woensdag 28 januari 2015

Het is twee uur snachts, we liggen niet op bed

Het is twee uur 's nachts en ik ben aan het zoeken naar vacatures. Ja.. Alweer. En nog steeds. Zin om moeite te doen heb ik niet maar het moet wel. De laatste paar weken was ik eigenlijk met een paar mogelijkheden bezig maar die zijn deze week allemaal op niets uitgedraaid. En zoals sommige van jullie weten is mijn carrière als postpakketten sorteerster ook voorbij. Het wordt er niet veel beter op hè. Ik zie ook zo veel achterlijke vacatures. Eisenlijsten van 16 punten lang. Ik snap het, je wilt iemand voor je bedrijf. Maar dit is net als een moeder van een jongen die dan alle vriendinnetjes van haar zoon afkeurt. Terwijl die meisjes misschien wel hartstikke leuk zijn en een goede invloed zouden hebben op je zoon. Ja ja, ik zeg net over mezelf dat ik leuk ben. En dat ik een goede invloed binnen een bedrijf zou kunnen hebben, als ik daarvoor  de kans krijg.

"Je hebt verstand van machines" Natuurlijk heb ik verstand van machines. Ik weet hoe een blender werkt. Bam. Solliciteren.
"Uitstekende beheersing van Nederlandse taal" Zetten ze dan bij een vacature voor bijvoorbeeld aardbeien plukken. En dan kom je daar met je perfecte Nederlands en zit je tussen 20 polen die geen woord Nederlands spreken. Kun je lekker met jezelf in duet, de hele dag Acda en de Munnik zingen. Ik vind Acda en de Munnik leuk en ken zelfs ook liedjes van Van Dik Hout dus misschien kan ik een medley doen? Ik solliciteer.
"Goede uitstraling" Die heb ik. Tenzij je me in een pakje stopt waarvan zelfs de broek van het bedrijf is en waarbij ik een petje op moet. Maar goed, solliciteren.
"MBO denk en werkniveau" En weet ik dat ik niet aangenomen word omdat ik geen MBO opleiding afgemaakt heb terwijl er staat dat ik toegelaten ben tot niveau 4 opleidingen. Er staat denk- en werkniveau. Dat heb ik, clearly. Goed. I call bullshit, maar ik solliciteer.

De ideale motivatiebrief.

Mijn naam is Michelle (insert achternaam), ik ben 23 jaar en woonachtig in (insert woonplaats). Ik ben op zoek naar een baan waarin ik uitgebuit, onderbetaald en afgepeigerd word. Want daar hou ik van. En jullie ook. Ik heb 5 jaar ervaring in de horeca, 3 jaar administratief, 7 jaar in de zorg, 4 jaar als adviseur en 4 jaar in de detailhandel. Ik ben flexibel, sociaal, punctueel, netjes, een echte teamplayer MAAR ook héél zelfstandig als dat moet en ik ben ondernemend. Verder ben ik niets. Ik heb geen bloed in mijn lichaam. Geen hart. Geen ziel. Geen mening. Ik ben eigenlijk een robot. Dat is nog eens vooruitstrevend voor de toekomst.

Ik ben een aanwinst voor jullie bedrijf omdat ik een robot ben. Ik heb geen gevoelens. Ze zijn al jaren bezig met het ontwikkelen van een robot en here I am. Be the first to hire one. Verder heb ik echt affiniteit met de dingen die jullie binnen het bedrijf doen. Tevens heb ik research gedaan naar het verleden en kan ik me niet meer aansluiten bij de keuzes die jullie als bedrijf hebben gemaakt. Ik heb vijf opleidingen gedaan. 2 op MBO en 3 op HBO. Mijn eerste begon ik toen ik 12 was. Toen ik 16 was had ik al 4 diploma's binnen. De andere had ik toen ik 17 was.

Ik hoop jullie voldoende geïnformeerd te hebben. Ik hoop binnen de komende 6 maanden van jullie te horen, zo niet dan probeer ik het daarna nog 12 keer.

