dinsdag 12 juni 2018

Een veer in je reet?

Inmiddels zijn we al ver over de helft van mijn verblijf. Voor ik wegging was het “ik ga een heel jaar weg...” maar al 8 maanden van dat jaar zijn voorbij. Acht maanden! Waanzin. Inmiddels werk ik weer naar mijn toekomst thuis toe, ik wil graag sollicitatiegesprekken hebben staan nadat ik weer thuis ben. Ik kijk ernaar uit om thuis verder te kunnen met mijn leven, om mijn eigen plek in deze wereld verder op te bouwen. Ik denk niet dat het makkelijk zal worden maar dat zou ook wel erg saai zijn, hè...

Weet je, ik heb nooit gehad dat ik wist wat ik wilde worden. Ik vond werken bij de brandweer of bij de politie altijd gaaf, was zo stoer om te zien. Dat was ook maar tot ik een jaar of 12 was, daarvoor is dolfijnentrainer natuurlijk ook nog eens langs gekomen. Maar na mijn twaalfde heb ik het volgens mij nooit geweten. Ik kan me ook nooit herinneren wat ik op schreef als ze mij vroegen waar ik mezelf in 5 of 10 jaar zag. Vanaf mijn zestiende was het iets vaags als “goede baan, huisdieren, gelukkig”, nooit iets specifieks. Ik heb nooit gedroomd van een gezinnetje, ik ben daar niet mee bezig en nooit mee bezig geweest. Nu ik hier zit is dat ook niet veranderd, het zit gewoon niet in mij.

Ik heb altijd moeite gehad met naar het grotere plaatje kijken. Wij waren geen rijk gezin, ook zeker niet arm en we kwamen nooit wat tekort maar ik hoefde geen cadeautjes van over de €25 voor kerst of Sinterklaas, ik hoefde geen super coole step en ik hoefde niet perse de nieuwste telefoon. Alles wat wij hadden, daar werkten mijn ouders hard voor. Ik denk dat ik daarom misschien snel tevreden ben. Voor mij is een baan hebben altijd een kwestie geweest van “verdien ik goed en ben ik gelukkig?”. Ik weet niet wat mijn passie is, ik weet niet wat bij mij zou passen en er is niets wat ik mezelf tot een pensioen zie doen. Ik ben sowieso meer van het doen dan van hele dagen op kantoor zitten. Ik vind creatief zijn leuk, nieuwe manieren ontdekken waarop je iets kunt doen, mensen weten te bereiken en mensen helpen. Dat zijn dingen waarvan ik kan zeggen dat ik dat wel zoek in een baan. Daar houdt het ook mee op.

Dat ik nooit fan ben geweest van naar school gaan, is geen geheim. Middelbare school maar net gehaald (niet omdat ik het niet kon maar omdat ik niet gemotiveerd was), eerste studie gestopt (te saai, paste niet bij mij), tweede studie gestopt (ging plots in een andere richting en dat was iets waardoor ik weer motivatie kwijt was) en mijn derde studie werd ook niks, al was dat een studie die mij wel motiveerde, dat werd alleen niks omdat er wiskunde bij betrokken was. Ik heb wel iets uitdagends nodig, iets waarin ik mijn grenzen kan verleggen.

Hier op kantoor ben ik nog steeds bang als de telefoon gaat. De eerste paar keren was dat omdat ik dacht dat ze mij niet zouden kunnen verstaan of begrijpen maar nu is het omdat ik bang ben dat ik hén niet begrijp, hoewel het 9 van de 10 keer goed gaat. En als het dan toch die ene keer mis gaat, kan ik mezelf wel voor m’n kop slaan! Ik heb hier geleerd met wildvreemden te communiceren en dat ook nog eens in een andere taal. Ik heb hier geleerd verschillende services op te zetten, in een andere taal. Ik vind dat allemaal interessant. Maar weet je, iedereen heeft zoveel wensen en ze gaan lang niet allemaal uitkomen, daarom ben ik al blij als ik goed geld verdien en gelukkig ben.

