donderdag 28 januari 2016

Bedankt, bedankt!

Blijkbaar denken mensen nog steeds dat ik niet hard genoeg mijn best doe. Blijkbaar denken ze nog steeds dat ik liever niet wil werken, liever geen geld verdien zodat ik mijn studieschuld af kan betalen en leuke dingen kan doen. BLIJKBAAR moet ik werk kunnen vinden. Maar helaas wordt het bij mij niet in mijn schoot geworpen... De afbeelding hier boven laat bevestigingen & afwijzingen zien die ik alleen al de afgelopen tijd heb ontvangen. Van sommige bedrijven krijg je ook geen bevestiging of ik mail ze direct naar hun e-mailadres. Eerst dacht ik "Ik hoef mezelf niet te verantwoorden of te bewijzen" en dat hoeft en doe ik ook niet, maar ik mag best laten zien dat ik wel degelijk iets doe, naast uit mijn neus vreten natuurlijk. Verder vind ik jullie onoprechte interesse in mijn leven erg fijn. Bedankt. Ik had niet zonder kunnen leven.


KUS!


maandag 11 januari 2016

Circles

When it stings, it doesn't really burn until the stinging stops.

dinsdag 29 december 2015

2015

At the end of every year (since I started this blog) I write a little about what happened and how I feel. Sometimes I read it the year after & delete it. But this year I do not have a lot to say.

There were no 12 months this year, no 54 weeks. There were 2 periods. The one in which grandma was alive and the one in which she was no longer with us.

The highs were high but the lows were actually killing me. Are killing me.

I am unable to think of happy things that I really do want to remember. I am unable to put away the sadness and pretend everything is alright. I have not felt alright in a while.

I'd like to think 2016 is gonna treat me better but we all know that's not true. In January, it will still be only 4 months since my grandmother passed away. In february it will still be only 5 months. In march it will still only be 6 months. In april it will still only be 7 months. In may we are gonna go to France and we're gonna set her free. I want her to be free. She always was but she never went far. She always took care of everyone, she took care of them perfectly fine. But it will still be only 8 months.

In 80 years it will still be only 80 years ago.

dinsdag 8 december 2015

Soms

Soms doet het een beetje pijn, soms doet het veel pijn. Soms doet het zo veel pijn dat ik er niets van voel. Dat is niet soms het geval, eigenlijk best vaak. Ik ben teleurgesteld. Het was geen droom, geen nachtmerrie. Het is levensecht. Vind ik het moeilijk om opa te zien? Ja. Oma staat niet aan zijn zijde. Op woensdag gaan we niet meer, we hebben geen plek om heen te gaan. Op woensdag halen we opa op, eten we en brengen we hem naar huis. De tijd erna voelt leeg, ook al vul ik die tijd tegenwoordig op met mijn werk. Dat is leuk, het brengt afleiding, maar de pijn steekt. Iedere dag, ieder uur, iedere minuut, iedere seconde. Ik vind het moeilijk om naar haar lege stoel te kijken, in haar stoel zitten wil ik liever helemaal niet. Ik vind het moelijk om opa over haar te horen praten maar ik vind het ook mooi. Zij hebben 67 jaar van hun levens met elkaar gedeeld en nu begint het leven zonder haar weer voor hem. Voor mij is het zwaar, voor hem is het ondraagbaar. "Soms als ik wakker word, kijk ik naast me. Dan ligt ze er nog steeds niet.", "Soms als ik wakker schrik, zeg ik dat ze wakker moet worden maar is ze er nog steeds niet." en "Soms heb ik het er nog heel moeilijk mee hoor." zijn uitspraken die ik geregeld hoor. En opa denkt dat het erg is om dat te zeggen, wat mijn hart breekt. Na zevenenzestig jaar samen verwacht ik niet anders. Na zevenenzestig jaar hou je van elkaar voor eeuwig, mis je elkaar voor altijd en vergeet je elkaar nooit.

Soms voelt het alsof we in de auto gaan stappen, naar u toe rijden en samen kunnen gaan lachen. Soms voelt het alsof ik u moet bellen om iets leuks te vertellen. Soms, als de telefoon gaat, denk ik dat u het bent. Soms doet het geen pijn, maar dat is eigenlijk nooit.

zondag 25 oktober 2015

Sunshine & rain


I just wanted to write for a little bit. Writing has always helped me in many ways. I don't look at the quality of my blogs but I look at myself, to see if I'm satisfied with what I wrote. Mostly I just write them & post them, I don't even look at any mistakes and don't read them again afterwards. Anyway, if you feel really happy: be warned. This is not a happy blog, it's gonna be about the loss of my grandmother. About how she was my sunshine and how that has dissapeared but how I believe that the memories of her will chase dark clouds away on my saddest days. If you don't feel like getting personal, click this blog away & do it fast.