Met ontzettend vriendelijke, geweldige, gezellige, gelukkige, spontane, sociale, punctuele, flexibele, nette, teamplayer máár zelfstandige, ondernemende groet,

Michelle.

woensdag 14 januari 2015

13.

It's time. You know what for. If you know me, you do. You'll be like "oh fuck here she goes again, when is this gonna stop?". And I don't know the answer to that question. Because this will be number 13, in a little over 5 years. Guess you could say I'm addicted. But this time it has an even deeper meaning than all the ones I've gotten before. Except for the puzzle piece, which represents all the loved ones that left the earth. This time I'm getting a tattoo for my 2 cats, who passed away in August & September. They were 15. I've had them for over half of my life and I miss them so much. Sometimes when I think of them I just start crying. I can't even look at pictures of them without crying, even though some of those pictues are the cutest ever and so loving as well. 

I just want to have them with me no matter what. I will have them with me forever. Unless my arm gets chopped off and gets dropped into the ocean. They were my brothers. Yeah, that sounds weird as hell but it's true. I just miss the purring, the petting, the cuddling, the biting in my nose or elbow when I wouldn't give them attention, the following, the snoring and I even miss the hair on my clothes. I just miss having them around. I know they were quite old and it was better for them but it still hurts so much. And though they might only be cats to some of you, they were a lot more than that to me. I'm gonna remember my babies in the best way possible. And I'm gonna have them with me forever. Literally. I miss them. I love them. I miss them so much.


Thomas 


Wammes

donderdag 8 januari 2015

WAKE UP.

So many things have been said over the past few days. 
I don't think I have anything to add.
I just want to say that this is 2015.

This is now.


This is real.

Wake up. Stop running.
Take a look around.
The world is constantly changing.
Stop closing your eyes.
Stop hiding your face.
If you want your voice to be heard,
create a chance for it to be heard.
Today.
Now.

vrijdag 21 november 2014

Future

Remember my latest blog? About not having a job? Well, I've got a job. It's for saturdays only, and when they need me I need to be available throughout the entire week. Last week, I worked three days. And this week, I'm back to only saturday. The mornings are early, I start at 7 AM so I gotta start cycling at 6:30 AM. And tomorrow we'll be starting at 6:45 AM  because it's almost Sinterklaas & Christmas is coming up. I'm pleased with the job. I got nice colleagues and it pays well enough. And even though there is hardly any change (yet) in my finances (I haven't started saving up yet.), I feel more complete. I feel like my life is coming together a little more. And that's really risky, because I could literally get a call tomorrow to hear that I have lost my job because they don't need me anymore. I don't have a contract, I don't have anything that makes the job mine.

I am thinking about the future more. I don't want to just yet, but it just happens. I want a place for myself, I want to pay off my dept which I got from quitting studies and I really want to have financial security and stability. I just want to see a future of myself. I know that in this job, there's no future for me, within this company. Mainly because I work for an employment agency. They can replace me with anyone in their system, even if I'm working hard. Of course that scares me but I've been taking this risk to get kicked out and lose sight of my future again and I will continue to do that for the next couple of weeks if they still need me. And I'm gonna honestly say that I am motivated, happy and willing to more forward more than ever right now.

I want to thank everyone for their support and kind words. And some even reached out and helped me, which I very much appreciate. I will not stop searching for an other job, which gives me more stability.

--this was written & posted on friday--

maandag 13 oktober 2014

I

Looking back at older blogs I wrote, I think I thought about whether I was happy too much. I  haven't thought about that in a while, even though there were (and are) moments I'm pretty sure I felt happy but wasn't aware of it.

Since I'm not going to school anymore and I still haven't found a job, my world has become quite small. I've come to enjoy the smaller things because I don't really have big things to enjoy, other than gigs (which I really very much enjoy). I don't get to see some of my favorite people as much as I'd like to but at the same time I often don't feel the need to be around people a lot of times. I'm surrounded by the same people every day and it's become more often that I have the urge to leave, even if it's just for a day. I like doing things alone and not once have I felt lonely in the last few months. That's great, but I'd like to feel lonely again because I've taken it for granted now.