We hadden nooit veel maar we hadden nooit niets, juist wat daar tussenin zit is waardevol geweest. “Ik wil, ik wil, ik wil”, ik wil zoveel. We willen allemaal zoveel. Maar zoveel is nooit teveel, zolang je er wat voor wil doen. Ik zie er nu alweer tegenop om te reageren op vacatures omdat ik toch al denk “ik ben daar toch niet goed genoeg voor?” of “ik heb toch niet genoeg ervaring?”. Mijn gedachten wisselen zo erg, de ene keer lul ik mezelf naar de hoogste bergtop en schreeuw ik er vanaf dat ik in Toronto werk, hier een baan heb waarvoor ik geen ervaring had, dat goed doe en het ook nog eens financieel niet slecht doe. De andere keer lig ik onderaan die hoogste berg te miepen, hoor ik alleen maar ge-maar in mijn hoofd want ja, ik heb echt geen diploma en ik heb echt niet zoveel ervaring en ik vind mezelf daar niet voor geschikt en ik ga nooit goed genoeg zijn voor een bedrijf. En 2 minuten later ga ik weer terug naar het vorige. 2 minuten daarna weer terug naar het laatste.

Je gedachten kunnen je zo bespelen, zelf manipulatie is echt één van de meest ontmoedigende dingen die er is. Je kan zoveel veren in mijn kont steken als je wil maar als ik ze er zelf allemaal weer uittrek, voel ik er niks meer van. Ik moet die veer in mijn eigen hol steken.

Nou dit draaide weer op helemaal niets uit.

zondag 15 april 2018

Jullie

Dit weekend was ik hier alweer een half jaar. Die zes maanden zijn echt voorbij gevlogen. Ik snap niet zo goed waarom mensen mij blijven vragen wat ik allemaal al heb gezien. Ik werk gewoon 40 uur per week, OV is best prijzig, ik heb geen rijbewijs en/of auto én het is hier al sinds eind november winter. Stop dus a.u.b met die vraag, ik post wel gewoon foto’s als ik ergens ben geweest. 

Joost en ik proberen bijna ieder weekend naar een film te gaan, we hebben er al best veel gezien. O.a;
Three Billboards
Lady Bird
Love, Simon
Phantom Thread
Black Panther
Victoria & Abdul
Murder on the Oriënt Express
Red Sparrow

Er zijn er nog meer maar die kan ik me even niet herinneren aangezien ik momenteel uit bed geblazen word door de hevige wind.

Goed, 6 maanden. Klinkt lang, is kort. Aan de ene kant leuk, aan de andere kant wat minder. Ik kijk nu vooral uit naar de zomer, het zal dan een stuk makkelijker zijn om wat leuks te gaan doen, al is het in m’n eentje. Over een paar weken komt Tessa langs, over 2 maanden mijn moeder en Gerrit, in augustus Elma en Sifa voor 2! weken en erna komt Wesley nog een paar dagen. Allemaal super lief dat ze langs komen. 

Ik vind het moeilijk om dingen te missen. Dingen zoals verjaardagen, lekker uiteten of gewoon even bij mijn opa’s en oma langs. Binnenkort is één van mijn oude klantjes die ik bij Aafje had jarig en word zij 93. Had ik onwijs graag bij willen zijn. Maar wat ik ervoor terug krijg is super fijn.

Ik doe onwijs veel ervaring op. Niet alleen qua werk maar ook sociaal. Hoe ga je om met iemand waar je niet aan kunt wennen? Hoe ga je om met iemand wiens kijk op de wereld zo anders is en daardoor mensen respectloos behandelt? Het zijn best moeilijke dingen die ik voorheen nog niet echt tegen gekomen ben. Normaal zou je zeggen “joh, doei hè!” maar als je in een situatie zit waarin je niet weg kunt lopen van diegene, moet je dat wel even handiger aanpakken.

Er is onwijs veel te doen hier, zeker met lekker weer. Dan zal mijn mening over de stad ook wel veranderen maar dat zal niet wegnemen dat ik voel dat mijn toekomst niet hier is. Mijn toekomst is in Nederland. En ja, ergens dicht(er)bij mijn familie en vrienden. Ik waardeerde hen altijd al maar nu ik hier ben nog meer. Je moet begrijpen dat mijn familie er áltijd voor mij is geweest, niet alleen als alles leuk is of toen alles beter werd. Ik heb hen altijd als support system gehad. Er zijn weinig vrienden die ik vanaf de middelbare ken maar ik ken ze inmiddels allemaal al wel 8, 9 en 10 jaar. We zijn met elkaar gegroeid als we niet uit elkaar gegroeid zijn.

