, zittend in de tuin ergens in Canada met alle zwerfhonden die ik opgevangen heb en daarnaast de 52 mannen van mijn wishlist.

Maar goed, ik schreef dat nooit op omdat ik nooit zo ver durfde te dromen. De droom om naar Canada te kunnen gaan is er al sinds ik 12 was, het is de grootste droom die ik heb die daadwerkelijk uit kan komen. Wij zijn nooit het rijkste gezin geweest, gelukkig ook zeker niet het armste, maar ik zou heel hard moeten sparen wilde ik die droom waar maken. Maar ineens kwam daar afgelopen december verandering in.

Zo'n 3 jaar geleden heb ik contact gezocht met de neef van mijn vader, Joost, die al jaaaaaren in Toronto woont met zijn gezin. Vanaf toen zijn we regelmatig gaan skypen om elkaar op de hoogte te houden van de families en Joost hielp mij heel erg met het aanpassen van mijn CV, motivatiebrieven en e-mails. Ik kreeg in december het aanbod, of ik voor 5 weken naar Toronto wil komen, dan kan ik in het appartement van zijn dochter en haar man verblijven. Perfect! Ik was vooral de laatste 3 jaar hard aan het proberen om naar Toronto te kunnen, gezien ik hen allemaal graag wilde ontmoeten. Maar nu kwam dit zo op mijn pad en heb ik het aangegrepen.

Afgelopen oktober ben ik voor het eerst gaan vliegen. Een vlucht van 2 uur, met mijn beste vriendin. Ik vond het vliegen niet erg. Maar nu 7 uur lang alleen vind ik toch wel een beetje spannend. Wat de FUCK moet ik 7 uur gaan doen? Nou weet ik dat er zat te doen is in een vliegtuig maar realiseer je ff dat ik nog nooit in zo'n groot ding met al die zooi heb gezeten. Ik kan me dat nog even niet inbeelden.

Ik heb er wel echt onwijs veel zin in. Ik ga eindelijk Joost, Marilyn, Jessica & Francis ontmoeten! Ik ga eindelijk naar het land waarvan ik niet heb DURVEN dromen! Ik ga nog eens heerlijk alleen ook! Na de afgelopen paar maanden heb ik hier zo veel behoefte aan. Ik heb zo veel rekening gehouden met iedereen. Proberen niet teveel te laten merken, proberen mijn stemming goed te houden, proberen om niet teveel te zeuren. Nou is dat niet altijd gelukt maar om er dan even obamaself op uit te gaan vind ik echt een heerlijk vooruitzicht.

I'm READY!

vrijdag 10 februari 2017

Hallo. Het voelt een klein beetje alsof jullie dit bericht van mij verwachten, al weet ik heel goed dat ik geen fanbase heb maar veel steun van mensen die een update verdienen. Ik kan niet met 1 bericht komen en het daarbij laten.

Vandaag is dé dag. Mijn moeder gaat, na 25 jaar een gezin te hebben gevormd, op zichzelf wonen. In haar eigen huis. Met haar eigen meubels. Met haar eigen spullen. Met onze hond Jip.

En dat vind ik dan ook gelijk het moeilijkste. Mijn hond gaat weg. Natuurlijk gaat hij de wereld niet uit, het is hooguit 10 minuten fietsen, maar het is wel anders als hij er niet is.

Mijn moeder gaat dus uit huis. Mijn zusje en ik blijven bij mijn vader. De hele week helpen mensen ons met het huis klaar maken en met de nodige spullen halen. Maar eerlijk gezegd helpen mensen ons al maanden.

Ik spreek voor mezelf als ik zeg dat ik vind dat we echt enorm veel steun hebben gehad van zoveel mensen. Mijn families, mijn lieve vrienden en daarnaast ook nog eens kennissen die ik vrijwel nooit spreek. We mogen dankbaar zijn voor iedereen.

In Juli werd de knoop doorgehakt. Vanaf daar ging het niet echt snel. We zijn nu een half jaar verder en de scheiding is er nog niet officieel door en mijn moeder heeft pas sinds vorige week een huis. Natuurlijk leef je 24/7 met spanningen die zijn tol eisen. Ik denk dat we alle 4 kapot zijn en hierna bij kunnen gaan komen en kunnen gaan proberen om alles zo snel mogelijk als "normaal" te gaan zien.

