dinsdag 11 oktober 2016

Denk ik aan u

En soms wanneer mijn wekker afgaat,
Wanneer de dag weer naast mijn bed staat,
Wanneer de rust mijn lichaam verlaat,
Denk ik aan u.

Dan denk ik aan de mooie dingen,
Moet ik mijn tranen bedwingen,
Maar bovenal nog eens verzinnen.

Ogen gevuld vol met leven,
Ik zag ze maar even,
Maar dat is het mooiste wat u mij hebt gegeven,
Niet lang geleden.

Soms voelde het als jaren,
Terwijl het maar maanden waren,
Met zo veel schade.

Wanneer ik naar uw stoel kijk,
Wanneer ik van mijn pad afwijk,
Wanneer ik mijn hand uitreik,
Denk ik aan u.

maandag 8 augustus 2016

I got none

If I didn't know any better, I'd start telling myself I'm a failure. I'd start to convince myself it's all my fault. Well it isn't, not all of it.

I still have not been able to find a proper job, a job that lasts longer than 5 months. A job that makes me think I actually am capable of having a future. A job that makes me think I can have a home of myself someday. A job that makes me think I can at least take care of me and my dad when it's just us 2 in the near future.

So many weird things have been happening in the last year, it almost feels like it's a soap I'm watching. It feels like my life is one of those lives you see in series on Netflix. It doesn't feel like my life. And the hard truth is that it is. I can't press play, pause or rewind. I can't even decide the volume.

It's kinda weird to know what it's like to have your life lead by someone. Because a big part of mine is being lead by 2 people who made a big decision just last week. And I have to take time to adjust to that. And I need money to adjust to that situation, money I can't seem to earn because I can not get a proper job.

It's a circle. I need this, in order to do that, so I can do this.

donderdag 4 augustus 2016

It's theirs.

Sometimes change is good. Most of the time, actually. It pushes you out of  your comfort zone, on your way to a new, bigger comfort zone. And I'm not sure if that's happening right now, but it could be happening. Where one door closes, another one opens. In this case, literally. I do not really care for closing & opening doors, though. I care for doors that will close and open whenever I want them to. I care for doors that will never be locked.

A future is something you create for yourself, with influences from people whom you have met throughout your life. And when someone is creating your future for you, you have all the rights to take back that control and say "Stop. This is it". Because if you don't, they will continue to do it for you as if you're still 3 years old. And you are not, because you must be a very special 3 year old if you read this blog.

Find comfort in the things you do, so you can be at peace with the things others do. Because it's not your life, it's theirs.

woensdag 6 april 2016

Wanneer

Wanneer bij ons in de ochtend de alarmen af gaan, wanneer bij ons de lichten aan gaan, wanneer bij ons het leven weer begint, staat het bij hem weer even stil. De lege plek naast hem wordt gevuld door het geluid van haar stem. Met zijn ogen dicht luistert hij graag naar hoe ze hem wakker roept. Hij wordt wakker, dat is waar het leven voor hem weer op gang komt. Hij luistert niet meer graag naar hoe ze hem wakker roept. De moeite die het kost, de pijn die het doet, de tranen die het levert, dit is zijn leven nu.

De lege stoel, het stille huis... De leegte die gevuld wordt door enkel en alleen verdriet. Verdriet en misschien een beetje trots, trots op zijn leven met haar. Trots op zijn herinnering van haar. Herinneringen van de tijd waarin de lucht gevuld werd met grapjes, waarin de leegte nooit aanwezig was en waarin het wakker worden naast die vertrouwde ogen een gewoonte was.

Geen dag hetzelfde, alleen het gemist is constant.

dinsdag 22 maart 2016

#StopIslam #OpjeMUIL

Ik wil graag iedereen die meedoet aan de hashtag #StopIslam op twitter vertellen dat ze zich DOOD moeten schamen. Morsdood, ogen uit de kop, doodschamen. Ik lees tweets als "Moslims moeten bewijzen dat ze tegen IS zijn", het lijkt mij vanzelfsprekend. Zij hebben zich NOOIT aangesloten bij IS. Zij hebben NOOIT gezegd dat zij het eens zijn met de daden van IS. Zij hebben zich altijd moeten verantwoorden door jullie. IS maakt niet alleen christenen, atheïsten, boeddhisten enzovoorts bang. IS maakt IEDEREEN bang. IS wilt dit leven voor IEDEREEN verpesten. IS wilt deze wereld kapot maken en daarmee IEDEREEN. Denk je dat ze op het vliegveld of in de metro eerst hebben gekeken of er wel of geen moslims stonden? Denk je dat ze iedereen hebben nagevraagd "Goh, ben jij moslim?" want HIER EEN FEITJE: niet iedereen die moslim is ziet eruit als het stereotype van een moslim.

De grenzen dicht? Helpt niet. Jij denkt niet dat ze al binnen zijn? Jij denkt dat Abdeslam zomaar hier naartoe kwam, voor een midweek Center Parcs of om lekker even te shoppen in Batavia Stad? Als we de grenzen dicht gooien, gooien we die dicht voor mensen die vluchten voor precies hetzelfde als waar wij bang voor zijn: terrorisme. Dit gebeurd daar iedere dag. Je raakt daar nooit aan gewend. NOOIT. En iedereen is hier slachtoffer van, IE-DE-REEN

Op dit soort momenten geeft iedereen een statement. Wilders, Rutte, Obama maar óók Moskees. Waarom? Omdat zij het ook oprecht menen, omdat zij ook degenen zijn die hierdoor aangevallen worden. Ook zij zijn geliefden kwijt geraakt, of dat nou in Parijs, Istanbul, Brussel of gewoon in een ander thuisland is. Zij worden dubbel geraakt want JULLIE beschuldigen hen ook nog eens van alles wat door IS wordt gedaan.

Zoals al vaak gezegd: TERRORISME STAAT LOS VAN RELIGIE, al roept IS "Allahu Akbar.". Als ik morgen een bioscoop binnenval en iedereen neer schiet en ik roep erbij "GOD IS DE GROOTSTE" worden dan ook alle christenen aangekeken om wat ik heb gedaan? Nee toch? Dus denk eens na voor je wat plaatst. Open je ogen, open je hersenen, open je hart.

maandag 11 januari 2016

Circles

When it stings, it doesn't really burn until the stinging stops.

dinsdag 29 december 2015

2015

At the end of every year (since I started this blog) I write a little about what happened and how I feel. Sometimes I read it the year after & delete it. But this year I do not have a lot to say.

There were no 12 months this year, no 54 weeks. There were 2 periods. The one in which grandma was alive and the one in which she was no longer with us.

The highs were high but the lows were actually killing me. Are killing me.

I am unable to think of happy things that I really do want to remember. I am unable to put away the sadness and pretend everything is alright. I have not felt alright in a while.

I'd like to think 2016 is gonna treat me better but we all know that's not true. In January, it will still be only 4 months since my grandmother passed away. In february it will still be only 5 months. In march it will still only be 6 months. In april it will still only be 7 months. In may we are gonna go to France and we're gonna set her free. I want her to be free. She always was but she never went far. She always took care of everyone, she took care of them perfectly fine. But it will still be only 8 months.

In 80 years it will still be only 80 years ago.