Het is vreemd. Als ik thuis ben, zie ik mijn vrienden die ver weg wonen helemaal niet zo vaak. Nu ik hier zit, mis ik ze. Juist omdat ik niet zo even de trein kan pakken en naar Groningen kan gaan. Juist omdat zij niet even kunnen zeggen “hè Mies, heb je dan en dan tijd?”. Zo gek. 

Maar als dit half jaar iets heeft gedaan, dan is het dat ik mijn familie en vrienden nog meer waardeer dan ik al deed. Natuurlijk praat ik met ze als ik ergens mee zit of als zij ergens mee zitten maar het is niet hetzelfde. Elma en Sifa sturen mij berichtjes en foto’s als ze nieuwe kleding kopen, normaal zou ik mee gaan shoppen of kon ik het irl zien. Als ik ga shoppen of geshopt heb, doe ik hetzelfde. Het fijne is wel dat mijn vriendschappen zo sterk zijn dat we elkaar nog steeds met regelmaat spreken. En ik weet ook dat als dat even niet zo is, dat niets verandert aan de sterkte van de vriendschap.

Het is gewoon fijn dat je enorm op mensen kunt bouwen en dat je weet dat als je terug bent, daaraan niets verandert is.

Lieve familie en vrienden,

Ik heb het nog niet vaak genoeg gezegd maar ik waardeer jullie ontzettend. Jullie steun, jullie woorden, jullie kaarten, jullie pakketjes en jullie medeleven. Dat laat blijken dat jullie me niet vergeten en dat jullie net zo veel aan mij denken als ik aan jullie. Dank jullie wel. Ik ga hier nog even 6 goede maanden doorzetten en avonturen beleven en daarna moeten jullie me weer terug verwelkomen. Jullie hebben geen keus.


Jullie, jullie, jullie

donderdag 8 februari 2018

Waar is het gat(ja!! Haha)))))

 Super leuk, zwemles met de hele klas! En dan mag je ook nog eens zwemmen voor je diploma. Ook super leuk! Tot je door het gat moet en er maar niet doorheen komt omdat je het gat niet kan vinden (that’s what she said ha ha ga weg). Je blijft er maar tegenaan zwemmen en uiteindelijk moet je eromheen. Ik heb het gevoel dat ik nu weer op dat punt ben, zo’n 20 jaar verder. Alles wat ik tot nu toe heb geprobeerd, mislukt.

Mijn eerste opleiding. Heel eerlijk, dat was gewoon niets voor mij. Je bent 16, je moet een keuze maken en je weet het niet zo goed. Je begint aan iets, het is leuk maar niet leuk genoeg om gemotiveerd te blijven. De stage is oké maar voor jou voelt het niet fantastisch. Het is niet het gevoel dat je, denk ik, hoort te hebben als je met iets bezig bent waar je passie en liefde voor hebt. Mijn stage toen was als overblijf...nietmoeder..../BSO begeleidster. Voor hen kwam het als een shock dat ik het niet voelde. Zij voelden het wel, de kinderen waren gek van mij. Ik moet zeggen dat ik niet perse van kinderen houd, ik tolereer ze. Er zijn uitzonderingen natuurlijk, mijn achterneefjes en achternichtjes zijn fantastisch. Maar als je 16 bent moet je een keuze maken en dan hoop je dat het vanzelf wel komt, het kwam niet.

Maar ik raak nu een beetje in paniek want ik voel het nu nog steeds niet. Ik weet nog steeds niet wat ik wil doen. Ik weet wel wat ik moet doen... Geld verdienen. En gelukkig zijn natuurlijk. Ik moet dan ook precies iemand zijn die alleen gemotiveerd blijft als er genoeg van mijn hart in zit. Tot nu toe heb ik nog niets gevonden waar ik dat bij heb. Maar ik wil het zo graag! Ik wil ook iemand zijn waarvan mensen zeggen “zij verstaat haar vak”. Maar ik kon het gat al niet vinden toen ik 5-6 was, laat staan nu (ja hhha!!!! Gat!!!! Lollololol!!!! Wat zegt ze nou!!!!!).

