woensdag 6 april 2016

Wanneer

Wanneer bij ons in de ochtend de alarmen af gaan, wanneer bij ons de lichten aan gaan, wanneer bij ons het leven weer begint, staat het bij hem weer even stil. De lege plek naast hem wordt gevuld door het geluid van haar stem. Met zijn ogen dicht luistert hij graag naar hoe ze hem wakker roept. Hij wordt wakker, dat is waar het leven voor hem weer op gang komt. Hij luistert niet meer graag naar hoe ze hem wakker roept. De moeite die het kost, de pijn die het doet, de tranen die het levert, dit is zijn leven nu.

De lege stoel, het stille huis... De leegte die gevuld wordt door enkel en alleen verdriet. Verdriet en misschien een beetje trots, trots op zijn leven met haar. Trots op zijn herinnering van haar. Herinneringen van de tijd waarin de lucht gevuld werd met grapjes, waarin de leegte nooit aanwezig was en waarin het wakker worden naast die vertrouwde ogen een gewoonte was.

Geen dag hetzelfde, alleen het gemist is constant.

dinsdag 22 maart 2016

#StopIslam #OpjeMUIL

Ik wil graag iedereen die meedoet aan de hashtag #StopIslam op twitter vertellen dat ze zich DOOD moeten schamen. Morsdood, ogen uit de kop, doodschamen. Ik lees tweets als "Moslims moeten bewijzen dat ze tegen IS zijn", het lijkt mij vanzelfsprekend. Zij hebben zich NOOIT aangesloten bij IS. Zij hebben NOOIT gezegd dat zij het eens zijn met de daden van IS. Zij hebben zich altijd moeten verantwoorden door jullie. IS maakt niet alleen christenen, atheïsten, boeddhisten enzovoorts bang. IS maakt IEDEREEN bang. IS wilt dit leven voor IEDEREEN verpesten. IS wilt deze wereld kapot maken en daarmee IEDEREEN. Denk je dat ze op het vliegveld of in de metro eerst hebben gekeken of er wel of geen moslims stonden? Denk je dat ze iedereen hebben nagevraagd "Goh, ben jij moslim?" want HIER EEN FEITJE: niet iedereen die moslim is ziet eruit als het stereotype van een moslim.

De grenzen dicht? Helpt niet. Jij denkt niet dat ze al binnen zijn? Jij denkt dat Abdeslam zomaar hier naartoe kwam, voor een midweek Center Parcs of om lekker even te shoppen in Batavia Stad? Als we de grenzen dicht gooien, gooien we die dicht voor mensen die vluchten voor precies hetzelfde als waar wij bang voor zijn: terrorisme. Dit gebeurd daar iedere dag. Je raakt daar nooit aan gewend. NOOIT. En iedereen is hier slachtoffer van, IE-DE-REEN

Op dit soort momenten geeft iedereen een statement. Wilders, Rutte, Obama maar óók Moskees. Waarom? Omdat zij het ook oprecht menen, omdat zij ook degenen zijn die hierdoor aangevallen worden. Ook zij zijn geliefden kwijt geraakt, of dat nou in Parijs, Istanbul, Brussel of gewoon in een ander thuisland is. Zij worden dubbel geraakt want JULLIE beschuldigen hen ook nog eens van alles wat door IS wordt gedaan.

Zoals al vaak gezegd: TERRORISME STAAT LOS VAN RELIGIE, al roept IS "Allahu Akbar.". Als ik morgen een bioscoop binnenval en iedereen neer schiet en ik roep erbij "GOD IS DE GROOTSTE" worden dan ook alle christenen aangekeken om wat ik heb gedaan? Nee toch? Dus denk eens na voor je wat plaatst. Open je ogen, open je hersenen, open je hart.

maandag 11 januari 2016

Circles

When it stings, it doesn't really burn until the stinging stops.

dinsdag 29 december 2015

2015

At the end of every year (since I started this blog) I write a little about what happened and how I feel. Sometimes I read it the year after & delete it. But this year I do not have a lot to say.