Over 3 weken vertrek ik voor 5 weken naar Toronto, Canada. Ik ben blij dat ik voor die tijd nog wat rust krijg. Mijn eerste (vlieg)reis alleen, gelukkig naar familie, dus toch een beetje spannend. Ik heb er zo ontzettend veel zin in en wat mij betreft vertrek ik over 5 minuten. Maar het is fijn dat er nu een tijd aangebroken is waarin we tot rust kunnen komen, misschien opnieuw uit kunnen vinden wie we ook alweer zijn en waar we voor staan. Misschien ook om te kijken hoe we erin staan en hoe we dat gaan handelen.

Bedankt voor jullie oprechte interesse. Bedankt.

Stuur me varkenshaas ik ben echt vet zielig

donderdag 22 december 2016

Have yourself a merry little Shitmas


"It's beginning to look a lot like Shitmas, everywhere you go."

 It's Christmas 2016, our parents are getting divorced and people think we'll manage because we're 25 & 19. Spoiler alert: we won't.

Truth is; There is no way to do a divorce the right way. There's no way the children involved will hardly notice anything. There's just no good way. And that's fine, but stop treating us like there is. I don't think people get that this is the end of life as we know it. Life as a family, with all four of us and our pets. The four of us is all we've ever known for the last 25 & 19 years. And that's coming to an end. I think most of you don't get it because you haven't experienced it. And if you have, every experience is different.

I think I've been alright for the last couple of months, since the decision was made in July. I've been alright mainly because of the fact that I have a job that makes me have to (and want to) get out of bed. If I wouldn't have had that, it would've been worse. I haven't written about this before because I don't think I really wanted to, but I do now. I want people to know that it does hurt in many ways and that it isn't easier when you're older. The people getting divorced are still your parents. Doesn't matter if you're 2, 14, 19 or 25.

I don't think I've still fully processed it all, considering my mother is not moving out until she has a house, which will be in 2017. So we're still with the 4 of us. Although there's hardly any love here, it's pretty much the same. It's still us 4. That will change when my mother and dog move out.

I would like all of you to take a minute and realise that it's our family that's fallen apart. Not yours. You get to judge, you will anyway, but take us into consideration. It's not easy, no divorce has ever been easy. The decision to get divorced is not easy. The process of getting divorced is not easy.
Life as we've known it for our entire lives is over. 

I've told my parents they deserve to be happy the last 30-40 years of their lives. Because everyone deserves that. The divorce is for the best, and I know it all too well. But that doesn't mean the road to true happiness is easy. It has never been easy, for anyone.

--

Het is kerst 2016, onze ouders gaan scheiden en mensen denken dat wij het wel redden omdat we 25 & 19 zijn. Spoiler alert: we redden het niet.

Er is geen juiste manier om te scheiden, er is geen manier waarop de kinderen er niets van zullen merken. Er is geen juiste manier en dat is oké maar behandel ons niet alsof dat er wel is.. Ik denk niet dat mensen snappen dat dit het einde van het leven, dat wij kennen, is. Ons leven als gezin, ons vieren en onze huisdieren. Wij zijn heel onze levens met z'n vieren geweest en dat houdt op. Ik denk niet dat jullie het snappen omdat jullie het nog niet meegemaakt hebben, of op een andere manier. Iedereen ervaart het anders.

Ik denk dat ik het best goed doe de  laatste paar maanden, sinds de beslissing is genomen in Juli. Ik ben vooral op de goede weg omdat ik werk heb waarvoor ik uit bed moet (en wil) komen. Als ik dat niet had gehad was het veel slechter geweest. Ik heb hier nog niet over geschreven omdat ik dat denk ik niet wilde. Maar ik wil dat mensen weten dat het zeker pijn doet. Op meerdere manieren en dat het niet makkelijker is als je ouder bent. De mensen die gaan scheiden zijn nog steeds je ouders, het maakt niet uit of je 2, 14, 19 of 25 bent.

Ik denk niet dat het al volledig doorgedrongen is omdat mijn moeder nog bij ons woont tot ze een huis heeft. Ondanks dat er vrij weinig liefde is, is alles nog steeds vrijwel hetzelfde. Nog steeds wij, met z'n vieren. Maar dat verandert natuurlijk als mijn moeder en Jip eruit gaan.