En al die mensen die zeggen “doe een beroepskeuzetest”, man, de quizzen op BuzzFeed hebben een betere uitkomst dan die zooi. Als het aan hen ligt trouw ik namelijk gewoon met Zac Efron, krijg ik 0 kinderen, 3 Golden Retrievers en heb ik een side piece die Idris Elba heet. Ik ben meer geïnteresseerd in watvoor hond mensen bij mij vinden passen dan watvoor beroep. Ik wil dan ook echt wel heel graag een hond of kat. Of een hamster, ik vond ze nooit leuk tot mijn oom en tante een hele schattige hamster kregen (shout out naar Nico de hamster!!!), een beetje zoals mijn band met kinderen dus.

Zie, over dat soort dingen weet ik wel wat ik moet zeggen. Verder weet ik het gewoon niet zo goed. Nog 9 maanden te gaan in Toronto dus ik heb nog genoeg tijd om na te denken (dat zeg ik inmiddels ook al tien jaar dus daar kunnen nog wel 9 maanden bij... niet). Ik heb hier een grote-mensen-baan en een appartement voor mezelf. Super fijn balkon en uitzicht over één van de mooiste en grootste begraafplaatsen. Ik had ook nooit gedacht dat ik dat fijn zou vinden maar het is een stuk natuur in alle drukte van de stad. Onder mijn raam raast dan weer wel de metro voorbij.

Alles heeft zo erg twee kanten dat ik echt geen idee meer wat ik ermee moet. Ik ben niet meer op een leeftijd waarop ik “het wel zie”. Ik ben op een leeftijd waarop ik wel echt een goede baan nodig heb en een appartement voor mezelf en mijn hond(kip) en kat(nugget) en hamster(milk) en goudvis(shake) en konijn(varkenshaas) wil.

Voorlopig ben ik dus nog wel even bezig met het gat (HAHAHAA JA WE WETEN HET NU ECHT WEL!!!!!!!) zoeken en hopelijk vind ik dat en kan ik er éindelijk doorheen. Toen ik mijn bril aan touwtjes deed terwijl ik -5 had lukte het nog niet (raar joh onder water!!) dus succes @ mezelf.

High five

Enz


zondag 31 december 2017

Mijn bed in Toronto.

Wat! Een! Jaar!

Ik lig op 31 december 2017 kruidnoten te eten. Op zich niet heel gek en niet zeldzaam. Maar ik lig in mijn bed, dat is ook niets nieuws. Wat dan wel, waar ga je heen met je gezeik? Nou... Dat bed, dat staat in mijn appartment in Toronto, Canada.

Mijn 2017 begon met het vooruitzicht dat mijn ouders hun scheiding officieel zou zijn en dat mijn moeder zou verhuizen. Heel raar, na 25 jaar samen in één huis te hebben gewoond en een gezin geweest te zijn. Maar aan de andere kant ook fijn dat er aan die periode een einde kwam. Mijn vooruitzicht was ook dat ik in maart voor 5 weken naar Toronto zou gaan om de baan van mijn vaders neefs dochter over te nemen terwijl zij en haar man op vakantie waren.

Laat me je meenemen naar 4 jaar geleden (iel nee, ik wil niet. Jawel, pak je Jip en Janneke koffer en reis met me mee). Ongeveer 4 jaar geleden vond ik mijn vaders neef op Facebook, nadat me verteld werd dat hij het enige familielid in het buitenland is. Ik stuurde hem een bericht omdat ik nieuwsgierig was naar hoe hij in Canada beland is en hoe het met hem gaat. Gelukkig stond hij open voor contact, wat voor mij best een wonder was want we wisten niet van elkaars bestaan. Vele skypesessies over o.a mijn werk en CV later, werd ik dus uitgenodigd. Ik kende Joost, Marilyn, Jessica en Francis niet in het echt en toch voelde het meteen goed zodra ik geland was.