There were no 12 months this year, no 54 weeks. There were 2 periods. The one in which grandma was alive and the one in which she was no longer with us.

The highs were high but the lows were actually killing me. Are killing me.

I am unable to think of happy things that I really do want to remember. I am unable to put away the sadness and pretend everything is alright. I have not felt alright in a while.

I'd like to think 2016 is gonna treat me better but we all know that's not true. In January, it will still be only 4 months since my grandmother passed away. In february it will still be only 5 months. In march it will still only be 6 months. In april it will still only be 7 months. In may we are gonna go to France and we're gonna set her free. I want her to be free. She always was but she never went far. She always took care of everyone, she took care of them perfectly fine. But it will still be only 8 months.

In 80 years it will still be only 80 years ago.

dinsdag 8 december 2015

Soms

Soms doet het een beetje pijn, soms doet het veel pijn. Soms doet het zo veel pijn dat ik er niets van voel. Dat is niet soms het geval, eigenlijk best vaak. Ik ben teleurgesteld. Het was geen droom, geen nachtmerrie. Het is levensecht. Vind ik het moeilijk om opa te zien? Ja. Oma staat niet aan zijn zijde. Op woensdag gaan we niet meer, we hebben geen plek om heen te gaan. Op woensdag halen we opa op, eten we en brengen we hem naar huis. De tijd erna voelt leeg, ook al vul ik die tijd tegenwoordig op met mijn werk. Dat is leuk, het brengt afleiding, maar de pijn steekt. Iedere dag, ieder uur, iedere minuut, iedere seconde. Ik vind het moeilijk om naar haar lege stoel te kijken, in haar stoel zitten wil ik liever helemaal niet. Ik vind het moelijk om opa over haar te horen praten maar ik vind het ook mooi. Zij hebben 67 jaar van hun levens met elkaar gedeeld en nu begint het leven zonder haar weer voor hem. Voor mij is het zwaar, voor hem is het ondraagbaar. "Soms als ik wakker word, kijk ik naast me. Dan ligt ze er nog steeds niet.", "Soms als ik wakker schrik, zeg ik dat ze wakker moet worden maar is ze er nog steeds niet." en "Soms heb ik het er nog heel moeilijk mee hoor." zijn uitspraken die ik geregeld hoor. En opa denkt dat het erg is om dat te zeggen, wat mijn hart breekt. Na zevenenzestig jaar samen verwacht ik niet anders. Na zevenenzestig jaar hou je van elkaar voor eeuwig, mis je elkaar voor altijd en vergeet je elkaar nooit.

Soms voelt het alsof we in de auto gaan stappen, naar u toe rijden en samen kunnen gaan lachen. Soms voelt het alsof ik u moet bellen om iets leuks te vertellen. Soms, als de telefoon gaat, denk ik dat u het bent. Soms doet het geen pijn, maar dat is eigenlijk nooit.

zondag 25 oktober 2015

Sunshine & rain


I just wanted to write for a little bit. Writing has always helped me in many ways. I don't look at the quality of my blogs but I look at myself, to see if I'm satisfied with what I wrote. Mostly I just write them & post them, I don't even look at any mistakes and don't read them again afterwards. Anyway, if you feel really happy: be warned. This is not a happy blog, it's gonna be about the loss of my grandmother. About how she was my sunshine and how that has dissapeared but how I believe that the memories of her will chase dark clouds away on my saddest days. If you don't feel like getting personal, click this blog away & do it fast.

My grandmother was an honest woman, an opinionated woman, and some people blamed her for that. I never did, because I believe that you should have your own opinion. We have voices for a reason, you know. And to be honest, she hardly ever hurt anyone with it. And if she did, she didn't always realize it because she lived in her own world. I'd like to believe she created that world when she was young. My grandmother was a special human being. She was special in so many ways. I wrote a blog a while ago, about how I wish that you knew my grandparents. My mom's parents are both still alive and now my dad's father is left alone, because my dad's mother passed away on october 15th. All of my grandparents are special people. They have huge hearts, which fills my heart.