My grandmother was an honest woman, an opinionated woman, and some people blamed her for that. I never did, because I believe that you should have your own opinion. We have voices for a reason, you know. And to be honest, she hardly ever hurt anyone with it. And if she did, she didn't always realize it because she lived in her own world. I'd like to believe she created that world when she was young. My grandmother was a special human being. She was special in so many ways. I wrote a blog a while ago, about how I wish that you knew my grandparents. My mom's parents are both still alive and now my dad's father is left alone, because my dad's mother passed away on october 15th. All of my grandparents are special people. They have huge hearts, which fills my heart.

My grandmother had been sick for a while, she was in the hospital for about 19 weeks. And in between those 19 weeks, she spend another 4 weeks at a revalidation center, but had to return to the hospital. And then in september, she went somewhere else because the hospital couldn't help her anymore. She was never gonna get better, and we all knew. It was hard because my grandfather didn't accept it. Until the wednesday before grandma died, grandpa thought she was gonna get home. We told him plenty of times she was never gonna be able to go home. We knew, deep in our hearts, she wasn't even gonna live til christmas. Little did I know she wasn't even gonna make it til my birthday.

She loved hard, she fought hard and it hurt me to see her in so much pain. She didn't complain once in the last 6 months. Did I mention she was 85? She always worked hard and always took care of everyone. If you needed a potato, you could knock on her door. If you needed 5 euros, you could knock on her door. If you needed a coffeemachine, she'd have 10 laying around, just in case. You can notice how that behaviour made her so strong. She wasn't gonna let go, not now. But she had to. She always carried on, this time it was different because she wasn't allowed to carry on. She was a wife, a mother, a grandmother & a greatgrandmother. She loved all of us dearly but she was gonna become a greatgrandmother again in December. How she would have loved to meet her 4th greatgrandchild.

I can't tell you how I feel because I feel so empty yet in so much pain. It literally hurts my heart that we have to miss her. It hurts my heart that my grandfather has to carry on alone. It hurts me that she was in so much pain. Her cremation was last friday and it was as beautiful as a goodbye gets. I spoke on the cremation and I'm gonna end this blog with a few of those words.

It hurts me that when you opened your eyes, you didn't look at me but you looked through me. It hurt me that you couldn't say what you wanted and felt because if there was one thing you were known for, it was for the fact that you always said what you felt & thought. I'm talking about my pain, but the pain you felt was indescribable and you carried on as well. On january 1st, a few years ago, I told you that I loved you. Tears filled your eyes. And dear grandma, I never stopped loving you.
My sun went down on october 15th, 2015. But she will rise again, every day, deep inside my heart.


vrijdag 2 oktober 2015

In ons midden

Het is waar. Hoeveel pijn het ook doet, hoeveel tranen het ook opwekt, het is waar. "U mag nu egoïstisch zijn, u  heeft altijd voor anderen gezorgd en nu mag u aan uzelf denken", het is waar. Ze heeft haar hele leven gestreden en gevochten voor haar gezin, met als resultaat dat het nu allemaal mooie, respectvolle, begripvolle mensen met een mooi gezin zijn. En als iemand zo hard strijdt voor een ander, verdient diegene het om eens egoïstisch te zijn. De gevolgen die het gaat hebben zijn groot maar dat is niets vergeleken bij de strijd die gestreden werd, of moet ik zeggen, die gestreden is. Het maakt nu niets meer uit, het is niet er op of er onder. Het is er onder, en daarmee is alles gezegd. Het is ook niet alsof ik het niet wist, het is dat ik het ontkende voor mezelf. Als je iemand die zo veel voor je betekent zo voor je ogen weg ziet glijden doet dat pijn. Meer pijn dan elke pijn die ik ooit heb ervaren. En ik voel me machteloos, machteloos want ik kan niets anders dan er zijn wanneer ik kan. Ik kan niets anders dan haar een kus geven en meepraten als ze me aankijkt met haar ogen, die lang niet meer zo ondeugend zijn als vroeger. Haar ogen zijn levenloos, zelfs als ze zich met tranen vullen zijn ze leeg. Maar haar hart is dat niet, dat zit vol met liefde. Zelfs in deze tijd wilt ze voor ons doorgaan, voor ons pijn lijden, er voor ons zijn. Ze wilde ons troosten met het verlies van haar. Hoe geweldig moet een mens zijn om zo iets te doen? Ik zou ervoor vechten, ervoor door het vuur gaan om haar in ons midden te houden. Dat is waar ze altijd is geweest en dat is waar ze het liefste is. En dat is ook waar ik het liefste ben, altijd ergens met haar in ons midden.