De 5 weken vlogen voorbij en ik had het werk goed opgepakt, ook al had ik 0 ervaring in dat vakgebied. Aan het einde kwam uit dat Jessica zwanger was en dat ze mij dan als vervanging wilden, mocht alles goed blijven gaan. Eenmaal thuis werd het weken later nogmaals besproken over Skype en moest ik ja of nee zeggen. Ik kreeg mijn tijd ervoor en heb er best lang over na moeten denken, al lijkt het een makkelijke keuze.

Maar veel mensen begrijpen niet hoe close ik ben met mijn families en mijn vrienden, om alles te missen voor een jaar vond (spoiler alert: VIND) ik moeilijk. Op onze familievakantie in Frankrijk heb ik erover kunnen praten met mijn vaders familie, zij snapten dat het twee kanten heeft. Mijn moeders familie steunde me ook meteen en iedereen zei feitelijk "Wat je ook kiest, wij staan achter je.". Uiteindelijk besloot ik het te doen. Voor mijn eigen ontwikkeling, voor mijn eigen toekomst (ik heb geen diploma's dus ik kan zogenaamd niks) en om even weg te zijn van huis na het afgelopen jaar.

Mijn werkvergunning werd aangevraagd en daar ging echt maanden overheen zonder bericht. In die maanden wisten we allemaal wel dat het wel goed zou komen en heb ik heel veel leuke dingen gedaan met mijn familie, vrienden en vriendinnen.

Eind Augustus kwam het bericht dat ik een werkvergunning kreeg, toen begon het plannen pas echt want ik moest rond 16 oktober al weg. Ik ben vanaf half september (met pijn in mijn hart) gestopt met schoonmaken bij ouderen en mensen die het zelf niet meer kunnen. Ik ben op vakantie naar Porto geweest met twee van mijn beste vriendinnen. Mijn families kwamen gedag zeggen.

Ik ben hier inmiddels bijna drie maanden en het voelt als een thuis. Niet mijn thuis maar een thuis. Ik mis mijn familie en vrienden heel erg, ik ben echt een onwijs familiemens en ben er eigenlijk altijd geweest wanneer iemand me nodig had en dat vond ik fijn. De laatste tijd was het wa minder maar man, wat heb ik veel tijd doorgebracht bij mijn opa en oma. Ze wonen praktisch om de hoek maar voor veel mensen betekent dat niets. Voor mij wel, ik wil zo lang mogelijk en zo vaak mogelijk met ze zijn, nu ze er nog zijn. Dingen met ze doen en lachen, nu ze er nog zijn. Mijn opa's en oma zijn zeldzaam lief en zorgzaam. Ik wil ze niet te lang missen, de één is 88, de ander is bijna 80 en mijn oma is.... een leeftijd (Oma, u ziet eruit als 20 jaa oud dus ik zal uw leeftijd niet verraden). Het is gewoon zo dat de tijd doorgaat maar je nooit weet hoe lang je nog hebt en om dan een heel jaar te missen voelt lang voor mij.

Maar ik ben hier, het gaat goed, ik word goed opgevangen door mijn lieve familie hier en het werk gaat prima. Het is een unieke ervaring en dat zoiets op mijn pad iz gekomen, is absurd! Ik heb zoveel geluk gehad en nog steeds. Ik lig in een bed, in een prachtige (nu hele fokking koude) stad, in een vreemd land ver van huis. Maar ik heb het toch maar mooi gedaan.

Zonder mijn lieve families en vrienden had ik dit nooit gedurft. Ik zie niet altijd mijn eigen kracht en vind het moeilijk als mensen mij anders zien dan ik mezelf zie. Waar ik nooit had gedacht dat ik dit kon, lachten mensen me uit omdat ze wisten dat ik het wel.

Inmiddels is alles thuis in een rustig vaarwater. Mijn moeder is gelukkig zielsgelukkig met haar nieuwe partner die onwijs goed voor haar, en ons!!, zorgt. Mijn vader doet zijn eigen ding en vindt geluk in o.a die bluesclub. Mijn zusje is jonger en moet het allemaal een plekje geven maar dat komt nog wel.