Look at the sentences I wrote, they are full of I. Even though I just said I'm surrounded by people every day and I'm not alone all the time. I'm trying to stay focused on myself because I've considered other people's feelings over my own for so long. It has made me more selfish and I'm trying to cope with people judging that. I don't think they know how much I struggle with not being able to find a job. Getting no reply at all is very frustrating, because it makes you feel unworthy of anything. It makes you feel like they did not even bother to look at your resume. Getting a reply but getting rejected also makes it a little more demotivating to look any further. Mostly because they don't give you a reason why they rejected you. I'm trying not to take it personal but it's hard because this is my future. This is my now. I've been wanting to make something out of my goddamn life for so long now but it's going nowhere at all. I do know that something HAS to come along but right now it just feels so weird. I've never known the answer to the question that has been asked me almost yearly "Where do you see yourself in five years?". I just never knew the answer. I don't expect anything, I never did, but I sure as hell did not plan for this all to happen. When I think about my future, I don't really see one yet. Getting a job is my main focus and it has been for the past year and so far it just hasn't worked out yet. Of course I've had a few days where I was like "Not today, I don't feel like getting rejected today.".

I'm not an optimist, I've never been one. I'd like to believe I'm not a pessimist either, but I'm becoming one. I want to be able to expect things, and I want those things to happen. I want to see a future, I want to be able to build my own. I feel alright because my grandparents keep me going, they keep me busy by letting me take care of them/the house. And it feels good to be needed in that way. I couldn't thank them enough if I tried because they are the ones that keep me going. Without them I'd already given up. So for those who think I enjoy not having a job and I enjoy not seeing a future for myself: fuck you so hard right up the goddamn ass, asshat.

donderdag 28 augustus 2014

Ik weet dat ik raar ben.

Weet je wat nou zo leuk is? Dat ik vaak alles te horen krijg. Dat ik overal achter kom. Ik vind het interessant dat je na weken geen contact nog steeds over mij praat tegen mensen die mij ook kennen. Ik bedoel, ik weet dat ik ont-zet-tend interessant en uniek ben maar hé bedankt voor de bevestiging..... Al krijg ik nu te horen dat ik niet spoor. Is het niet leuk dat degene die dat zeggen vaak hele egoïstische personen zijn, die niets behalve bullshit met een ander delen omdat ze opgevoed zijn met de gedachte dat ze de enige op de wereld zijn die er toe doen.

Als enige van de hele groep drie keer op kunnen scheppen en het snel weg vreten zodat je nóg een bord kan nemen terwijl de rest één bord heeft gehad. Dat is maar één van de vele voorbeelden die ik heb. Zet ik hier een naam neer? Nee. Zet ik hier verdere informatie, wat onze band betreft, neer? Nee. Maar ik wil je laten weten dat ik het weet. Het grappige is nog dat ik(en met mij nog een groep)  dacht dat nu je ouder wordt, je meer fatsoen zou krijgen. Wat meer op je eigen benen zou gaan staan, je eigen mening zou hebben. Surprise surprise, you still don't have a mind of your own.

Je mag over mij blijven praten wat je wilt maar uiteindelijk komt het toch wel bij mij terecht. What goes around comes around. Wat ik grappig vind is dat ik mijzelf niet eens kán verlagen tot jou (jullie) niveau, omdat ik beter weet. Ik weet niet eens of je dit blog leest, ik hoop zó van wel. Ik denk ook van wel, gezien jij (of degene boven jou) ontzettend nieuwsgierig is naar alles wat ik doe met mijn leven. Ik hoop dat je dit leest en dat je dan denkt "shit.. She knows. Laat ik maar stoppen met deze bullshit te poepen". Maar na al die jaren denkt diegene boven jou dat ook nog steeds niet, dus ik betwijfel het.