zaterdag 5 september 2015

Onvoorwaardelijke liefde

I'm still alive! And kicking. Well, kicking not so much since I'm currently in bed. Ik was gebleven bij het gedeelte waarin ik "jullie" bedankte voor alle steun en goede woorden, want ik had eindelijk een baan. Voor een paar maanden, maar het was een baan. En dat is nu voorbij. Ik heb een geweldige tijd gehad waarin een vriendschap sterker is geworden en waarin nieuwe vriendschappen zijn ontstaan. Ik heb de mooiste mensen leren kennen en de leukste dingen meegemaakt. Ik vond het jammer dat het tot een eind kwam, maar het was niet meer realistisch voor mij om nog door te gaan.

Zoals velen van jullie weten is mijn familie mijn hele leven. Het begint bij mijn familie en het eindigt bij mijn familie. Wie heeft er vrienden nodig als je zulke familie hebt? Gelukkig heb ik echt ontzettend lieve vrienden, die zelfs een beetje als familie voelen, maar ik denk dat jullie het principe snappen. Mijn familie is de enige houvast die ik al die jaren heb gehad. Zij zijn de enigen waar ik altijd van op aan kan. Misschien niet allemaal in dezelfde mate, niet iedereen is hetzelfde, maar uiteindelijk ligt het redelijk close. Mijn familie is heel leuk. Ik wou dat jullie ze allemaal konden ontmoeten.

Maar goed. Ik ben onder andere terug naar huis gegaan omdat het niet goed gaat met 1 van mijn oma's. Nou weten sommigen ook dat mijn grootouders mijn hele wereld zijn, alle 4. En hoe vaak ik wel niet aan moet horen hoe blij ik moet zijn dat ik ze allemaal nog heb en zo lang heb gekend... Dat ben ik, vanzelfsprekend. Ik zou ze nooit voor lief durven nemen. Mijn grootouders hebben altijd veel voor mij gedaan, of het nou bewust of onderbewust was. Ik probeer er altijd voor ze te zijn omdat zij er ook altijd voor mij waren. Maar ook omdat ze geweldige mensen zijn, die niet 1, 2, 3 oordelen en die je wel uit laten praten.

Ik ben ontzettend blij met mijn grootouders en trots op alle vier. Hoe sterk ze zijn, hoe eerlijk ze zijn, hoe grappig ze zijn. Het is allemaal een groot gedeelte van wie ik ben. Ik vind dan ook dat zij het mooiste deel zijn van mij. Zonder hen zou ik me geen leven meer voor kunnen stellen. 23 jaar met alle 4, waarvan 16 zelfs nog met mijn lieve overgrootopa, dat is veel. 23 jaar waarin ik met alle 4 geweldige dingen heb beleefd. 23 jaar waarin ik ze ieder jaar weer op een ander gebied heb mogen leren kennen. 23 jaar waarin ze elk jaar een beetje mooier worden. En ik hoop dat dat nog lang door blijft gaan want, egoïstisch als ik ben, wens ik ze zo lang mogelijk bij me te hebben. Om me te troosten als kleindochter, om me te adviseren als persoon en om mijn hart te doen smelten als geliefde. Ik hou van ze, elke dag een beetje meer. En soms denk ik dat dat niet mogelijk is, maar dan denk ik aan 4 oprechte glimlachen, 8 ondeugende ogen en ontelbare trouwe woorden en dan voel ik het. De liefde groeit, net als het verlangen naar vroeger. Want zij worden er niet jonger op en ik ook niet.

Wat ik vroeger niet zag, zie ik nu sneller. En soms doet dat pijn maar soms voelt dat fijn omdat ik het nu begrijp. Nu meer dan ooit. En ik kan meeleven, meepraten en meelachen. Er is geen dag die voorbij gaat dat ik niet aan ze denk. En nu het verlies van 1 dichterbij komt, wordt de winst van 23 jaar duidelijker. 23 jaar met 4 van de meest geweldige personen op aarde, die ik persoonlijk heb leren kennen en die ik nog steeds mooie mensen vind. Ieder huissie hebse kruissie maar dat neemt de liefde nooit weg. En ik hoop dat ze weten dat ik veel van ze hou. En dat ik hoop dat er nog zo veel jaren mogen komen waarin ze mij nog zo veel leren en ik hen ook. Ik hoop het.