Ik draai me nog heel even om in mijn bed in Toronto, knijp mezelf nog twee keer, of ik hier nou écht ben en ga erna lekker oliebollen bakken bij mijn lieve oom en tante, voor wie ik een volslagen vreemde was maar voor wie ze alles doen.

Gelukkig nieuwjaar fijne mensen en onwijs bedankt voor alle lieve woorden en steun. Bedankt voor het zeggen van wat ik soms moest horen en voor het zeggen van wat ik soms niet wílde horen.


donderdag 30 november 2017

6 weken

Ik ben hier nu ongeveer 6 weken en die zijn voorbij gevlogen. Wennen aan de omgeving, wennen aan het werk, wennen aan de mensen waar je elke dag mee op kantoor zit, wennen aan alles. Wat dat betreft heb ik best veel geluk dat ik in Toronto zit, de mentaliteit is vrijwel hetzelfde als in Nederland. De plek waar ik woon is fijn en tussen 2 metrostations in dus wanneer ik wil, kan ik weg. Mijn werk is op 10-15 minuten lopen afstand van mijn appartement en het is een fijn stukje om te lopen.

Verder gaat alles eigenlijk wel zijn gangetje hier. Op mijn verjaardag hier heb ik niks hoeven missen. Ik ben verwend door lieve mensen hier en ik heb onwijs veel kaarten (En cadeautjes!) mogen ontvangen van het thuisfront. Volgend jaar ben ik gewoon weer thuis hoor, dan hoeven jullie niet zoveel verzendkosten te betalen.

Oma's verjaardag komt eraan, dat ga ik voor de eerste keer ooit (geloof ik) missen. Vind ik raar, normaal maak ik gehaktballetjes en bereid ik de hapjes. Nu kan ik haar alleen een kaart en cadeautje sturen, wat ik heb gedaan. Maar volgend jaar ben ik ook daar gewoon weer.

De kerst komt eraan. Het familiediner met mijn vaders familie moet ik ook (geloof ik) voor het eerst missen. Vind ik jammer, het is altijd onwijs gezellig en er staat altijd heerlijk eten op tafel. Dat zijn ook de dagen dat ik mijn achterneefjes en achternichtjes weer zie, die zo snel groeien.

Daarna hebben we het nieuwe jaar. Ik ben niet iemand die daar veel waarde aan hecht, ik heb nooit specifieke plannen. Vorig jaar hebben mijn moeder en ik het samen gevierd, vanwege de scheiding. We hebben daar ook niet echt tradities voor.

Vorig jaar was alles voor mij al anders, door de scheiding. Mijn zusje en ik hadden de feestdagen verdeeld omdat we niet wilden dat een van onze ouders zich alleen zou voelen. Intussen is alles rustiger geworden, alles is op z'n plek gevallen.

In januari ga ik een weekje naar huis. Dat wilde ik graag omdat ik echt een familiemens ben. Mijn opa wordt op 21 januari 80, hij is al een aantal jaar best ziek en ieder jaar dat hij leeft is er een die we niet verwacht hadden dus 80 is een hele leeftijd. Na alle feestdagen wil ik toch mijn beide families een gelukkig nieuw jaar in het echt kunnen wensen, eer dat ik terug ben zitten we bijna in 2018. En voor mij breekt die week dit jaar een beetje. Na januari gaan we naar juni, dan komen mijn zusje en mijn moeder en haar partner langs. En dan komt mijn vader in de laatste week dat ik hier ben, om mee te helpen mijn kleren naar huis te vervoeren.

Want ja, natuurlijk ga ik hier gewoon verder met shoppen. Ik heb een budget voor elke keer dat ik ga shoppen en dat gaat goed. Ik verdien hier gewoon een normaal salaris maar mijn huur is erg hoog waardoor ik hier vrijwel niet kan sparen. Ik wil gewoon kunnen leven hier zoals ik dat in Nederland deed. Ik wil hier ook leuke dingen doen, of dat nou een shirtje kopen of een concert is. Ik wil dat kunnen doen en dat kan ik nu.