Ik wil graag dat jullie je realiseren dat ons gezin uit elkaar is gevallen, niet dat van jullie. Natuurlijk mag je oordelen, dat doet iedereen toch wel maar spaar ons een beetje. Het is niet makkelijk, geen enkele scheiding is ooit makkelijk geweest. De beslissing om te gaan scheiden is niet makkelijk. Het proces van scheiden is niet makkelijk.
Het leven zoals wij dat kennen is voorbij.

Ik heb tegen mijn ouders gezegd dat ze het verdienen om gelukkig te zijn de laatste 30-40 jaar. Iedereen verdient dat. De scheiding is voor het beste, dat weet ik maar al te goed. Maar dat betekent niet dat de weg naar geluk makkelijk is, dat is het nooit geweest, voor niemand niet.


dinsdag 11 oktober 2016

Denk ik aan u

En soms wanneer mijn wekker afgaat,
Wanneer de dag weer naast mijn bed staat,
Wanneer de rust mijn lichaam verlaat,
Denk ik aan u.

Dan denk ik aan de mooie dingen,
Moet ik mijn tranen bedwingen,
Maar bovenal nog eens verzinnen.

Ogen gevuld vol met leven,
Ik zag ze maar even,
Maar dat is het mooiste wat u mij hebt gegeven,
Niet lang geleden.

Soms voelde het als jaren,
Terwijl het maar maanden waren,
Met zo veel schade.

Wanneer ik naar uw stoel kijk,
Wanneer ik van mijn pad afwijk,
Wanneer ik mijn hand uitreik,
Denk ik aan u.

maandag 8 augustus 2016

I got none

If I didn't know any better, I'd start telling myself I'm a failure. I'd start to convince myself it's all my fault. Well it isn't, not all of it.

I still have not been able to find a proper job, a job that lasts longer than 5 months. A job that makes me think I actually am capable of having a future. A job that makes me think I can have a home of myself someday. A job that makes me think I can at least take care of me and my dad when it's just us 2 in the near future.

So many weird things have been happening in the last year, it almost feels like it's a soap I'm watching. It feels like my life is one of those lives you see in series on Netflix. It doesn't feel like my life. And the hard truth is that it is. I can't press play, pause or rewind. I can't even decide the volume.

It's kinda weird to know what it's like to have your life lead by someone. Because a big part of mine is being lead by 2 people who made a big decision just last week. And I have to take time to adjust to that. And I need money to adjust to that situation, money I can't seem to earn because I can not get a proper job.

It's a circle. I need this, in order to do that, so I can do this.

donderdag 4 augustus 2016

It's theirs.

Sometimes change is good. Most of the time, actually. It pushes you out of  your comfort zone, on your way to a new, bigger comfort zone. And I'm not sure if that's happening right now, but it could be happening. Where one door closes, another one opens. In this case, literally. I do not really care for closing & opening doors, though. I care for doors that will close and open whenever I want them to. I care for doors that will never be locked.

A future is something you create for yourself, with influences from people whom you have met throughout your life. And when someone is creating your future for you, you have all the rights to take back that control and say "Stop. This is it". Because if you don't, they will continue to do it for you as if you're still 3 years old. And you are not, because you must be a very special 3 year old if you read this blog.

Find comfort in the things you do, so you can be at peace with the things others do. Because it's not your life, it's theirs.

woensdag 6 april 2016

Wanneer

Wanneer bij ons in de ochtend de alarmen af gaan, wanneer bij ons de lichten aan gaan, wanneer bij ons het leven weer begint, staat het bij hem weer even stil. De lege plek naast hem wordt gevuld door het geluid van haar stem. Met zijn ogen dicht luistert hij graag naar hoe ze hem wakker roept. Hij wordt wakker, dat is waar het leven voor hem weer op gang komt. Hij luistert niet meer graag naar hoe ze hem wakker roept. De moeite die het kost, de pijn die het doet, de tranen die het levert, dit is zijn leven nu.

De lege stoel, het stille huis... De leegte die gevuld wordt door enkel en alleen verdriet. Verdriet en misschien een beetje trots, trots op zijn leven met haar. Trots op zijn herinnering van haar. Herinneringen van de tijd waarin de lucht gevuld werd met grapjes, waarin de leegte nooit aanwezig was en waarin het wakker worden naast die vertrouwde ogen een gewoonte was.

Geen dag hetzelfde, alleen het gemist is constant.