Kijk, de enige reden waarom ik verder niets zeg is omdat er, naast jij/jullie, nog een grote groep mensen is waar ik wél van hou. Die ik wél in mijn toekomst wil hebben. Die mij wél respecteren, en het respect is wederzijds. Maar voor jullie is het op, zo op. Zo fucking op. Geniet van dit blog want het zal de enige aandacht zijn dat je zult krijgen. Ik hoop dat je je kapot ergert om hoe "raar" ik ben. Ik hoop dat je je OP VREET omdat je weet dat dit blog om jou gaat. Ik ga me niet eens meer zorgen maken over de dingen die je tegen anderen zegt, omdat er inmiddels al zó veel geluld is dat niet waar is en mensen het toch niet meer geloven. Verder is het feit dat je geen echte vrienden hebt ook iets waar van ik denk "kijk even naar jezelf". Goed, dikke kus, slaap lekker, krijg herpes en kweek een wietplant zodat je leven er wat leuker op wordt want met dat zuurpruimen hoofd wilt nog geen hond over je heen plassen.

MET VRIENDELIJKE GROET,
MICHELLE. Je weet wel, die rare, vreemde, die niet spoort. 

woensdag 23 juli 2014

Zeg maar even niets

Goed. Luister. Vandaag is een dag van nationale rouw. Dat is uniek. Waarom? Omdat een vliegtuigramp waarbij zo veel Nederlandse mensen omgekomen zijn, ook uniek is. 193 mensen die allemaal minimaal 20 mensen kenden, dat gaat hard. Dan kent iemand vast wel iemand, en die ook weer iemand. En dan beleef je de pijn en het verlies van dichtbij. Mensen zoeken elkaar op met deze dagen omdat we elkaar nodig hebben. Meer dan we ons realiseren. Ik vind het oneerlijk tegenover de slachtoffers en families als ik lees hoe mensen het ermee oneens zijn dat er een dag van nationale rouw is. "Maar dat hadden we toen ook niet.", dus? Het is nu een andere tijd, een ander geval, iemand anders gaat er over. "In het buitenland gaan zo veel mensen elke dag dood" dan sta jij daar toch lekker bij stil? Wie zegt dat je dat niet mag doen dan? Heb je er iemand voor nodig om daarbij stil te kunnen staan? Nee toch.

Als je niets met deze dag te maken wilt hebben dan hoeft dat niet, maar ga niet respectloos zijn en zeggen dat het onnodig is. Het is nodig, in dagen als deze krijgen we de kans om een eenheid te zijn, wat haast nooit gebeurd. Als jij vindt dat ze in het buitenland meer verdienen dan ga jij daar lekker een poosje heen. Dan ga jij lekker vrijwilligerswerk doen of geld overmaken, whatever. Dan ga je op zo'n dag als deze niet op social media en overal met je grote bek schreeuwen dat het niet nodig is. Ik kende niemand die op die vlucht zat persoonlijk maar als ik een paar straten verderop langs het huis rij waar een vrouw, die aan het begin van haar leven stond, omgekomen is dan krijg ik kippenvel. De vlaggen hangen buiten, halfstok, zoals het hoort nu. Of je daar aan mee doet is jouw keuze, dat is jouw zaak. Maar jij hebt niet het recht om zo'n dag af te pakken van mensen die er wél behoefte aan hebben. Natuurlijk wordt het je neus ingeboord op Facebook met gedeelde plaatjes en profielfoto's, dat is nou eenmaal Facebook. Dan weet je dat je op zo'n dag als deze daar lekker weg moet blijven, je eigen ding doen, het is lekker weer buiten.

Als het goed is ben je opgevoed. Dan heb je geleerd wat respect is en dan heb je geleerd respect te hebben. Heb dat, heb fatsoen. Heb je echt zo'n miserabel leven dat je zelfs zo'n dag af wilt pakken van mensen die al zo veel doorstaan hebben de afgelopen dagen? Sommigen hebben nog niet eens de garantie dat hun vader, moeder, man, vrouw, zoon, dochter, broer, zus, neef, nicht, oom, tante, opa, oma, vriend, vriendin, buurman, buurvrouw, collega, of whatever thuis komen. Of dat er überhaupt nog iéts van ze over is. Maar goed, ga vooral tegen iedereen in die er wat van zegt en blijf lekker bezig met zeggen dat het niet nodig en belachelijk is. Dat mag jij vinden. Maar je mag zo'n dag niet weg pakken van iemand die het het hardst nodig heeft. Mensen verwerken dingen op een andere manier, iedereen doet dat. Laat ze dan.