Ik voel me hier welkom en gewild, het is niet zo dat nu ik hier eenmaal ben, er niet naar me omgekeken wordt. Elke dag wordt er gevraagd hoe het met me gaat en als ik ergens mee zit kan ik daar openlijk over praten. Als er iets gemaakt moet worden of ik moet iets doen wat ik nog nooit heb gedaan (vooral hier niet), staat er iemand klaar om te helpen. Als ik boodschappen nodig heb of iets voor in huis, hoef ik maar te bellen en er rijdt iemand voor.

Binnen het bedrijf zijn er zoveel verschillende afkomsten. We hebben mensen uit Pakistan, Libanon, Egypte, Kenia, Rusland, noem het maar op. Iedereen gaat goed met elkaar om. Dan neemt de een iets mee uit zijn of haar cultuur, dan neemt de ander weer eens iets mee. We accepteren elkaar en werken fijn samen, daar gaat het om. Dat vind ik fijn, zo leer je nog eens iets over elkaar en elkaars cultuur.

Dat was een kleine update uit Toronto :-)

dinsdag 19 september 2017

Het is voorbij

Vandaag was mijn laatste dag als schoonmaakster in de thuiszorg, na er 14 maanden gewerkt te hebben. Ik begon als vakantiekracht, mocht blijven en kreeg contractverlenging. Ik zou geen vaste klanten krijgen maar toch kreeg ik er twee en uiteindelijk om de week nog één erbij. Mijn eerste vaste klant was iemand van 92. Zoveel levenservaring in één mens, onvoorstelbaar.

Ik heb de mooiste, meest verdrietige en tofste verhalen gehoord het afgelopen jaar. Ik heb vaak ongeveer 6 klantjes per week gehad. De laatste weken waren dat er vaak een stuk of 9 á 10. Je komt zo veel mensen tegen, zo veel verschillende mensen. Niet alleen oude mensen. Van jonge mensen met kinderen die problemen hebben tot invalide mensen. Natuurlijk is 90% wel op leeftijd maar lang niet iedereen was oud.

Sowieso ben ik er achter gekomen dat "oud" zo'n apart woord is. Ik heb mensen van 94 gehad die veel "jonger" waren dan mensen van nog geen 70. Natuurlijk ligt dat o.a aan de levenservaringen en herinneringen van mensen maar ook aan de mentaliteit. Veel mensen zijn eenzaam, héél eenzaam. En dan maakt het helemaal niet uit of je kinderen hebt of niet, want sommige kinderen komen gewoon niet bij hun ouders. Om de meest lullige redenen, of zelfs helemaal geen reden. Natuurlijk is het voor mij makkelijk oordelen, ik hoor maar één kant. Maar wetende dat ik meer tijd met deze mensen door breng dan hun kinderen gemiddeld hebben gedaan in een jaar, mag ik best een vooroordeel hebben.

Misschien trek ik me het ook teveel aan maar als schoonmaakhulp ben je er vaak niet alleen voor het schoonmaak-gedeelte. Je bent er ook voor het sociale aspect, voor mensen die inderdaad niet veel mensen zien. Ik vind dat ik er ook ben om te signaleren. Als er iets bij mijn (groot)ouders zou gebeuren, zou ik dat ook willen weten. Gaan ze mentaal achteruit? Fysiek? Je bent er niet om dat te negeren, om je er niets van aan te trekken.

Ik heb heel veel geleerd in het afgelopen jaar en ben vrijwel nooit met tegenzin naar mijn werk gegaan. Het is absoluut dankbaar werk maar daarmee ook heel zwaar. Zoals ik zei, ik ben er ook voor het sociale aspect. Het verdriet dat sommige mensen hebben is heel zwaar. Zij hebben verdriet om de eenzaamheid, om een verloren partner, een verloren kind, wat dan ook. Sommigen hebben verdriet omdat zij nog leven, die willen niet meer leven. Als je in zo'n situatie komt, kun je niets anders doen dan luisteren. Maar voor mij is het zo dat dat mij niet in de koude kleren gaat zitten. Dat laat mij niet los, omdat ik in mijn naaste omgeving niemand heb die zich zo voelt. Waarom zou iemand zich zo voelen? Wat kan ik eraan doen? Vaak is dat niets en hoop ik maar dat de vaste hulp een groot steunpunt is, wat gelukkig vaak zo is.