My grandmother had been sick for a while, she was in the hospital for about 19 weeks. And in between those 19 weeks, she spend another 4 weeks at a revalidation center, but had to return to the hospital. And then in september, she went somewhere else because the hospital couldn't help her anymore. She was never gonna get better, and we all knew. It was hard because my grandfather didn't accept it. Until the wednesday before grandma died, grandpa thought she was gonna get home. We told him plenty of times she was never gonna be able to go home. We knew, deep in our hearts, she wasn't even gonna live til christmas. Little did I know she wasn't even gonna make it til my birthday.

She loved hard, she fought hard and it hurt me to see her in so much pain. She didn't complain once in the last 6 months. Did I mention she was 85? She always worked hard and always took care of everyone. If you needed a potato, you could knock on her door. If you needed 5 euros, you could knock on her door. If you needed a coffeemachine, she'd have 10 laying around, just in case. You can notice how that behaviour made her so strong. She wasn't gonna let go, not now. But she had to. She always carried on, this time it was different because she wasn't allowed to carry on. She was a wife, a mother, a grandmother & a greatgrandmother. She loved all of us dearly but she was gonna become a greatgrandmother again in December. How she would have loved to meet her 4th greatgrandchild.

I can't tell you how I feel because I feel so empty yet in so much pain. It literally hurts my heart that we have to miss her. It hurts my heart that my grandfather has to carry on alone. It hurts me that she was in so much pain. Her cremation was last friday and it was as beautiful as a goodbye gets. I spoke on the cremation and I'm gonna end this blog with a few of those words.

It hurts me that when you opened your eyes, you didn't look at me but you looked through me. It hurt me that you couldn't say what you wanted and felt because if there was one thing you were known for, it was for the fact that you always said what you felt & thought. I'm talking about my pain, but the pain you felt was indescribable and you carried on as well. On january 1st, a few years ago, I told you that I loved you. Tears filled your eyes. And dear grandma, I never stopped loving you.
My sun went down on october 15th, 2015. But she will rise again, every day, deep inside my heart.


vrijdag 2 oktober 2015

In ons midden

Het is waar. Hoeveel pijn het ook doet, hoeveel tranen het ook opwekt, het is waar. "U mag nu egoïstisch zijn, u  heeft altijd voor anderen gezorgd en nu mag u aan uzelf denken", het is waar. Ze heeft haar hele leven gestreden en gevochten voor haar gezin, met als resultaat dat het nu allemaal mooie, respectvolle, begripvolle mensen met een mooi gezin zijn. En als iemand zo hard strijdt voor een ander, verdient diegene het om eens egoïstisch te zijn. De gevolgen die het gaat hebben zijn groot maar dat is niets vergeleken bij de strijd die gestreden werd, of moet ik zeggen, die gestreden is. Het maakt nu niets meer uit, het is niet er op of er onder. Het is er onder, en daarmee is alles gezegd. Het is ook niet alsof ik het niet wist, het is dat ik het ontkende voor mezelf. Als je iemand die zo veel voor je betekent zo voor je ogen weg ziet glijden doet dat pijn. Meer pijn dan elke pijn die ik ooit heb ervaren. En ik voel me machteloos, machteloos want ik kan niets anders dan er zijn wanneer ik kan. Ik kan niets anders dan haar een kus geven en meepraten als ze me aankijkt met haar ogen, die lang niet meer zo ondeugend zijn als vroeger. Haar ogen zijn levenloos, zelfs als ze zich met tranen vullen zijn ze leeg. Maar haar hart is dat niet, dat zit vol met liefde. Zelfs in deze tijd wilt ze voor ons doorgaan, voor ons pijn lijden, er voor ons zijn. Ze wilde ons troosten met het verlies van haar. Hoe geweldig moet een mens zijn om zo iets te doen? Ik zou ervoor vechten, ervoor door het vuur gaan om haar in ons midden te houden. Dat is waar ze altijd is geweest en dat is waar ze het liefste is. En dat is ook waar ik het liefste ben, altijd ergens met haar in ons midden.