Fysiek is het ook zwaar, ga je in je eigen huis 6 - 7 uur lang schoonmaken? Ik denk dat het antwoord nee is. Maar dat fysieke valt voor mij compleet weg als je je bedenkt wat je voor iemand kan betekenen in de korte tijd dat je er bent. Ik ben invalkracht geweest dus vaak was ik er maar één keer. Sommige mensen zijn al blij als je komt stofzuigen. Het is moeilijk om te accepteren dat je weinig meer kunt als je je hele leven alles zelf hebt gedaan en vervolgens alles ook nog eens uit handen moet geven aan iemand die je helemaal niet kent. Als je bij iemand komt en dat begrijpt, snap je het. Dan maakt het niet uit hoe veel stof er ligt, hoe vies de WC is of hoe veel je moet doen. Dan begrijp je dat je komt om te helpen, dat je geen slaaf bent, dat je niet alleen komt om je geld te verdienen.

Ik zou niet in de toekomst willen kijken hoe ik ben op die leeftijd. Zoveel mensen die ik heb leren kennen hebben zulke andere wegen begaan om te komen waar ze nu zijn. De mooiste wegen en de zwaarste wegen. Zoveel verschillende beroepen, verschillende gezinssamenstellingen en toch hebben ze uiteindelijk allemaal hulp nodig. Dan maakt het niet meer uit wie je bent en wat je hebt gedaan. En dat die hulp er dan is, is alleen maar fijn.

Neem de thuishulp van je moeder, vader, tante, oom, zus, broer, whatever niet voor lief. En neem als thuishulp je klantje niet voor lief. Je moet elkaar helpen, we leven allemaal op dezelfde wereld. Wij geven de hulp en een luisterend oor, wij krijgen waardering en liefde terug.

Ik heb intens genoten van het afgelopen jaar en ga nu verder met een andere uitdaging, in een ander vakgebied. Ik weet dat ik nooit, maar dan ook nooit spijt zal krijgen van het afgelopen jaar en ik ben zo dankbaar dat ik zoveel mensen heb kunnen helpen, van zoveel mensen waardering heb gekregen en dat ik terug kan kijken op veel mooie dagen.

maandag 26 juni 2017

Day by day

A little less than 2 years ago I lost one of my grandmothers. She was a bright light in my life. She was kind, stubborn, funny and so sweet. Losing her was harder than I could have imagined. Losing her was something I never even thought of. Losing her was, and is, hard.

Less than a year ago, my parents decided to get divorced. We were the type of family that had our own jokes, our own way of doing things and even with 50 people there, we'd still be sitting next to each other. Less than a year ago, I lost the family I called my family.

I am just now getting used to things being this different. I am processing it all. I've learnt a lot in the last 2 years. New feelings, new situations, completely new chapters in my life.

It's hard to lose someone you love after 23 years. It's hard to lose something you just had after 24 years.

When you still live at home but you're older and you have to continue living in the same house for another 7 months, it gets harder to control your feelings. It gets harder to just not say anything. It gets a lot harder to live your life.

My trip to Toronto was a real eye-opener. I can do stuff on my own, by myself, for myself. I deserve that. I deserve to relax, after I've had a hard time.

I don't think people really noticed how much of a hard time I was having with all of this. I don't like to show my sadness, I was surrounded by it for months & I was relieved every time I got to "escape", even if "escape" meant meeting my friends for some ice cream. I didn't want to talk about it because it was so present in my life. I lived in that sadness, I lived in a house filled with hurt, anger and pain.

Everything is coming together now. I don't need to come up with excuses for the things I do. The last 2 years have been a rollercoaster of emotions in which I sometimes really wanted to talk to someone or for someone to ask me "so how are you really feeling?" but there were also times where I'd rather be watching TV, not talking to anyone, just minding my own business.

I just want to thank everyone who stayed with me during the 2 most difficult years of my life so far. I am a person that loved and hates deeply. I am a person that feels a lot but hardly shows it. I think a lot, I am opinionated, I'm trying to improve myself. But there are days when I'm really motivated & days where I'm not. And that's not weird, I think we all have that. I'm just taking things day by day.